Tibetan
དུ་གྱུར་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཡིན་ཏེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། དྲན་དང་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་འཛིན་དང་། །བཏང་སྙོམས་འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྟེ། །མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་བགྱིད་པའི་དགེ་ཚོགས་ལགས། །ཞེས་པ་ལས། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དེའི་ རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། །དགའ་བ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་སྤྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རྣལ་དུ་འདུག་པ་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆོས་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་འཁོར་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་སྐལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རྒྱུད་བླ་མར། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་གང་མི་དགེ་བའམ། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྒྲིབ་པ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་སམ། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ནི་བསྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་ སྤང་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་ནི། ཀུན་བརྟགས་གང་ཞིག་མཐོང་ལམ་གྱི་གནོད་བྱར་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་སྤང་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་བལྟ་བ། ལོག་པར་བལྟ་བ། ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བལྟ་བ་སྟེ་ལྔ་དང་། འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་ལྔ་བསྡོམས་པས་བཅུའོ། །དེའང་དམིགས་པ་དང་། ཁམས་དང་། ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་མཐོང་སྤང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། དེའང་ལྟ་བ་ལྔས་བདེན་པ་བཞི་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལྟ་མིན་ལྔས་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་འདོད་ན་གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེར་བལྟའོ། །འདིར་ནི་དེ་དག་གི་ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ས་དང་པོའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་བཞག་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་ལ་ནི་ཉེ་བ་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་གྲུབ་མཐོང་བ་ལ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རབ་དགའ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། །ཞེས་པ་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོག་མར་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་སྤང་བྱ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་འགག་པ་དུས་མཉམ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་། ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས། སྔོན་མེད་པའི་དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས་ན་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་བརྒྱའི་ཞལ་བལྟ་བ་དང་། སངས་ རྒྱས་བརྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་བརྒྱ་འགྱེད་པ་དང་། དུས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་སྟོན་པ་དང་། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་བརྒྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་འཇུག་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་དང་། སེམས་ཅན་བརྒྱ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་གཡོ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བརྒྱ་འབྱེད་པ་དང་། རང་གི་ལུས་བརྒྱར་སྟོན་པ་དང་། ལུས་རེ་རེ་ལ་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྒྱ་བརྒྱས་བསྐོར་བར་སྟོན་པ་དང་། འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་དབང་བའི་སྐྱེ་བ་འཛིན་ནུས་སོ། །བཞི་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་ཟིན་བསྒོམ་པར་བྱེད་པས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་རྫོགས་པའི་ཕྱི་ནས་འབྱུང་ཞིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བས་
Chinese
因此，能够获得寂灭的法，就是见道的所依，七觉支。如《亲友书》中所说：忆念与妙择，精进与喜悦，轻安与禅定，以及舍，此七乃觉支，是能获得寂灭的善资粮。其中，忆念是不忘对境。妙择是对于大乘的法忍、法智、随忍、随智及其眷属的体性进行辨别的智慧。精进是对其自性显现欢喜。喜悦是对该对境心生欢喜。轻安是身心堪能。禅定是心不散乱于一境。舍是心及心所寂静安住，任运自成。这七种法是见道无漏觉支的助伴，因此被称为觉支。体性是解脱了属于自己份额的见断烦恼障和所知障两部分。如《中边分别论》中所说：烦恼障与所知障，显示为二种。一切彼之障，彼尽获得解脱。这里所说的烦恼障和所知障的区别是，如《宝性论》中所说：悭吝等诸分别念，称为烦恼之障碍。对于三轮之分别，彼乃所知之障碍。因此，凡是不能使心寂静的不善或无记的障碍，如悭吝等，是烦恼障。对于三轮怀有实执的有漏善，或者未被遮蔽的无记的能取所取之分别，与境和有境相关联，是所知障。其中，烦恼障的遍计所执是见断，俱生是修断。同样，所知障的粗大能取所取之分别念是见断，微细的是修断。种类是，凡是遍计所执成为见道之障碍的，就是见断的特征。
English
