Tibetan
་། རིག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་སྡེ་ལས། ཐེག་པའི་དང་པོ་བཅུ་དྲུག་མགོན། །ཞེས། སྣང་བ་དང་། མཆེད་པ་དང་། ཐོབ་པ་དང་། ཉེར་ཐོབ་རེ་རེར་བཞི་བཞིར་དབྱེ་བས་ས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་གསུངས་པ་ལས། ཐེག་པ་འོག་མ་ལྟར་བགྲོད་ཅིང་བསགས་པས་ཐོབ་པའི་རིམ་པ་མཐོ་དམན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡེ་ནས་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོལ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་བཤད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་པཎྜི་ཏ་རོང་པས། འབྲས་བུ་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་དུ་བསྡུ་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། ལམ་ལ་ཉེ་རིང་བྱུང་ན་འབྲས་བུ་ལ་བཟང་ངན་ཅི་ནས་ཀྱང་ཡོད་དགོས་པ་ཡིན། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་འབྲས་གོ་མ་ལོག་པ་དགོས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་སྔ་རབས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པའང་འགོད་པར་བྱ་ན་མཻ་ཏྲི་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་ལམ་ནས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པར་ཁ་ཚོན་བཅད་ནས་ཕར་ཕྱིན་བསྟན་པའི་དགོས་པ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་སྟེགས་སུ་བཤད་པ་དང་། ནཱ་རོ་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་སྒོར་ཞུགས་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནི་ཐོབ་སྟེ། གསང་སྔགས་དང་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བདེ་བར་སྐྱོབ་བ་དང་། མྱུར་སྐྱོབ་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདི་དྲངས་ནས་ཀུན་ཏུ་ འོད་ཀྱི་ས་བས་ད་དུང་སྔགས་ལམ་ལ་ཞུགས་ནས་མྱུར་ལམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་སངས་རྒྱས་གདོད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འཆད་དེ། ལུང་དེའི་དོན་ནི་དེ་ཙམ་དུ་འགྲེལ་བར་མི་མངོན་ནོ། །དེ་ལ་མདོ་སྔགས་གཉིས་རིམ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན། འབྲས་བུ་ལ་ཁྱད་པར་ཞུགས་པ་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆུ་དང་འོ་མས་བཅུས་པའི་སྐྱུ་རུ་ར་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བརྟགས་ནས་མདོ་ནས་ས་བཅུ་པ་སངས་རྒྱས་སུ་བཤད་པ་ཉེ་བ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཏགས་པ་བར་བཤད་པ་དང་མཚུངས་པར། སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་གཅིག་པ་ཡང་ཉེ་བ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཏགས་པ་བར་འདོད་པ་བཞིན་དུ། བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་དེ་ནི་བླ་ན་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཉི་ཚེ་བ་དང་། བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་པའང་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་བཤད་པར
Chinese
在《大智慧续》中说：“十六位菩萨之首。” 也就是说，将显现、增长、获得和近获得各自划分为四类，从而安立为十六地。同样，还有划分为二十一地等等的无数种安立方式。这些安立都是从其自性、身和智慧的功德的角度来宣说的，而不是像下乘那样，通过修行和积累来获得高低次第的差别。法身是无相的法界，本来就是清净、平等、大圆满的自性，是无勤任运的智慧坛城。正如班智达荣巴所说：“如果果位有差别，就不能归纳为三乘。” 虽然如此，孟加拉的班智达却说：“如果道路有远近，果位必然有好坏。因为佛教的一切法都必须是因果不颠倒的。” 暂且将古代上师们的观点记录如下：弥勒巴断言，通过波罗蜜多的自道无法成佛，因此宣说般若的必要性在于作为密咒道的阶梯。那若巴说，即使进入波罗蜜多乘之门也能成佛，但密咒和显宗的区别在于容易救度和快速救度。引用这段话后，普光地认为，仍然需要进入密咒道，通过快速道来成就佛果。但这段引文的意义似乎并非如此解释。如果显宗和密咒，以及二次第等因地有差别，那么果位有差别也是法性使然，就像用清水和牛奶浸泡的余甘子一样。因此，认为显宗中宣说的十地是佛，是考虑到近处而安立的，这与将之说成是中等的情况相同。同样，相对于密咒的果位金刚持，认为十一地也是考虑到近处而安立的，十一地普光地是有限的至上佛，十三地金刚持的果位是不可思议的无上佛，这种观点也是存在的。对此，应该这样解释：
English
In the Tantra of Great Wisdom, it says, "The Sixteen Protectors, the first of the Vehicles." That is, by dividing appearance, increase, attainment, and near attainment into four each, sixteen grounds are established. Similarly, there are countless ways of establishing them, such as dividing them into twenty-one. These establishments are spoken of in terms of their nature, the qualities of body and wisdom, and not in terms of the differences in the order of high and low attained through practice and accumulation, as in the lower vehicles. The Dharmakaya is the realm of the formless, the very nature of purity, equality, and great perfection from the beginning, the mandala of wisdom that is