Tibetan
་ལ་ཡང་དག་སྤོ་བ་དང་། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བདག་གི་འཁུར་བཟོད་པའི། །གཏོང་ལེན་སྙིང་སྟོབས་རྨད་བྱུང་འདུ་བྱེད་ཅིང་། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་མི་འབྲལ་ཕྱི་ཕྱིར་སྨོན། །དེ་ལ་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ལས་འདའ་བར་མི་བྱེད་པ་ནི་སེམས་བཟུང་བའོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་ཞིང་ལྟུང་བ་བྱུང་ཡང་དེ་མ་ཐག་བཅོས་པ་ནི་དག་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་བདེ་བ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བརྗེ་བ་ལ་སློབ་པ་ནི་སེམས་སྤེལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིག །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཕར་བཞོག་གི །བྲན་གཡོག་ལས་མི་བྱེད་པ་དང་། །རྗེ་དཔོན་བརྔན་པ་མི་སྟེར་བས། །ཚེ་འདིའི་དོན་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སུ་བདག་ཉིད་ ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་དགའ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་དགའ། བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་མི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ནི་བསྲུང་ཞིང་། གཞན་དག་ཡལ་བར་འདོར་བ་འདི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པར་བལྟས་ལ་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གོམས་པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁུར་དུ་ཁྱེར་ནས་བདག་གི་བདེ་བའི་དབུགས་ཕ་རོལ་ཏུ་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ཏེ་གཞན་ལ་བཏང་བར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་པའི་གནས་སྐབས་དང་ལྷན་ཅིག་རང་གིས་བླང་བའི་གཏོང་ལེན་ལ་བསླབ་པ་སྟེ་སྔ་མ་ལས། སྒྱིད་ལུག་མེད་པའི་དཔུང་ཚོགས་དང། །ལྷུར་བླང་བདག་ཉིད་དབང་བྱ་དང། །བདག་དང་གཞན་དུ་མཉམ་པ་དང་། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བར་གྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་དམིགས་པ་ན་བདག་ལྟ་བུས་དོ་ཟླར་མི་སྤོབས་སྙམ་ནས་སྐྲག་ཅིང་སྒྱིད་ལུགས་པ་ལ་ནི་ཐིབ་བྱས་བྲག་ལ་ཚང་བཅའ་བ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་དཔུང་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །རྨ་བྱ་མདོངས་ལ་གཅེས་པ་ལྟར་ལྷུར་བླང་བར་བྱའོ། །བྱ་རྒོད་ནམ་འཕང་སྙོགས་པ་བཞིན་བདག་ཉིད་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སྔན་ཆད་ཀྱང་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་བཟུང་ནས་དེའི་དོན་དུ་མ་བརྩོན་ཞིང་། བདག་གི་དོན་དུ་གཞན་བཀོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་ད་ལྟ་ཡང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྲན་གཡོག་གི་ཁོང་དུ་གྱུར་ལ། དེ
Chinese
也如实地转移，将他人的痛苦视为自己的责任来承受，行持这施受的非凡勇气，愿直至菩提永不分离。不超出愿和行的自性，即是持心。舍弃与此相违背的方面，即使产生堕落也立即改正，即是清净。如此行持后，从一切方面、在一切时候，学习交换自己的安乐与众生的痛苦，这是修心之法的殊胜之处。《入行论》中说：“若不以自乐，换他诸苦恼，不成佛无疑，轮回亦无乐。世间他世尽弃舍，奴仆之事亦不行，主宰之赏亦不施，今生之义亦不成。”因此，在最初入门之时，如同自己喜欢圆满一样，其他的众生也同样喜欢。如同自己不愿受苦一样，其他的众生也是如此。因此，观察到守护自己而舍弃他人是不好的，应当视自他平等。对此串习，并将一切众生视为自己的责任，专注于自己安乐之气息向外呼出的所有时刻，并将安乐施与他人。吸入气息之时，连同他人的痛苦一起由自己承担，修习这施受法，如前所说：“无有懒惰之军队，承担重任而自主，自他平等及，自他相交换。”如是，当缘菩萨的伟大行持时，若心想如我这般无法匹敌而感到害怕和懒惰，则应生起如麻雀在岩石上筑巢般的勇气。应如孔雀珍爱羽毛般承担重任。应如雄鹰翱翔天空般自主。如此行持后，往昔我也曾将一切众生视为父母，却不为他们的利益而精进，为了自己的利益而役使他人等行为，以致如今仍然沦为国王等人的奴仆之中，那
English
and also truly transfer, taking on the suffering of others as one's own responsibility to bear, practicing this extraordinary courage of giving and taking, may we never be separated until enlightenment. Not exceeding the nature of aspiration and action is holding the mind. Abandoning aspects that contradict this, and immediately correcting even if a downfall occurs, is purification. Having acted in this way, from all aspects and at all times, learning to exchange one's own happiness with the suffering of sentient beings is the supreme method of mind training. The *Bodhicharyavatara* says: "If one does not exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and even in