Tibetan
འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རི་བོ་ཉི་ཤུ་དང་། ལྟ་ལོག་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ལྟ་བ་རྣམ་པར་མ་དག་པ་གང་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཆིས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱི་མོར་གྱུར་པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་དགག་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་ལྷན་སྐྱེས་དང་། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟག་པ་དང་། གཅིག་པུ་དང་། རང་དབང་ཅན་སོགས་སུ་འདོད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་དེ་དག་རིག་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་།གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་ལ། གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ལྔ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། བདག་དང་ཕུང་པོ་ཞེས་པར་བླང་བྱ་དང་། ལེན་པ་པོར་མི་འཐད་པར་ འགྱུར་བ་དང་། དུ་མར་གྲུབ་ན། ཕུང་པོ་ལྔ་སོ་སོར་བསལ་བའི་འོག་ཏུ་ང་ཞེས་རྫས་གཞན་པ་ཞིག་ཡོད་དགོས་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ང་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པས་མཚོན། རིགས་ཚུལ་དུ་མས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་དང་། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་ཚུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་གིར་གཟུང་བའི་ཡུལ་འདི་ཡང་། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ཏེ། བདག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གིར་གཟུང་བའི་ཕྱི་སྣོད་བཅུད་དང་། ནང་ཕུང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཇི་སྙེད་པ་གསལ་བར་མཐོང་བ་འདིའང་། རགས་པ་རྣམས་ནི་རྡུལ་ཕྲན་མང་དུ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཕྲ་བ་རྡུལ་ཕྲན་དེའང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དེའང་ཕྱོགས་བཞི་སྟེང་འོག་གཉིས་ཀྱི་ཆ་སྟེ་འབྱར་ཆ་མེད་ན་རགས་པ་བརྩམ་མི་ནུས་ཤིང་། ཆ་ཤས་དྲུག་ཡོད་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ནས། དེ་ལྟར་རིག་པས་བཤིགས་ན་ཆོས་རང་རང་ལ་དེ་དང་དེར་ འདོགས་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་རང་གི་ངོས་ནས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཀ་བ་ལྟ་བུ་ལའང་དོན་རང་གི་ངོས་ནས་ཀ་བར་གྲུབ་ན། ཀ་བ་མ་གྲུབ་པའི་སྔ་ལོགས་ལྗོན་པའི་དུས་ནས་ཀ་བ་ཞེས་པའི་བློ་སྐྱེས་དགོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིས་གདུང་འདེགས་ནུས་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ན་ཀ་བ་ཞེས་གློ་བུར་དུ་བཏགས་པས་མཚོན་ཡུལ་ཐམས
Chinese
二十种怖畏聚之见山和三百六十种邪见等世间所有不净之见，所有这些的根本就是执著人我，应当破斥。对于一切有情，生来就有的“我”之念，以及外道徒们认为的常、一、自在等的遍计所执之我，当以理智进行辨析时，如果自性成立，则必须成立为蕴、一或多中的任何一种。如果成立为一，那么就像有五蕴一样，就会有五个我；并且，所谓我和蕴，就会变成应取和能取，这不合理；如果成立为多，那么在各自排除五蕴之后，就必须存在一个叫做“我”的其他的实物，但因为没有那个，所以在名言上，只是依靠蕴而假立为“我”而已，实际上并没有自性成立，要生起这种定解。以多种理证确定之后，就无法找到自性成立的我之事物。第二，分为所取、能取、二无别之智慧和遮止一切能取之理四部分。第一部分是：“此亦我所取之境。”等所说，由彼我所取的外部器情世界和内部蕴界等所有显现，粗大的都是由众多微尘聚集而成的，因此不是真实成立的；细微的微尘也是由不可分割的微尘聚集而成的；而不可分割的微尘，如果没有四面上下两个部分的连接，就无法形成粗大的事物；如果存在六个部分，那么不可分割的微尘的誓言就会被破坏。因此，如果以理智进行分析，那么对于每个法，只是以分别念假立了施设彼者的相而已，实际上从事物本身的角度来看，连微尘许的成立也没有。例如，对于柱子等，如果从事物本身的角度成立为柱子，那么在柱子尚未成立之前的树木时期，就应该产生“柱子”的念头，但事实并非如此。后来，当它能够起到支撑屋顶的作用时，才突然被命名为“柱子”，这表明一切所缘境
English
The twenty mountains of views of fearful gatherings and the three hundred and sixty wrong views, etc., all the impure views in the world, the root of all of these is the clinging to the self of a person, which should be refuted. For all sentient beings, the innate thought of "I," and the imputed self that non-Buddhists consider to be permanent, one, independent, etc., when analyzed with reason, if it is established by its own nature, then it must be established as one of the aggregates, one, or many. If it is established as one, then just as there are five aggregates, there would be five selves; and the so-called self and aggregates would become the object to be taken and the taker, which is unreasonable; if it is established as many, then after individually excluding the five aggregates, there must be another substance called "I," but because there is none, in name only, it is merely labeled as "I" based on the aggregates, but in reality, it is not established by its own nature, one should generate this certainty. After being determined by various logical reasonings, it will not be possible to find a self-established thing. The second part is divided into four parts: the object of grasping, the grasper, the wisdom of non-duality, and the way to prevent all grasping. The first part is: "This is also the object of my grasping." etc., as mentioned, the external environment and beings that are grasped by that self, and the internal aggregates, elements, etc., all the appearances that are clearly seen, the coarse ones are not truly established because they are made up of many particles; the fine particles are also made up of indivisible particles; and the indivisible particles, if there is no connection of the four sides, top and bottom, then they cannot form coarse things; if there are six parts, then the vow of indivisible particles will be broken. Therefore, if analyzed with reason, then for each phenomenon, it is only a conceptual imputation of the characteristic that designates that thing, but in reality, from the perspective of the thing itself, not even a particle is established. For example, for pillars, etc., if it is established as a pillar from the perspective of the thing itself, then before the pillar was established, in the time of the tree, the thought of "pillar" should arise, but that is not the case. Later, when it is able to play the role of supporting the roof, it is suddenly named "pillar," which shows that all objects of perception
