English
Therefore, having made such a vow, if one does not accomplish it through action, having deceived those sentient beings, what will my destination become? Thus it is said. Towards the unsurpassed bliss, having diligently entertained with firm resolve, if one deceives all sentient beings, how will one go to the happy realms? Thus it is said, for that person who has deceived sentient beings, there is no basis for happy realms in the next life, therefore one endlessly experiences the lower realms. Therefore, even for the happiness of just one sentient being, one should not inflict even the slightest harm. Unsurpassed bliss exists only in the Buddhas, and this temporary happiness in between is the weariness of beings, therefore it is also taught in the Bodhisattvacharyavatara: In between, one has already invited happiness. Therefore, if one destroys it, one will obtain a great place of decline for oneself. Possessing both the power of downfalls and the power of bodhicitta, who is it that alternately acts as a demon in samsara? Attaining the bhumis will also be delayed for a long time, the person who abandons the precepts is a madman. Among them, those who possess the power to fall into the lower realms now, and the power of the Tathagata's bodhicitta, both, through downfalls and completely arising from them, alternately act as demons in samsara.
Tibetan
མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་བས་འདི་སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཁྱབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཁྱེན་གྱི། འདིའི་སྡིག་པའི་ཆད་ནི་འདི་ཙམ་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཁྱེན་པར་མི་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་གཏོང་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟོད་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བཤགས་སྡོམ་ཡང་ཡང་བྱེད་ཅིང་། དེ་མ་ཐག་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པའི་འདུལ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་དང་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་རིགས་མེད་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆུང་བ་དང་། འཁོར་བའི་ སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཇིགས་པ་དང་། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཟིན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐག་རིང་བར་སེམས་པ་དང་། བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ཐེག་པ་དམན་པའི་གང་ཟག་བསྟེན་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་གཞུང་ལ་བརྩམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་བློས་གཏོང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཚིག་ངན་བརྗོད་ཅིང་ངན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མི་སྤོང་བ་དང་། གཞན་ཡང་མི་ཤེས་པ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། མ་གུས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མང་བའོ། །ཞེས་བྷཾ་ག་ལའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་བཞེད་པ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལ་འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཚུལ། གང་ཞིག་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཆུང་ངུ་ལའང་། ཁྲོས་པའི་ང་རྒྱལ་ཤིན་ཏུ་བོད་བ་རྣམས། །མདའ་མདུང་མཚོན་གྱི་ཆད་པ་བཟོད་བྱས་ནས། །དོན་མ་གྲུབ་པར་ཕྱིན་ཕྱོགས་མི་བྱེད་ན། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་ལ་དགྲར་གྱུར་བའི། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཆེན་འདི་དང་གཡུལ་སྤྲད་ནས། །འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་མ་ཞིག་པར། །བསླབ་པ་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་ཞིག་གཏོང་། །འཇིག་རྟེན་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་ཆུང་ངུ་ཞིང་གི་མུ་ལ་རེག་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་ཆུའི་ཀ་རལ་བ་ལྟ་བུ་ལའང་ཤིན་ཏུ་མི་བཟོད་པས་ཁོང་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ཏེ་དུག་སྦྲུལ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་ཕན་ཚུན་འཐབ་ཅིང་འགྱེད་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། བདག་ཉིད་རྒྱལ་བའི་གནས་མ་ཐོབ་བར་དུ་མདའ་མདུང་ལ་སོགས་པ་མཆོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པས་རྨ་སྲལ་ཆེན་པོ་གཏོད་པ་ལའང་ཅང་མི་སེམས་འགྱེད་པ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བྱེད་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འཁྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་མཐུ་ཆེ་ལ་དཔུང་རགས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར
Chinese
比造作五无间罪的罪过还要大。此外，遍布虚空边际的微尘数量，佛陀能够知晓，但此罪业的惩罚有多少，佛陀也不会去知晓。如是说。因此，在舍弃的时刻，以极其不能忍受的增上心，再三忏悔和受戒，并且立即受持。因为佛陀的律法，必定是具有舍弃的自性。也就是产生堕落的原因是，没有正见，以及悲心狭小，以及不畏惧轮回的痛苦，以及被恶友所摄持，以及认为大菩提遥远，以及被魔加持，以及依止下劣的补特伽罗，以及致力于小乘的论典，以及舍弃众生，以及对菩萨说恶语并生起恶念，以及不舍弃与菩提心不相符的方面，以及还有无知，以及放逸，以及不恭敬，以及烦恼众多。如是孟加拉的瑜伽士所认为的。烦恼是所有一切的根本，因此要以怨恨的态度对待它。有些人对于损害的微小因果，也怀有极大的愤怒和傲慢。宁愿忍受刀箭的惩罚，在没有达到目的之前，也不后退。那么对于在一切方面都成为自己敌人的，强大的烦恼，与之交战，在没有消除怨恨之前，怎么能舍弃守护戒律的誓言呢？世间上，对于损害的微小原因，比如碰到田地的边缘，以及它的微小结果，比如水滴，也极其不能忍受，因此变得愤怒，体验着如同毒蛇一般的心情，互相争斗，投入战斗，在没有获得胜利之前，即使被刀箭等各种武器造成巨大的创伤，也毫不介意，不从战斗中退却。那么在一切方面都将众生带到地狱、畜生和阎罗世界的烦恼怨敌，其势力强大且军队众多，其自性就是痛苦。
English
It is much more sinful than committing the five inexpiable sins. Furthermore, the number of fine dust particles pervading the extent of the sky, the Buddha knows, but the punishment for this sin, how much it is, the Buddha does not use his knowledge to know. Thus it is said. Therefore, at the time of abandoning, with an extremely unbearable superior intention, repeatedly confess and take vows, and immediately take them up. Because the Buddha's discipline is necessarily of the nature of including abandonment. That is, the causes of falling are the lack of right view, small compassion, not fearing the suffering of samsara, being seized by evil friends, thinking that great enlightenment is far away, being blessed by demons, relying on inferior individuals, engaging in the scriptures of the Lesser Vehicle, abandoning sentient beings, speaking evil words and generating evil thoughts towards Bodhisattvas, not abandoning aspects that are incompatible with the mind of enlightenment, and also ignorance, carelessness, disrespect, and many afflictions. Thus, the yogi of Bengal considers. Afflictions are the root of all, so treat them with hatred. Some people, even for small causes and effects of harm, harbor great anger and pride. They would rather endure the punishment of swords and arrows, and not retreat until they have achieved their purpose. Then, how can they abandon the vow to protect the precepts without fighting against the powerful afflictions that are enemies to themselves in every way, and without eliminating hatred? In the world, for small causes of harm, such as touching the edge of a field, and its small results, such as a drop of water, they are extremely intolerant, and therefore become angry, experiencing a mind like a poisonous snake, engaging in mutual fighting and conflict, and not retreating from battle even when they are inflicted with great wounds by various weapons such as swords and arrows, until they have achieved victory. Then, how can they not fight against the afflictive enemies who lead sentient beings to hell, animals, and the world of Yama in every way, whose power is great and whose armies are numerous, and whose nature is suffering?
Tibetan
་ བ་འདི་ལ་གཉེན་པོ་དྲག་པ་དང་ལྡན་པས་གཡུལ་སྤྲད་དེ། སྒྱིད་ལུག་པ་དང་། ཞུམ་པ་མེད་པས་འཁོན་དུ་བཟུང་ནས་ཚར་བཅད་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་ལ། །རྟག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱ། །དེ་ལ་བདག་གིས་ཞེན་བྱ་ཞིང་འཁོན་དུ་བཟུང་ནས་གཡུལ་སྤྲད་དེ། རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་ཉོན་མོངས་པ། །ཉོན་མོངས་འཇོམས་བྱེད་མ་གཏོགས་སོ། །བདག་ནི་བསོགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །བདག་གི་མགོ་བོ་བཅད་ཀྱང་སླ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བསླབ་པ་བཟུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་མི་དབང་འཕགས་པ་ལ་འོས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་གྱི་ཁྱད་ནོར་བསྙེན་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོའི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། དད་པའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེས། །ཉིན་མཚན་དགེ་བའི་ལམ་སྣ་དྲང། །ཚུལ་ཁྲིམས་བཙུན་མོ་རིན་པོ་ཆེས། །རབ་ཏུ་མཛེས་པའི་རྒྱན་ཕྲེང་གདགས། །གཏོང་བའི་བློན་པོ་རིན་པོ་ཆེས། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་འཕྲུལ་ཆེན་འབྱུང་། །ཐོས་པའི་དམག་དཔོན་རིན་པོ་ཆེས། །ལོག་རྟོག་དགྲ་ཡི་གཡུལ་ངོ་གཞོམ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་རྟ་མཆོག་གིས། །ཉོན་མོངས་བདག་མེད་སྦུབས་སུ་སྦ། ཁྲེལ་ཡོད་སྟོབས་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལས་རྣམས་སྤང་། །ཤེས་རབ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས། །བདག་དང་གཞན་གྱི་རེ་བ་བསྐང་། །ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་འཕགས་པའི་ནོར། །ནོར་གཞན་ཕལ་བ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ན་ཉོན་མོངས་བཙོན་རར་བསྡམས་པ་ཡིས། །བདག་གི་ཚོད་ཀྱང་རིག་པར་མི་འགྱུར་ན། །མཐའ་དག་འགྲོ་བ་དེ་ལས་དབུགས་འབྱིན་ཞིང་། །སྒྲོལ་བའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་ ག་ལ་ཞིག །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ནའང་མི་གནས། ནང་དུ་དབང་པོའི་ཚོགས་ལའང་མི་གནས། བར་དང་བར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁམས་ལའང་མི་གནས་ཏེ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་གློ་བུར་དུ་རང་བྱུང་ལ། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ལའང་ཡུལ་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་མི་རུང་ཀྱང་། རང་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདིའི་བཙོན་རར་ཆུད་པ་འབའ་ཞིག་པས་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་རང་གི་ཚོད་ཀྱང་རང་གི་རིགས་པར་མི་ནུས་ན། འགྲོ་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་དེ་ལས་སྒྲོལ་ཞིང་དབུགས་འབྱིན་པའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བྱེད་པ་རན་པའི་རྒྱུས་ད་ནི་དུས་ནམ་ཡང་འདི་དག་གི་དོན་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་ཞི་བདེའི་བློ་སྐྱེས་པ་ནི
Chinese
由于此具有强大的对治力，故应交战。由于不懈怠、不胆怯，故应怀恨在心并加以惩罚。《入行论》中说：如是摧伏诸烦恼，应恒常不退转。于此我应怀恋慕，并怀恨在心而交战。如是之烦恼，唯有烦恼摧毁者。我纵被积聚而杀害，纵被斩首亦可忍。无论如何，不应向烦恼之敌屈服。如是。因此，为了作为受持学处之苦行的助伴，应供养适合君王圣者的七宝殊胜之物。如寂天菩萨的《世俗菩提心修法》中所说：以信心之宝轮，日夜引导善道。以戒律之王妃宝，佩戴极其美妙之璎珞。以布施之大臣宝，生起福德智慧大神通。以听闻之将军宝，摧毁邪分别之敌阵。以知惭之骏马宝，将烦恼我执藏于空隙中。以具惭之大力象宝，舍弃颠倒之业。以智慧之如意宝，满足自他之希望。功德无边之圣者之财，其他庸俗之财乃痛苦之因。如是。于此，若为烦恼囚牢所禁锢，则连自己的限度也无法知晓，又怎能不退失将一切众生从此解脱、救度的坚定呢？对此，诸烦恼既不住于外境，亦不住于内之根识聚，亦不住于中间与中间之界，乃由分别念而骤然生起。若彼分别念亦无处所，则烦恼非有色之物，虽不能如所依与能依般存在，然自性上一切有情皆陷于此牢狱中，以愚痴等因，连自己的限度亦不能自知，又怎能不退失从彼等中解脱、救度其他众生的坚定呢？尤其是，有情们以适宜之因，如今无论何时亦不能成办彼等之义，如是生起寂静之心。
English
Because this has a strong antidote, it should be fought. Because it is not lazy and not timid, it should be held in resentment and punished. It is said in the "Entering the Path of Enlightenment": Thus, to subdue the afflictions, one should always be unyielding. To this, I should be attached, and holding resentment in my heart, I should engage in battle. Such afflictions, only the destroyer of afflictions. Even if I am accumulated and killed, even if my head is cut off, it is easy. In every way, I should not bow down to the enemy of afflictions. Thus. Therefore, in order to be a companion to the asceticism of upholding the precepts, one should offer the seven precious treasures suitable for the noble king. As it is said in the "Practice of Conventional Bodhicitta" by the teacher Hero: With the precious wheel of faith, guide the path of virtue day and night. With the precious queen of morality, adorn the most beautiful garland. With the precious minister of generosity, great miracles of merit and wisdom arise. With the precious general of hearing, destroy the enemy's battlefront of wrong thoughts. With the precious steed of knowing shame, hide the afflictions and selflessness in the gap. With the great elephant of powerful shame, abandon inverted actions. With the precious jewel of wisdom, fulfill the hopes of oneself and others. The wealth of the noble ones with infinite qualities, other ordinary wealth is the cause of suffering. Thus. Here, if one is imprisoned by the prison of afflictions, one will not even know one's own limits. How can one not lose the steadfastness of liberating and saving all beings from this? Therefore, the afflictions do not abide in external objects, nor do they abide in the collection of internal senses, nor do they abide in the realm of the intermediate and the intermediate. They arise suddenly from pervasive thoughts. If there is no place for pervasive thoughts, then afflictions are not material things. Although they cannot exist as the dependent and the depended, all sentient beings are inherently trapped in this prison. Because of causes such as ignorance, one cannot even know one's own limits. How can one not lose the steadfastness of liberating and saving other beings from them? In particular, sentient beings, with appropriate causes, can never accomplish their meaning at any time. Thus, a peaceful mind arises.