Tibetan
ང་རྗེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་མ་མཐོང་སྟེ་བྱམས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་སེམས་དང་། སྙིང་རྗེ་ནི་འདོད་ཆགས་མེད་པའི་སེམས་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་འཛོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལས་དང་པོ་པའི་གང་ཟག་གིས་རྔོན་པས་དམ་ལ་བཞག་པའི་རི་དྭགས་དང་། བཤས་རར་ཁྲིད་པའི་དུད་འགྲོ་དང་། བཙོན་དོང་དུ་ཆུད་པ་དང་། མཛེ་ཕོལ་གྱིས་མནར་བ་དང་། དབུལ་ཕོངས་ཀྱིས་གཏུགས་པ་དང་། བཤེས་མེད་ཀྱི་ལོང་བ་དང་། མགོན་སྐྱབས་དང་བྲལ་བའི་སྲོག་ཆགས་ལ་སོགས་མདོར་ན་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་དོས་དྲག་པས་གཙེས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཐོག་མར་གཏད་དེ་ཤས་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་སླ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གོམས་ནས་རིམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ ནས་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ལྷག་བསམ་གྱི་ཁུར་འཁྱེར་བར་ནུས་ཏེ། རི་དྭགས་ཀྲྀཥྞ་ས་ར་རྔོན་པས་གཏུགས་པའི་ཚེ། འགྲོས་ལམ་ན་ཡོད་པའི་སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོ་རྨིག་པའི་འོག་ཏུ་གཞར་གྱིས་དོགས་ནས་སྣས་འབུད་ཀྱིན་འབྲོས་པ་དེ་སྙིང་རྗེ་གོམས་པའི་མཐུ་བརྟས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུས་རྒྱུད་མ་སྦྱངས་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་བྱམས་པ་ལ་སྙིང་རྗེར་འཁྲུལ་བ་སྟེ། ཕྱོགས་རིས་ཀྱི་བྱམས་པ་ཁྲ་དང་སྤྱང་ཀི་ལའང་ཡོད་དེ་རང་གི་བུ་སྨད་ལ་བརྩེ་ཞིང་བསྲུང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཡངས་པ་ཚད་མ་ངེས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མེ་ལྕེ་འབར་བའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་མི་ཤེས། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་གིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཤིང་། གང་དག་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཟིར་བར་གྱུར་ཀྱང་། ལམ་སྟོན་གྱི་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་ཕྲད་པ་ནི་ཨུ་དུ་མ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུར་དཀོན་ལ། གལ་ཏེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་ཀྱང་རང་རང་གི་ལས་ངན་དང་འགལ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པས་བར་དུ་གཅོད་པས་ཐར་བའི་ལམ་རྣལ་མར་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ད་དུང་མཐའ་མེད་པའི་འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་རྦ་ལ་གཡེང་བ་འདི་དག་སྔོན་ཆད་བདག་གི་ཕ་མ་དང་གཉེན་བཤེས་སུ་མ་གྱུར་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ན། སྐྱབས་དང་མགོན་གྱིས་སྤངས་པ། ལོག་པའི་ལམ་ལ་རིགས་པ་བཞིན་
Chinese
我没有见到对于慈悲的因果的定解，因为慈爱是没有嗔恨的心，而悲悯是没有贪欲的心，所以这两者生起者和生起之因的因果是错乱的缘故。在此，对于最初的修行者来说，首先将心专注于被猎人抓住的鹿，被带到屠宰场的牲畜，陷入监狱的人，被麻风病折磨的人，被贫困逼迫的人，没有朋友的瞎子，以及没有保护和救助的众生等等，总之，对于被极度沉重的痛苦所折磨的众生，首先将心专注于此，努力生起难以忍受的大悲心。习惯之后，逐渐将心专注于一切众生。像这样专注于悲悯，才能承担起利益他人的增上意乐的重担。比如，当鹿克里希纳萨拉被猎人追赶时，因为它担心奔跑的路上会有小动物被蹄子踩死，所以用鼻子吹着它们逃跑，这就是悲悯的力量增长的结果。像这样，没有调伏自心的悲悯，会把带有贪欲的慈爱误认为是悲悯。因为有偏袒的慈爱，连老鹰和狼也有，它们也会疼爱和保护自己的子女。因此，《八千颂般若经》中说：“与大悲心相应的广大之心，是真实不虚的，声闻和缘觉的一切都不具备，应当修持。”就像经中所说的那样，这些众生虽然身处在痛苦的火焰燃烧之中，却不知道从中解脱的方法。被贪欲等成百上千的烦恼所缠绕，有些人被各种各样的恶见所折磨，但是想要遇到一位具有法相的指路明灯般的上师，就像是遇到优昙婆罗花一样稀有。即使遇到了善知识，也会因为各自的恶业和各种各样的违缘而阻碍，因此想要真正地走上解脱之路是极其困难的。如今，这些还在无边无际的轮回中流转，在如同痛苦大海般的波涛中漂荡的众生，没有一个不是我过去世的父母和亲人朋友，他们是被救护者和怙主所抛弃的，在邪道上如理
English
I do not see the definite understanding of the cause and effect of compassion, because loving-kindness is the mind without hatred, and compassion is the mind without desire, so the cause and effect of these two, the arising and the cause of arising, are confused. Here, for the initial practitioner, one should first direct one's mind to the deer caught by the hunter, the livestock led to the slaughterhouse, the person trapped in prison, the person tormented by leprosy, the person oppressed by poverty, the blind person without friends, and the sentient beings