effortless. As Pandit Rongpa said, "If there are differences in the result, it cannot be summarized into three vehicles." Nevertheless, the Pandit of Bengal said, "If the paths are near and far, the results must be good and bad. Because all the teachings of Buddhism must have cause and effect that are not reversed." For the time being, let us record the views of the ancient masters: Maitripa asserted that enlightenment cannot be attained through the path of the Paramitas alone, and therefore explained the necessity of the Prajnaparamita as a stepping stone to the Mantrayana path. Naropa said that even by entering the gate of the Paramita Vehicle, enlightenment can be attained, but the difference between Secret Mantra and the exoteric teachings is that it is easier to liberate and quicker to liberate. Having quoted this, the Ground of Samantaprabha explains that one still needs to enter the Mantra path and accomplish enlightenment through the quick path. However, the meaning of that quote does not seem to be interpreted in that way. If there are differences in the causes of the Sutra and Tantra, such as the two stages, then it is the nature of things that there are differences in the results, just like amla fruit soaked in water and milk. Therefore, the assertion that the tenth ground in the Sutra is said to be Buddhahood is based on considering it to be near, which is the same as saying it is intermediate. Similarly, in relation to the result of Vajradhara in Tantra, the assertion that the eleventh ground is also established by considering it to be near, that the eleventh ground, the Ground of Samantaprabha, is a limited Supreme Buddha, and that the thirteenth ground, the state of Vajradhara, is an inconceivable unsurpassed Buddha, also exists. In this regard, it should be explained as follows:
Tibetan
་བྱ་སྟེ། ངེས་པའི་དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའང་འདོད་དཀའ་སྟེ། རྒྱུ་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཟེར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དེས་ཁྱབ་པ་དང་། རིམ་པ་གཉིས་ལ་ཟེར་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཤོས་ནི་ཐབས་གཅིག་ཤོས་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཐབས་མྱུར་ཤིང་། ཤེས་རབ་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ལས། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངང་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྫས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་དོན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་འགལ་བ་མི་འདུའོ། །རང་སའི་ལམ་ནས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་སྐུར་བྱང་ཆུབ་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐ་ དད་པ་དང་། གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་ཐབས་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྣང་ཆ་མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་སོ་སོའི་ཁམས་དང་། དབང་པོ་དང་། རྣམ་པར་རིག་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ཤར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་རྣམ་རིག་གི་དོན་ཐ་དད་པའང་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་བྷ་ག་ཝན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ན་དེ་སྐད་དུ་གྲགས་པ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་བྷ་ག་ནི་སྐལ་པ་སྟེ་ཝན་ནི་ལྡན་པ་ལའང་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ལེགས་ལྡན་ནམ།་ སྐལ་ལྡན་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱང་། མདོར་བསྡུ་ན། འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་གཟུངས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྷ་ག་ཝན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོའི་ཆ་ནས་ཆགས་བྲལ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་། གཉིས་པའི་ཆ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྔགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དང་། གསུམ་པའི་ཆ་ནས་དུ་མ་རོ་གཅིག་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་ཚིག་བླ་དྭགས་སུ་བྱས་པའི་དོན་ཏེ། སཾ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་ལ་རྐྱེན་བྱིན་པས་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རིགས་ཀྱི་སེམས་དང་། རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་དང་། འབྲས་བུའི་སེམས་ཀྱི་བར་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད
