Tibetan
མོའི་སྣོད་ཐོགས་གོས་ངན་གྱོན་ནས་ནི། །དགྲ་ཡི་ཁྱིམ་དུ་འབྱོར་བ་མཐོང་ཡང་སླ། །ཞེས་སྨྲས་པས་མཁན་པོས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། བརྒྱ་བྱིན་དུ་སྐྱེས་པའི་རབས་ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟ་བས་ན། ཆོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གླེང་དུ་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཕལ་པ་བླ་མར་བཟུང་བ་དག་ལའང་བརྙས་ཤིང་བསྐུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་དམ་ཚིག་གི་འབྲེལ་ཕན་ཆད་བཟང་ངན་གང་ཡིན་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་ཉམས་པ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པས་བསྟེན་པ་ལ་མཁས་དགོས་ཏེ། དགོངས་འདུས་ལས། དམ་པར་བཟུང་བར་གྱུར་ཕན་ཆད། །དམ་པར་ངེས་དང་མ་ངེས་ཀྱང་། །བཀའ་བཅག་ལུགས་པོར་ག་ལ་སྲིད། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་རྒྱ་ཉམས་ན། །རྡོ་རྗེའི་དམྱལ་བར་རབ་ཏུ་འཚེད། །ཅེས་དང་། མཛོད་ལས། འཕགས་པ་མིན་ཡང་ཕ་མ་དང་། །ནད་པ་དང་ནི་ཆོས་སྨྲ་དང་། །སྐྱེ་མཐའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །ཡོན་ནི་གཞལ་དུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་ པ་ལྟར་སྐྱེས་རབས་ལས། རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ལ་གནོད་སྦྱིན་མི་གདུག་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་སྡིག་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་བཤད་པའི་ཡོན་དུ་བདག་གི་ལུས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་གཏོང་བར་དམ་བཅས་ཤིང་། བུ་དང་ཆུང་མ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བཏང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་གྱི་ངོས་ནས་མ་བརྟགས་པར་ཆོས་ཀྱི་དྲིན་བསམ་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་སམ། མང་དུ་ཐོས་པའམ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བའམ། དད་པ་དང་། གཏོང་ཕོད་སོགས་ཆ་རེ་ལས་མི་ལྡན་ཀྱང་དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ལ་བློ་སྦྱང་དགོས་ཏེ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ཡོན་ཏན་བཟུང་། །སྐྱོན་ནི་ནམ་ཡང་བཟུང་མི་བྱ། །ཡོན་ཏན་བཟུང་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། །སྐྱོན་རྣམས་བཟུང་ན་དངོས་མི་འགྲུབ། །ཅེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླ་མ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱི་ངོས་ནས་བརྟགས་ན་རང་ལ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་ལ་གདམས་ངག་ཞུས་ཏེ། སླར་རང་གི་ཡུལ་དུ་འཁོར་མང་པོ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ན། སློབ་དཔོན་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཆ་བྱད་ཀྱིས་བྱོན་པ་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་ངོ་ཚ་ནས་མ་མཐོང་བ་ལྟར་བྱས་སོ། །སླར་འཁོར་རྣམས་གྱེས་པ་དང་ཕྱག་བྱེད་དུ་ཕྱིན་པས། ད་ཅི་ཕྱག་མི་བྱེད་པ་ཅི་ཡིན་གསུངས་མ་མཐོང་ལགས་ཞེས་བརྫུས་སྨྲས་པ
Chinese
她身穿破旧的衣服，手持乞讨的器皿，即使看到她来到敌人的家中也很容易（认出她）。这样说之后，堪布（住持）就像给予随喜一样。如是说，在《释迦牟尼本生传》中也说：因此，行持佛法的人会守护佛法之自性。等等，可以广泛地谈论。然而，以这些为理由，就轻蔑和贬低那些被视为普通上师的人，无论何时都是不合理的。因为与佛法和誓言的关联，无论好坏，都会给自己带来巨大的损害，所以在依止上师时必须精明。在《意集经》中说：一旦被视为神圣，无论是否确定为神圣，怎么可能违背教言呢？如果那样的誓言衰败了，就会在金刚地狱中受到极大的折磨。又如《俱舍论》中说：即使不是圣者，对于父母、病人和说法者，以及最后有者的菩萨，也说其功德是无法估量的。如《本生传》中所说：国王善施（藏文：ཚངས་བྱིན།）时，恶劣夜叉以恶毒的形象，为了让他远离罪恶，念诵了一个偈颂，为了那个偈颂的功德，他发誓要布施自己身体，其数量如恒河沙，并且毫不犹豫地布施了自己的儿子和妻子。因此，不要从缺点的角度去观察，而要思维佛法的恩德，无论是戒律、多闻、大悲心、信心和布施等，即使只具备其中一部分，也要从功德的方面去思维，并专注于此。如《手金刚现观灌顶续》中说：应当取上师的功德，任何时候都不要取上师的过失。取功德则能获得成就，取过失则不能成就。就像这样，即使上师具有功德，如果从他微小的过失方面去观察，也会成为自己获得成就的巨大障碍。从前，上师佛智足向文殊友请求教诲，之后回到自己的地方向众多眷属传法时，上师以瑜伽士的形象前来，因为觉得向他顶礼很羞愧，所以装作没看见。后来，当眷属们离开后，他才去顶礼，上师说：刚才为什么不顶礼？他虚伪地说：我没看见。
English