without protection and refuge, etc. In short, for the sentient beings tormented by extremely heavy suffering, one should first direct one's mind to this and strive to easily generate great compassion that is unbearable. After becoming accustomed to this, gradually direct one's mind to all sentient beings. By relying on compassion directed in this way, one can bear the burden of the intention to benefit others. For example, when the deer Krishna Sara was chased by a hunter, because it was worried that small animals on the path would be trampled to death under its hooves, it blew them away with its nose as it fled. This is the result of the power of compassion increasing through practice. Like this, compassion that has not tamed the mindstream will mistake loving-kindness with desire for compassion. Because even eagles and wolves have biased loving-kindness, they also love and protect their own children. Therefore, the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra says, "The vast mind that is in accordance with great compassion is true and not false, and all of the Hearers and Solitary Buddhas do not possess it, and it should be cultivated." Just as it says in the sutra, these sentient beings, although they are in the midst of the flames of suffering, do not know the method of liberation from it. They are entangled by hundreds and thousands of afflictions such as desire, and some are tormented by various kinds of evil views, but to encounter a teacher who is like a guiding light with the qualities is as rare as encountering a Udumbara flower. Even if one encounters a spiritual friend, one will be obstructed by one's own evil karma and various adverse conditions, so it is extremely difficult to truly walk the path of liberation. Now, these sentient beings who are still wandering in endless samsara, drifting in the waves of the ocean of suffering, there is not one who has not been my parents and relatives and friends in the past. They are abandoned by protectors and lords, and are rationally on the wrong path.
Tibetan
དུ་འཇུག་པ་འདི་ལས་བདག་གིས་གདོན་བར་ཤོག་ཅིག །འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་ནས་བདེ་བ་ཚད་མེད་པ་ལ་རྟག་པ་རྒྱུན་དུ་ སྤྱོད་པར་ཤོག་ཅིག་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསམ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཕ་རོལ་ལ་འབྱུང་བ་དེའི་ཁུར་རང་ཉིད་ལ་བབས་ནས་མཆི་མ་སློངས་ཤིང་སྐྱི་བུད་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཤས་མི་བཟོད་པ་སྐྱེ་བ་དང་། ལུས་ངག་དང་ཟང་ཟིང་གི་སྒོ་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་སྲོག་སྐྱོབ་པ་དང་། དབུལ་ཕོངས་བསལ་བ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་ཕན་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་མཉམ་པར་ཞུགས་པའི་རྟགས་ཡིན་ལ། བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀའི་ཆ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་བཞིན་དུ། ཁ་སྐད་ཙམ་དུ་སྙིང་རྗེ་བ་སྐད་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་ཐེར་འབུམ་བསག་པ་ཙམ་ནི་འདབ་ཆགས་སྨྲ་མཁན་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲོལ་བ་ལ་བསླབ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས། སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཆོས་འདི་ནི། །རྟོག་པ་ལས་ནི་མ་ལུས་འབྱུང་། །གང་རྟོག་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། གང་ལ་མགོ་མཆིས་པ་དེ་ལ་འཚོ་བ་མཆིས་སོ། །གང་ལ་སྙིང་རྗེ་མཆིས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཆིས་སོ། །གང་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཆིས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་མཆིས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཉེ་རིང་དང་དགྲ་ཟིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འབྲེལ་མ་ཆད་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་སླ་བའི་གང་ཟག་དག་གིས་སྤྱོད་པ་མི་བསྲུན་པའི་རིགས་ཅན་ལ་མཐོང་ཆོས་མྱོང་གྱུར་མངོན་དུ་གྱུར་ན། དེ་ནི་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྲུབ་བོ་ཅེས་སྡང་ཞེན་དུ་བལྟ་བ་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇིག་ པར་འགྱུར་ཏེ། དམྱལ་བར་ལྟུང་བའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་མཐོང་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དུ་ག་ལ་ཞིག་སྟེ། སྟེས་དབང་གི་དེར་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྙིང་རྗེའི་ཕན་ཡོན་ལ་བྲོད་པ་བསྐྱེད་ནས་ཕྱོགས་རིས་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བློ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱངས་པས་གནོད་སེམས་དང་ཆགས་སྡང་མེད་པའི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་
Chinese
愿我能代替他们承受这些痛苦！愿他们从痛苦中解脱，恒常享受无量的安乐！从内心深处这样想着。那时，将发生在他人身上的痛苦重担，自己肩负起来，生起忍不住流泪、起鸡皮疙瘩的强烈悲悯之心；并通过身语和财物等方式，救护他人的生命，消除贫困等，实际利益他人的行为，就是悲悯之心共同参与的象征。然而，在思想和行为上都在损害众生的同时，仅仅口头上说些悲悯的话语，就想积累成千上万的菩提心，就像鹦鹉学舌一样。因此，学习以具有对境的慈爱和悲悯的自性空性随行，是通往一切智智的无谬之路。如龙树菩萨在《修道次第》中所说：‘无有实义之诸法，悉皆唯从分别生，若何分别彼亦空，是故空性即解脱。’就像这样。因此，大悲是圆满正等觉佛陀的无谬之因。如经中所说：‘何者有头，彼者有生命；何者有悲悯，彼者有菩提心；何者有菩提心，彼者有佛陀。’虽然如此，但与亲疏、敌友的分别念相连，没有间断的悲悯，恰恰是它的违品。对于容易对中庸之境生起悲悯的人来说，如果看到行为不端的人遭受现世的果报，就会认为那不是悲悯的对象，而产生憎恨。如果这样，生起悲悯的因果就会毁灭。即使是堕入地狱的众生，如果看到他们也在造作堕入地狱之因，又怎么能成为悲悯的对象呢？因为他们不是偶然堕入那里的。因此，应该生起对悲悯利益的渴望，并修习无有偏袒的悲悯。这样修习，就能使没有害心和贪嗔的内心变得堪能。如《精髓》中所说：‘大悲能使内心堪能’
English
May I take upon myself the suffering of these beings! May they be liberated from suffering and constantly enjoy boundless happiness! Thinking this from the depths of one's heart. At that time, taking upon oneself the burden of suffering that befalls others, giving rise to unbearable compassion that brings tears and goosebumps; and through body, speech, and material means, saving the lives of others, eliminating poverty, and engaging in activities that actually benefit others, is the sign of compassion's shared participation. However, while harming sentient beings in both thought and action, merely uttering words of compassion and accumulating billions of bodhicitta is like a talking parrot. Therefore, learning to follow the nature of emptiness with loving-kindness and compassion that have objects is the unerring path to omniscience. As Nagarjuna said in the Stages of Meditation: 'These things without essence, all arise from discrimination; whatever is discriminated is also empty; therefore, emptiness is liberation.' Like this. Thus, great compassion is the unerring cause of the perfectly enlightened Buddha. As the sutra says: 'Whoever has a head has life; whoever has compassion has bodhicitta; whoever has bodhicitta has a Buddha.' Although this is so, compassion that is connected with the discrimination of near and far, enemy and friend, without interruption, is precisely its opposite. For those who easily generate compassion for neutral objects, if they see those of unruly behavior experiencing the consequences of their actions in this life, they will regard them as not being objects of compassion and generate hatred. If this is the case, the cause and effect of generating compassion will be destroyed. Even if one sees those sentient beings falling into hell creating the cause for falling into hell, how can they not be objects of compassion? Because they did not fall there by chance. Therefore, one should generate a desire for the benefits of compassion and train the mind in impartial compassion. By training in this way, the mind, free from harmful intentions and attachment and aversion, will become workable. As it says in the Essence: 'Great compassion makes the mind workable.'