Therefore, the Dharma that enables one to attain Nirvana is the support of the path of seeing, the seven branches of enlightenment. As stated in the "Letter to a Friend": Mindfulness and perfect discernment, diligence and joy, serenity and concentration, and equanimity, these seven are the branches of enlightenment, the virtuous accumulation that attains Nirvana. Among them, mindfulness is not forgetting the object. Perfect discernment is the wisdom that distinguishes the characteristics of the Great Vehicle's Dharma-patience, Dharma-wisdom, subsequent patience, subsequent wisdom, and their retinue. Diligence is manifest joy in its own nature. Joy is the mind's delight in that very object. Serenity is the fitness of body and mind. Concentration is the mind not being distracted from one-pointedness. Equanimity is the mind and mental factors being calm and spontaneously accomplished. These seven dharmas are the companions of the path of seeing, the uncontaminated branches of enlightenment, and are therefore called the branches of enlightenment. The essence is the liberation from the portions of the afflictive obscurations and cognitive obscurations that are to be abandoned by seeing, according to one's own share. As stated in the "Distinguishing the Middle from the Extremes": The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are shown as two. All their obscurations, when they are exhausted, are considered liberation. The difference between the afflictive obscurations and the cognitive obscurations is, as stated in the "Ratnagotravibhāga": Stinginess and other conceptual thoughts are considered the obscuration of afflictions. Any conceptualization of the three spheres is considered the obscuration of knowledge. Therefore, whatever non-virtuous or unspecified obscurations that do not pacify the mind, such as stinginess, are afflictive obscurations. Virtuous actions with outflows that are accompanied by clinging to the truth of the three spheres, or the un-obscured, unspecified nature of the grasping and the grasped, related to the object and the subject, are cognitive obscurations. Among them, the conceptually imputed afflictive obscurations are to be abandoned by seeing, and the innate ones are to be abandoned by cultivation. Similarly, the gross grasping and the grasped conceptualizations of the cognitive obscurations are to be abandoned by seeing, and the subtle ones are to be abandoned by cultivation. The categories are: whatever is conceptually imputed that becomes an obstacle to the path of seeing is the characteristic of what is to be abandoned by seeing.
Chinese
总之，从自性方面来说，是贪欲、嗔恚、我慢、无明、怀疑。从错误进入的方式来说，有坏聚见、边执见、邪见、见取见、戒禁取见这五种见，加上贪欲、嗔恚、我慢、无明、怀疑这五种非见，总共是十种。如果从所缘、界、以及错误进入的方式来区分，则是八十二种见所断。其中，五见与四谛相应，五非见与随顺相应等等的分类，如果想要了解这些细节，可以参考《宝性论》。这里，如果考虑到舍弃这些细微之处所产生的智慧果，稍微确定一下初地的定义。《宝性论》中说：“于菩提近及，见众生义成，生极喜悦故，说名极喜地。”就像这样，最初获得出世间智慧的时候，所要断除的包括种子在内同时断灭。以各别自证智现证二无我。法界周遍于自他一切，并且通过了别证悟自他平等性的菩提心。因为获得了前所未有的大喜悦，所以称为初地极喜地。在一刹那间，能瞻仰百位佛陀的容颜，
English
In short, in terms of nature, there are desire, anger, pride, ignorance, and doubt. In terms of the way of wrongly engaging, there are the view of the perishable collection, the view of holding to extremes, the wrong view, the view of holding views as supreme, and the view of holding moral discipline and asceticism as supreme, these five views, plus desire, anger, pride, ignorance, and doubt, these five non-views, making a total of ten. If we differentiate them in terms of object, realm, and the way of wrongly engaging, there are eighty-two to be abandoned by seeing. Among them, the five views are in accordance with the four truths, and the five non-views are in accordance with following along, and so on. If you want to understand these details, you can refer to the 'Ratnagotravibhāga.' Here, if we consider the fruit of wisdom arising from abandoning these subtle details, let us briefly establish the definition of the first ground. As it says in the 'Uttaratantra Shastra': 'Being close to enlightenment and seeing the accomplishment of the meaning of beings, great joy arises, therefore it is called the 'Extremely Joyful' ground.' Like that, at the time of first obtaining transcendental wisdom, what is to be abandoned, including the seeds, is simultaneously ceased. With the wisdom of individual self-awareness, one directly realizes the two selflessnesses. The Dharmadhatu pervades all self and others, and through distinct realization, one realizes the Bodhicitta of equality between self and others. Because one obtains unprecedented great joy, it is called the first ground, the Extremely Joyful ground. In a single moment, one can behold the faces of a hundred Buddhas,