She was wearing ragged clothes and carrying a begging bowl, so it was easy to see her even when she arrived at the enemy's house. After saying this, the Khenpo (abbot) gave his approval. As it is said, in the Jataka tales of being born as Indra: Therefore, those who practice Dharma protect the nature of Dharma. And so on, there is much to discuss. However, using these as reasons to despise and denigrate those who are regarded as ordinary lamas is never reasonable. Because of the connection with Dharma and vows, whether good or bad, one will incur great harm to oneself, so one must be wise in relying on a guru. In the Gongdü (Compendium of Intentions) it says: Once taken as sacred, whether definitely sacred or not, how could one possibly break the command? If that bond is broken, one will be tormented in the Vajra Hell. And as it says in the Treasury (Abhidharmakosha): Even if not noble, for parents, the sick, and those who speak Dharma, and for the Bodhisattva who is the last of births, it is said that their merit is immeasurable. As it says in the Jataka tales: When King Tsangjin (Brahmadatta) was speaking, a fierce yaksha in a terrible form, in order to turn him away from sin, recited a verse, and for the merit of that verse, he vowed to give his body as numerous as the sands of the Ganges, and he gave away his son and wife without hesitation. Therefore, without examining from the point of view of faults, think of the kindness of the Dharma, and whether it is discipline, great learning, great compassion, faith, or generosity, even if one does not possess all of these qualities, one should train the mind solely on contemplating the aspect of its virtues. As it says in the Vajrapani Abhisheka Tantra: Hold the virtues of the teacher, never hold the faults. Holding the virtues, one will attain accomplishment, holding the faults, one will not attain accomplishment. Like this, even if the lama is endowed with virtues, if one examines him from the point of view of even a slight fault, it will become a great obstacle to one's own attainment of accomplishment. Once, the teacher Buddha Yeshe Zhap asked Jampal Shenyen for advice, and when he returned to his own country to teach Dharma to many disciples, he was ashamed to prostrate to the teacher who came in the guise of a yogi, so he pretended not to see him. Later, when the disciples had left, he went to prostrate, and the teacher said: Why didn't you prostrate just now? He falsely said: I didn't see you.
Tibetan
ས་མིག་གཉིས་ཀ་ས་ལ་བྲུལ་ལོ། །སླར་བཟོད་པར་གསོལ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་བླ་མའི་སྐྱོན་རྟོག་སྣ་རེ་ལ་མ་དག་པའམ། ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པས་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲིབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་ཤས་ཆེ་བ་དག་ལའང་སྐྱོན་གྱི་ངོས་ནས་རྟོག་པའི་རྒྱུན་བཅད་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་ཉག་གཅིག་ལ་བརྟག་ཅིང་། གལ་ཏེ་དེ་ལ་བློ་འཕྲོག་པར་མི་བྱེད་ན་ གང་ཟག་དམ་པ་འདིས་ཀྱང་སྔོན་སྐྱེ་བ་གོང་མ་ནས་གོང་མར་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཅིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ད་ལྟར་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་འབྲེལ་བ་སྟེ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་ཀྱང་སྐུ་ཚེ་སྔ་མར་ལྷས་བྱིན་ལ་བསྟེན་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རྫོགས་པར་མཛད་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བརྟག་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོར་གྱུར་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལས་སེམས་ལྡོག་པར་མ་གྱུར་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རྫོགས་པའི་སླད་དུ་རྒྱལ་སྲིད་ལོངས་སྤྱོད་མགོ་དང་ཡན་ལག་ཀྱང་བཏང་། ཆོས་འཚོལ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན། དྲིལ་བུ་བརྡུངས་ཏེ། ང་ལ་སུས་ཆོས་སྟོན་པ་དེའི་བྲན་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པས། ལྷས་བྱིན་དྲང་སྲོང་དུ་གྱུར་པས་དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་མགུ་ཡི་རང་བ་སྐྱེས་ནས་དྲང་སྲོང་གི་བྲན་རྩ་དང་། ཤིང་ཆུ་རྩ་བ་རྡོག་གུ་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་ལེན་པ་ནས། སྒོ་བསྲུང་བའི་བར་ཡན་ཆད་བྱས་སོ། །མཚན་མོ་མལ་ཁྲིའི་རྐང་པའང་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་ངལ་བ་མེད་པར་ལོ་སྟེང་ཚང་བར་འདས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ལྷས་བྱིན་ཡང་ངའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡིན་ནོ། །ལྷས་བྱིན་ལ་བསྟེན་ནས་ངས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རྫོགས་པར་བྱས་སོ། །ཞེས་པ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་ལྷས་བྱིན་ལ་བསྟེན་ནས་རྫོགས་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། དགེ་སློང་དག་ཁྱོད་མོས་པར་བྱའོ། ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལྷའི་ཐེམ་སྐས་བྱ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སངས་རྒྱ་བར་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐོག་མ་ནས་བརྟགས་པའི་དབང་རང་ལ་ཡོད་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཡན་ཆད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ནས་དེའི་སྐྱོན་རྟོག་པའི་གནས་མེད་དེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། བླ་མ་བསྟེན་ན་དགེ་བ་འཕེལ་ཞིང་མི་དགེ་བ་འགྲིབ་པར་རྟོགས་པས་མཁན་པོ་ཐོས་ པ་ཆེ་བའམ། ཆུང་བའམ། ཤེས་
Chinese
两只眼睛都陷落在地里了，再次祈求宽恕，获得了智慧之眼。同样，对于上师的过失，哪怕只是一点点不净，或者心存怀疑，都会遮蔽殊胜和共同的成就，这样的理由非常多。如果对于过失较多的人，也断绝从过失的角度去观察，只观察功德的方面。如果那样还不能吸引你的心，那么就想：这位圣者也是从前世到前世都行持圣者的行为，具足功德，所以现在才与我等结为善知识的缘分。就像我们的导师释迦牟尼佛，也在前世依止提婆达多而圆满了六度一样。要这样去想。在《妙法莲华经》中说：世尊成为国王后，发愿证得圆满菩提，但心意没有改变。为了圆满六度，舍弃了王位、受用，甚至头和手脚。开始寻求佛法时，敲响铃铛说：谁能为我讲法，我就发誓做他的奴仆。提婆达多化身为仙人，宣讲了《妙法莲华经》。听后生起欢喜，从为仙人取草根、树根、水根、块茎、果实等，乃至看守门户，什么都做。晚上还握着床脚。就这样身心没有疲惫地度过了一整年。世尊说：比丘提婆达多也是我的善知识，依止提婆达多，我才圆满了六度。从这里开始，详细讲述了依止提婆达多而圆满一切菩提资粮的方法。然后说：比丘们，你们应当信受，应当理解。又如在名为“天梯”的世界中，被授记为“天王如来”而证得佛果一样。因此，最初有观察的权利，一旦有了哪怕一句偈语的联系，就不能再观察他的过失了。《宝云经》中说：依止上师，了知善法增长，恶法减少，因此，堪布无论是博学
English
Both eyes were sunken into the ground. By begging for forgiveness again, he obtained the eye of wisdom. Likewise, if there is even a slight impurity in the perception of the guru's faults, or if there is doubt, there are many reasons why both supreme and common accomplishments are obscured. If, even for those with many faults, the habit of perceiving them as faults is cut off, and only the aspect of virtue is examined, and if that does not captivate the mind, then think: "This holy person has also practiced holy conduct from previous lives, possessing virtues, and therefore is now connected to us as a spiritual friend. Just as our teacher Shakyamuni Buddha also perfected the six perfections by relying on Devadatta in a previous life." One should think like this. In the Lotus Sutra, it says: "The Bhagavan, having become a king, made the aspiration to attain perfect enlightenment, but his mind did not change. In order to perfect the six perfections, he gave up his kingdom, enjoyments, and even his head and limbs. When he began to seek the Dharma, he rang a bell and said: 'Whoever can teach me the Dharma, I vow to be his servant.' Devadatta transformed himself into a sage and taught the Lotus Sutra. Having heard it, he rejoiced and took on the tasks of the sage, such as taking grass roots, tree roots, water roots, tubers, and fruits, and even guarding the gate. At night, he even held the foot of the bed. In this way, he spent a whole year without physical or mental fatigue. The Bhagavan said: 'The monk Devadatta is also my spiritual friend. By relying on Devadatta, I have perfected the six perfections.'" From here, it is explained in detail how all the accumulations for enlightenment were perfected by relying on Devadatta. Then it says: "Monks, you should have faith and understand." Also, in the world called "Ladder of the Gods," he was prophesied to attain Buddhahood as "Tathagata King of the Gods." Therefore, one has the right to examine at the beginning, but once there is a connection of even one verse, there is no place to look for his faults. In the Cloud of Jewels Sutra, it says: "By relying on the guru, one knows that virtue increases and non-virtue decreases. Therefore, whether the Khenpo is learned