Chinese
应当这样做。从究竟的意义上来说，也难以认为原因有差别，如果原因指的是如来藏，那么它遍布一切众生的界，被它所遍布。如果指的是次第二者，那么这二者，一个为方便，一个为智慧，因为六波罗蜜多安住于方便和智慧二者的自性中，所以密咒方便迅速，智慧深邃的差别在于，禅定和智慧的体性中，生起次第和圆满次第的本体并非相违。因此，一切如来在法界中一味一体，在智慧的体性中没有矛盾。从自身之道的角度，以相好之身成菩提的自性，形态各异，以及调伏所化众生的方便和事业的显现，与显宗和密宗各自所化众生的界、根器和识相一致而显现的，是智慧周遍显现的大自在者，是普遍存在的，因此识相的意义不同也不相违背，应当用佛这个词来理解，就像这样，梵文（梵文天城体：भगवन्，梵文罗马拟音：bhagavan，汉语字面意思：薄伽梵）的意思是薄伽梵，因为具有降伏烦恼等的功德，所以如此称呼。另一种解释是，梵文（梵文天城体：भग，梵文罗马拟音：bhaga，汉语字面意思：薄伽）是福分的意思，梵文（梵文天城体：वन्，梵文罗马拟音：van，汉语字面意思：万）也包含具有的意思，因此诸佛具有自在圆满等，所以称为具德或有福。同样，虽然词语使用的对象不同，但总而言之，因为具有不离不弃的陀罗尼，所以是薄伽梵。因此，从最初的角度来说，是离欲的佛，从第二个角度来说，是自在圆满的密宗佛，从第三个角度来说，是众多一味不离不弃，在法性中没有分开的意义上，将佛作为术语，因为在梵语上施加词缀，所以能够成就三种意义。像这样，一切诸佛的身语意的金刚自性，就是菩提心，这在种姓的心、因位的心和果位的心之间没有差别，菩提的自性不是各自不同的，而是无二无别的。
English
It should be done like this. From the ultimate point of view, it is also difficult to assume that there are differences in causes. If the cause refers to the Tathagatagarbha, then it pervades all sentient beings' realms, being pervaded by it. If it refers to the two stages, then these two, one is skillful means, and the other is wisdom. Because the six perfections abide in the nature of both skillful means and wisdom, the mantra skillful means are swift, and the difference in the depth of wisdom lies in the fact that the essence of the generation stage and the completion stage in the nature of meditation and wisdom are not contradictory. Therefore, all Tathagatas are of one taste and one essence in the Dharmadhatu, and there is no contradiction in the nature of wisdom. From the perspective of one's own path, the nature of attaining enlightenment in the form of signs and marks, with different forms, and the manifestation of skillful means and activities for taming those to be tamed, appearing in accordance with the realms, faculties, and consciousness of the disciples of both Sutra and Tantra, is the great sovereign of wisdom that appears everywhere, and is universally present. Therefore, the different meanings of consciousness do not contradict each other. The word Buddha should be understood in this way. For example, the Sanskrit word (梵文，梵文天城体：भगवन्，梵文罗马拟音：bhagavan，汉语字面意思：Bhagavan) means Bhagavan, because it possesses the qualities of subduing afflictions and so on, it is called that. Another explanation is that the Sanskrit word (梵文，梵文天城体：भग，梵文罗马拟音：bhaga，汉语字面意思：Bhaga) means fortune, and the Sanskrit word (梵文，梵文天城体：वन्，梵文罗马拟音：van，汉语字面意思：Van) also includes the meaning of having. Therefore, the Buddhas possess sovereignty, perfection, and so on, so they are called virtuous or fortunate. Similarly, although the objects to which the words apply are different, in short, because they possess the Dharani that is inseparable, they are Bhagavan. Therefore, from the initial point of view, it is the Buddha who is free from desire, from the second point of view, it is the perfect and sovereign Tantric Buddha, and from the third point of view, it is the meaning of many in one taste, inseparable, and not separated in the nature of Dharma. The word Buddha is used as a term, because adding suffixes to the Sanskrit word can accomplish three meanings. Like this, the Vajra nature of the body, speech, and mind of all Buddhas is the Bodhicitta, which is no different between the mind of lineage, the mind of the causal stage, and the mind of the result stage. The nature of Bodhi is not different from each other, but non-dual.