samsara there will be no happiness. One will abandon both this world and the next, and one will not even be able to act as a servant, nor will one receive the rewards of a master, and the meaning of this life will not be accomplished." Therefore, at the beginning of one's practice, just as one likes to be perfect, other sentient beings also like to be perfect. Just as one does not want to suffer, other sentient beings are the same. Therefore, seeing that protecting oneself and abandoning others is not good, one should view self and others as equal. Familiarize yourself with this, and taking all sentient beings as your responsibility, focus on all moments when the breath of your own happiness is exhaled outwards, and give that happiness to others. When inhaling, take on the suffering of others along with the breath, practice this giving and taking, as previously said: "A troop without laziness, taking on responsibilities and being independent, equality of self and others, and exchange of self and others." Thus, when focusing on the great conduct of a Bodhisattva, if one thinks that one like me cannot compete and feels afraid and lazy, then one should generate courage like a sparrow building a nest on a rock. One should take on responsibilities like a peacock cherishing its feathers. One should be independent like an eagle soaring in the sky. Having acted in this way, in the past I also regarded all sentient beings as my parents, but I did not strive for their benefit, and I used others for my own benefit, etc., so that even now I have fallen into the servitude of kings, etc., that
Tibetan
་བས་ན་ད་ནི་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས་ནས་བདག་ཉིད་ཚར་བཅད་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་སྙིང་སྟོབས་དང་འབྲེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བ་ལ་བསླབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཕྱིར་ གཞན་ལ་གནོད་བྱས་ན། །དམྱལ་ལ་སོགས་པ་གདུང་བར་འགྱུར། །གཞན་ཕྱིར་བདག་ལ་གནོད་བྱས་ན། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ། །བདག་ཉིད་མཐོ་བར་འདོད་པ་དེས། །ངན་འགྲོ་ངན་དང་གླེན་པར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་གཞན་ལ་སྤོ་བྱས་ན། །བདེ་འཕྲོར་རིམ་གྲོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བདག་གི་དོན་དུ་གཞན་བཀོལ་ན། །བྲན་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་བདག་སྤྱད་ན། །རྗེ་དཔོན་ཉིད་སོགས་མྱོང་བར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་རང་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་ཞིག་དགོས། །བྱིས་པ་རང་གི་དོན་བྱེད་དང་། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །ཞེས་པ་ལ་བློ་ལེགས་པར་སྤྱད་དོ། །དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ཡང་ཚད་མེད་བཞིའི་ངོ་བོར་གནས་ཤིང་། བཞི་པོའི་ཐོག་མའང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གསོ་བ་ལས་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལས་རིམ་པར་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལྟ་བུར་འགྲུབ་པའི་ཚུལ། སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ཚད་མེད་བཞི་པོ་ཡང་། །བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་ལས་བྱམས་པ་སྐྱེ། །བྱམས་ལས་སྙིང་རྗེ་དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྐྱེ་བ་ཚད་མའི་ལུང་གིས་ཡང་དག་འགྲུབ། །དེ་ལ་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏ་མར་ཤེས་པ་དང་། དྲིན་དྲན་པ་དང་། དྲིན་གཟོ་བ་དང་། ཡིད་འོང་གྱི་བྱམས་པ་དང་། ལྷག་བསམ་རྣམ་དག་དང་། བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། རང་འབྲས་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་བདུན་ལྡན་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་དྲིན་དྲན་པའི་ཚུལ། བཙས་མ་ཐག་པའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དོན་དེ། །མ་ཡི་པང་པས་ཁྲུས་ཁང་ལྟར་བྱས་ནས། །མི་གཙང་མཐའ་དག་ལག་པས་ཉེ་རེག་བྱས། །མ་ཞོས་བསྙེན་བཀུར་ལུས་ཀྱིས་རེག་བྱས་ གཡོགས། །བུ་ཆུང་མ་ལས་བདག་ཉིད་འཆི་བར་འདམས། །སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་མཐའ་དག་སྲན་ནུས་པའི། །དྲིན་དང་རིམ་གྲོ་ཁྱད་དུ་གསོད་བྱེད་ན། །དེ་ལས་ཆོ་ག་འཁྲུག་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་ཕ་མ་བྱས་པའི་རྒྱུ་གང་གིས་ཤེས་ན། འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། ས་ཆེན་པོ་འདི་རིལ་བུ་སྲན་མ་ཙམ་དུ་བྱས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་བདག་གི་ཕ་
Chinese
因此，现在应当为了其他众生的利益，以乐于断除自我的勇气，修学与菩提心不分离。如经中所说：为了自己 损害他人者，将堕入地狱等痛苦之中。为了他人损害自己者，将获得一切圆满。渴望自己高高在上者，将转生恶趣，变得恶劣和愚蠢。将此（利益）转移给他人者，将在安乐中获得侍奉。为了自己的利益役使他人者，将遭受为奴等果报。为了他人的利益而使用自己者，将享受君主等果报。世间所有安乐，皆源于 желать благополучия другим。世间所有痛苦，皆源于 желать благополучия себе。何必多说呢？愚者只为自己谋利，而佛陀则行利他之事，看看这两者之间的差别吧。应当好好运用智慧。如此结合，也安住于四无量心的体性中。四者之始，也从知恩报恩而生，并由此次第如因果般成就之理。发愿的修学四无量心也是：知恩报恩生慈爱，慈爱生悲心，悲心生菩提心，以量之教证真实成就。对此，孟加拉的班智达认为，知母、念恩、报恩、悦意之慈爱、纯净之增上意乐、慈悲大悲、以及自果无上菩提，此乃七支因果教授。因此，应当将一切有情视为母亲，并忆念其恩德的方式：如同刚出生的婴儿，母亲的怀抱如同浴室一般，用手亲手触摸所有不净之物，母亲不辞辛劳，用身体接触并遮盖。幼子宁愿自己死去也不愿母亲死去。能够忍受一切罪恶、痛苦和恶语，如果对这样的恩德和侍奉加以杀害，还有什么比这更混乱的呢？如是说。那么，以何种理由得知一切有情都曾做过我的父母呢？在《圣大般涅槃经》中说：将此大地变成豌豆大小的丸子，一个众生做过我的父亲
English
Therefore, now one should train in not separating from the mind of enlightenment, which is connected with the courage to gladly cut off oneself for the sake of other beings. As it says in the same text: For oneself, harming others, one will suffer in hell and so on. For others, harming oneself, one will obtain all perfections. The one who desires to be high himself will be reborn in a bad rebirth, become bad and foolish. If that is transferred to others, one will receive service in happiness. If one employs others for one's own sake, one will experience being a slave and so on. If one uses oneself for the sake of others, one will experience being a lord and so on. All the happiness in the world comes from wanting happiness for others. All the suffering in the world comes from wanting happiness for oneself. What need is there to say much? Children act for their own benefit, and the Buddhas act for the benefit of others. Look at the difference between these two. One should use intelligence well. Thus, combining also abides in the nature of the four immeasurables. The beginning of the four also arises from repaying kindness, and from that, the way they gradually become like cause and effect. The four immeasurable aspirations are also: From repaying kindness, love arises. From love, compassion arises, and from that, the mind of enlightenment arises. It is truly accomplished by the words of the measure. In this regard, the Bengali Pandit considers knowing the mother, remembering kindness, repaying kindness, pleasing love, pure higher intention, great compassion, and the ultimate result of unsurpassed enlightenment to be the sevenfold cause and effect instruction. Therefore, one should recognize all sentient beings as mothers and remember their kindness in the following way: Like a newborn baby, the mother's lap is like a bathroom, touching all impurities with her hands. The mother serves tirelessly, touching and covering with her body. The young child would rather die himself than have his mother die. If one kills such kindness and service, what could be more chaotic than that? It is said. Then, by what reason do we know that all sentient beings have been my parents? In the Sutra of the Great Nirvana, it says: If this great earth were made into balls the size of peas, one being has been my father