Tibetan
དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕུང་པོ་གསུམ་པས་བཤགས། །རྟེན་གཞི་སྨོན་སེམས་ཤོར་དང་འགལ་ཟླ་བྱུང་། །སྤོང་རྐྱེན་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་གསུམ་དག་ལས། །ཐུན་ཚོད་ལས་ཉམས་ཤོར་ན་འགྱོད་སེམས་ཀྱི། །སྐྱ་རེངས་མདུན་དུ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ། །བོས་ནས་ཡན་ལག་བདུན་པས་ལྟུང་བ་ལྡང་། །དེ་ལ་སྤྱིར་རྨི་ལམ་དུ་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པ་མཐོང་ན་ཡང་སད་དུས་ཀྱི་བག་ཆགས་ངན་པ་གོམས་པ་བརྟས་པ་ཉིད་ན། དེ་མ་ཐག་ཕུང་པོ་གསུམ་པས་བཤགས་པར་བྱ་ལ། ཁྱད་པར་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟེན་པའི་གཞི་སྨོན་པའི་སེམས་ཤོར་བ། འགལ་ཟླ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ། སྤོང་རྐྱེན་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་གསུམ་དུ་འདུ་བ་ལས། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཉི་ཤུ་པོ་ནི་ལྟུང་མཚམས་ལེགས་པར་ཤེས་ཤིང་། ཤས་ཆེར་གོམས་པ་བརྟན་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་ཀྱིས། དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་དང་པོ་བ་ལ་སོགས་པས་བློའི་སྟོབས་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་བྱ་ལ་ གོམས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལས་དང་པོ་པས་མགོ་གཏང་བ་སོགས་ནུས་པ་མེད་བཞིན་པའི་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་འདུལ་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བློའི་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། གཞན་དུ་དུས་ཚོད་དང་མ་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་དག་ཀྱང་ལྟུང་བར་བཤད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསམ་པའི་ཆ་ནས་ཉམས་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ། འགྱོད་པ་དང་བཅས་པ། བཤགས་པ་དང་བཅས་ཇི་ཙམ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འབད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་འབད་ན་སྟོན་པས་བསླབ་པར་བཅས་པ་ལ་ཕན་གནོད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བཏང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་རིང་ཞིང་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མི་གཏུགས་པ་མྱོང་ངོ་། །རྩ་ལྟུང་གི་ཉེས་དམིགས་ནི་བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་དག་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ལ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་མི་ནུས་ན་འབུལ་དུ་རུང་བར་གནང་མོད། དེ་ལའང་སྡོམ་པ་ཕུལ་ཉམས་མུ་བཞིར་དཔྱད་དུ་ཡོད་ཀྱང་བྱང་སྡོམ་ཕུལ་ན་ནི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཅིག་པུ་ཆུད་གཟོན་པར་མ་ཟད། དུས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དམ་བཅས་པ་དེ་གཏང་བའི་ཕྱིར། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ། །བསམ་པ་ཐག་པས་མགྲོན་གཉེར་ནས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསླུས་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་ཇི་ག་འགྲོ་འགྱུར་རམ། །ཞེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུས་པས་དེ་ལ་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། མི་ཤེས་པ་དང་། བག་མེད་པ་དང། ཉོན་ མོངས་པ་མང་བ་དང་། མ་གུས་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་སྒོ་བཞིར་བསྟན་པའི་རྒྱུས་ཐུན་ཚོད་དེ་འཕགས་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱི་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཉེ་བར་འཁོར་འདི་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གལ་ཏེ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ཡང་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བར་གནས་ཏེ། ཞེས་པ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་བྱུང་བ་ཡང་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་དུས་ན། གལ་ཏེ་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་དུས་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་ནའང་སྲོད་ལ། གལ་ཏེ་སྲོད་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཡང་ནམ་ཕྱེད་ལ། ནམ་ཕྱེད་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཐོ་རེངས་ཞེས་སོགས་ནས། ཉེ་བར་འཁོར་དེ་ལྟ་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་བཅོས་སུ་རུང་བའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཉིན་མཚན་སོ་སོའི་ཆ་ཐུན་གསུམ་གསུམ་དུ་བཅད་པའི་དྲུག་ཆ་སོ་སོའི་སྨད་དུ་གཉེན་པོས་སླེབས་ན་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་དོར་བའི་སེམས་སྐྱེས་ན་ནི་ཐུན་ཚོད་ལ་མ་ལྟོས་པས་དེ་མ་ཐག་གཏང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གཞན་པ་རྣམས་ནི་ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་འགྱོད་པས་སླེབས་ན་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་དེ། དེའི་བཤགས་ཚད་ནི། དཔེར་ན་སྔ་དྲོ་ལྟ་བུ་ཐུན་དྲུག་ཆ་དང་པོའི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བར་ལྟུང་བ་བྱུང་ན། དེ་མ་ཐག་གི་ཐུན་དྲུག་ཆ་གཉིས་པའི་ཐུན་ཁོངས་ཅི་རིགས་པར་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་དང་བཅས་བཤགས་པས་སོར་ཆུད་ལ། དེ་ལྟར་བཤགས་ཚད་ལས་མ་འདས་ན་རྩ་ལྟུང་ཡང་ཡང་བྱུང་ཡང་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཤགས་ཚད་ལས་ཐལ་ན་གཏུགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཕྱིར་ བཅོས་ཀྱིས་སོར་ཆུད་པ་མ་ཡིན་པས། བཤགས་བསྡོམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སླར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཉམས་ཀྱང་སླ་ཡི་སླར་སྐྱེའོ་སྙམ་པས་གལ་ཆུང་ངུ་བྱེད་ན་ནི་སྟོབས་བཞིའི་ཆོ་ག་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ལ་དབང་ཟ་བར་ཟད་དོ། །ཕྱིར་བཅོས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཤགས་པའི་ཚུལ་ཡང་དབང་པོ་དམན་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཤུགས་ཆེ་བས་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་རྟེན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡོམ་ལྡན་བཅུའམ་ལྔ་ཚོགས་ནས་གཅིག་ཡན་ཆད་ལ་ཉེས་ལྟུང་འཆབ་པ་མེད་པ་བཤགས་ཏེ་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་ངོ་། །དབང་འབྲིང་ལྷའི་རྣལ
Chinese
在那之后立即以三蕴忏悔。所依菩提心失坏以及违品产生，舍弃之缘违犯学处这三者中，若于一座时中失坏，则以后悔之心，于黎明之前，呼唤虚空藏，以七支忏悔恢复。总的来说，即使在梦中见到造作罪业，也是醒时恶劣习气增长所致。因此，应立即以三蕴忏悔。特别是，舍弃律仪之因有三：菩提心所依之基础，失坏愿菩提心；违品，产生根本堕罪；舍弃之缘，违犯学处。二十条根本堕罪，应善知堕罪之界限，主要针对串习稳固者。除此之外，对于初学者等，应增长智慧之力，使其习惯于学处。例如，初学者即使无力领导，也应展示修行，这体现了佛陀调伏之法善巧方便，能增长智慧之力。否则，与时机不符之行为也被视为堕罪。然而，对于从意乐层面退失的过患，应心怀恐惧、后悔，并尽力忏悔。若不如此努力，则导师所制定的学处将毫无意义。舍弃律仪的过患是远离菩提，并将无止境地遭受轮回和恶趣之苦。根本堕罪的过患如《学集论》所说：“彼等根本堕，乃众生地狱因。”同样，对于违犯学处，若无法守护别解脱戒，则允许舍弃。然而，对于舍戒，有四种情况需要考察，但若舍弃菩萨戒，则罪过极其严重。通常，舍弃了唯一能成办自他利益之因，而且也舍弃了直至菩提果之间所立下的誓言。如《入菩萨行论》所说：“于无上安乐，以至诚之心迎请后，若欺骗一切众生，如何能往安乐处？”欺骗一切众生，则彼者不具备往生善趣之基础。
English
Immediately after that, confess with the three aggregates. The basis, loss of aspirational mind, and occurrence of opposing factors. Among the three, abandoning the cause and violating the precepts, if one loses it during a session, then with a mind of regret, before dawn, invoke Akashagarbha and restore the downfall with the seven branches. In general, even seeing oneself committing sinful deeds in a dream is due to the strengthening of bad habits from waking hours. Therefore, one should immediately confess with the three aggregates. In particular, the causes for abandoning vows are three: the basis of relying on the mind of enlightenment, losing the aspirational mind; the opposing factor, the occurrence of a root downfall; and abandoning the cause, violating the precepts. The twenty root downfalls should be well understood regarding the boundaries of downfall, and are mainly intended for those who have strong habits. Apart from that, for beginners and others, one should increase the power of intelligence and make them accustomed to the precepts. For example, even if a beginner is unable to lead, showing practice demonstrates the skillful means of the Buddha's discipline, which increases the power of intelligence. Otherwise, actions that are not related to time are also said to be downfalls. However, one should strive as much as possible with fear, regret, and confession for the faults of falling from the aspect of intention. If one does not strive in this way, then the precepts established by the teacher will be meaningless. The fault of abandoning is being far from enlightenment and experiencing the endless suffering of samsara and the lower realms. The fault of root downfalls is as stated in the Compendium of Trainings: "These are root downfalls, the cause of the great hells for sentient beings." Similarly, regarding violating the precepts, if one is unable to keep the Pratimoksha vows, it is allowed to abandon them. However, there are four situations to examine regarding abandoning vows, but if one abandons the Bodhisattva vows, then the fault is extremely heavy. In general, not only is the sole cause for accomplishing the benefit and happiness of oneself and others wasted, but also the commitment made until the essence of enlightenment is abandoned. As stated in the Bodhicharyavatara: "Having invited the supreme bliss with a sincere heart, if one deceives all beings, how can one go to a happy place?" Deceiving all beings, therefore, that one does not have the basis for going to a happy realm.
Chinese
即使像这样知道了，并且努力了，但学问僧无著说：因为不知、不谨慎、烦恼多、不恭敬，这四种是产生堕落之门的缘故，关于时段，在《圣近圆请问经》中说：近圆，对于进入大乘的菩萨来说，如果在早晨的时候产生了堕落，那么到中午的时候，也要安住于不离一切智智之心。像这样应用到一切。如果在中午的时候产生堕落，那么在下午的时候；如果在下午的时候产生堕落，那么在傍晚的时候；如果在傍晚的时候产生堕落，那么在半夜的时候；如果在半夜的时候产生堕落，那么在黎明的时候等等。近圆，如果这样，那么对于正确进入大乘的菩萨们来说，戒律是可以补救的。如是说，按照将日夜各自划分为三个时段的方法，如果在六分之一时段的末尾用对治力补救，那么他的戒律就不会中断。然而，如果生起为了他人的利益而不能成佛的想法，从而舍弃，那么就不管时段，立即舍弃。因此，其他的人如果在时段内以后悔心补救，那么仅仅是堕落的因。那个忏悔的量是：例如，如果在上午的六分之一时段的开始、中间、末尾的任何时候产生了堕落，那么立即在接下来的六分之一时段的范围内，以强烈的后悔心忏悔，就可以恢复。像这样，如果不超过忏悔的量，那么即使多次产生根本堕落，也是可以补救的。如果超过了忏悔的量，那么就叫做违犯，因为不能通过补救来恢复。因为忏悔总结在前，所以必须再次如法地受戒。虽然是这样，但如果认为堕落也很容易，再次生起也很容易，从而轻视，那么四力忏悔的仪轨就会衰退，最终会耗尽对法的支配力。关于如何通过补救来忏悔的方法，对于根器低下的人来说，因为对实物的执着很强，所以依靠具有羞耻心和惭愧心的、持有大乘戒律的十位或五位僧人，乃至一位僧人，毫无隐瞒地忏悔罪堕，从而从堕落中解脱。对于中等根器的人来说，
English
Even having known and strived in this way, the teacher Asanga said: Because of not knowing, being careless, having many afflictions, and being disrespectful, these four are the causes of the gate of falling. Regarding the time periods, in the Sutra Requested by the Venerable Ananda, it says: Ananda, for a Bodhisattva who has entered the Great Vehicle, if a downfall occurs in the morning, then by noon, they should abide without separating from the mind of omniscient wisdom. Apply this to everything in the same way. If it occurs at noon, then in the afternoon; if it occurs in the afternoon, then in the evening; if it occurs in the evening, then at midnight; if it occurs at midnight, then at dawn, and so on. Ananda, if that is the case, then for Bodhisattvas who have properly entered the Great Vehicle, the precepts are able to be restored. As it is said, according to the method of dividing each day and night into three periods, if one remedies it with an antidote at the end of each sixth part, then their moral conduct will not be interrupted. However, if the thought arises that one cannot attain Buddhahood for the sake of others and abandons it, then regardless of the time period, it is immediately abandoned. Therefore, for others, if they remedy it with remorse within the time period, then that is merely the cause of falling. The measure of that confession is: for example, if a downfall occurs at any time—the beginning, middle, or end—of the first sixth part of the morning, then immediately within the range of the second sixth part of the subsequent period, one can be restored by confessing with strong remorse. In this way, if one does not exceed the measure of confession, then even if root downfalls occur repeatedly, they can be remedied. If one exceeds the measure of confession, then it is called transgression, because it cannot be restored by remedy. Because the summary of confession precedes it, one must take the vows again according to the ritual. Although that is the case, if one thinks that falling is easy and rising again is easy, and thus takes it lightly, then the ritual of the four powers will decline, and ultimately it will exhaust the power over the Dharma. Regarding the method of how to confess through remedy, for those of lesser faculties, because their clinging to phenomena is strong, they rely on ten or five Sangha members who hold the Mahayana vows and have shame and embarrassment, or even one Sangha member, and confess their offenses and downfalls without concealing them, thereby rising from the downfall. For those of medium faculties,