Tibetan
་ཅད་ལའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པས་བདེན་འཛིན་འཇིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེར་འཛིན་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བ་འདི་དག་ཀྱང་། རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བས་ན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ཡུལ་རི་རབ་ཁང་ཁྱིམ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་རྫུན་པ་དང་། རྒྱུ་མཚན་དེས་དེར་འཛིན་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའང་རྫུན་པ་ལས་མ་འདས་པ་བཞིན། ཡུལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་རྫུན་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྟེ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བ་ཡང་། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དག་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ ཀྱང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ཞིག་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། དེའང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དུས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ལས་འདས་པ་དང་། ད་ལྟ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ནས། དེ་གསུམ་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། ཕྲད་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་ཆ་ཤས་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཉམས་ལ། མ་ཕྲད་ན་སོ་སོར་འབྲེལ་མེད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ནི་འགགས་ཟིན་པས་དངོས་པོར་མི་རུང་། མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་མི་རུང་། ད་ལྟར་བ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག །དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད། གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་གང་གི་དངོས་པོར་གྲུབ་རིགས་པའི་ཚུལ་དུ་མ་ཡིས་དཔྱད་ཀྱང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་མི་རུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སེམས་བྱུང་ཡིན་ནམ། སེམས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སེམས་བྱུང་རྫུན་པར་སྔར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས། ཡུལ་ཅན་རྫུན་པས་ཡུལ་བདེན་པ་མཐོང་དུ་མི་རུང་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། སེམས་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱ་དང་འཇལ་བྱེད་གཉིས་ཀར་སོང་བས་མི་འཐད་པ་དང་། དེར་མ་ཟད་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ་ངེས་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་ན་ རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་དགོས་པས། རྒྱུ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེས་སམ། མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེས། དང་པོ་ལྟར་ན། ཞིག་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པ་དང་། ས་བོན་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། རང་རྒྱུ་མ་ཞིག་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དོན་མེད་དུ
Chinese
因此，要通过了解一切事物来摧毁对真实的执着。第二点是，如“在那里执着的各种知识”等所说，对于那些境，显现出在那里执着的各种知识，这些知识暂时依赖于外境而产生，因此不是真实成立的。例如，梦中显现的须弥山、房屋等各种事物是虚假的。同样的原因，执着于梦境之境的知识也无非是虚假的。因为依赖于境的自性不成立的虚假，境之知识本身又怎能成立为真实的实物呢？不可能成立。第三点是，如“体验无二智慧也”等所说，即使如此的境和境之知识不是真实成立的，但因为现量体验到能取所取无二的智慧，自知自明，难道仅仅这一点就成立为真实吗？也不是真实成立的，因为在三时中没有成立的自性。像这样，将无二智慧分为过去、现在和未来三个部分，这三者是相遇还是不相遇？如果相遇，就会变成一个刹那，从而破坏了部分的誓言。如果不相遇，就会各自独立存在。过去已经消逝，所以不能成为实物。未来尚未产生，所以不能成为实物。现在的事物，无论是形状、颜色，还是实物和非实物，一和多等，无论用多少种理性的方式来分析，也找不到任何实物，所以不能成为实物。此外，认识到它存在的量是心所还是心？如果是前者，心所已经被确定为虚假，因此虚假的境之知识无法看到真实的境。如果是后者，心本身既是所量又是能量，这是不合理的。不仅如此，如果无二智慧必须真实成立地存在，那么必须从因产生。是从已坏灭的因产生，还是从未坏灭的因产生？如果是前者，坏灭是非实物，因此不可能产生实物，而且种子已经消失，所以不会成为因。如果是后者，如果自己的因没有坏灭而产生了果，那么因果的区分就变得毫无意义了。
English
Therefore, by understanding all things in this way, one should destroy the clinging to truth. Secondly, as it is said, "Even the various cognitions that grasp there," etc., these various cognitions that appear to grasp at those objects are not established as true because they arise dependent on external objects. For example, the various things that appear in dreams, such as Mount Meru, houses, etc., are false. For the same reason, the cognition that grasps at the objects of dreams is also nothing more than false. Because it relies on the falsity of the unestablished nature of the object, how can the cognition of the object itself be established as a true entity? It cannot be established. Thirdly, as it is said, "Even experiencing non-dual wisdom," etc., even if such objects and cognitions are not established as true, if one thinks that just that much is established as true because one directly experiences the self-knowing, self-illuminating non-dual wisdom of the grasper and the grasped, that is also not established as true, because it is not established in the nature of the three times. Like this, dividing the non-dual wisdom into three parts: past, present, and future, do these three meet or not meet? If they meet, they will become one instant, thus breaking the vow of parts. If they do not meet, they will exist separately and independently. The past has ceased, so it cannot be a thing. The future has not yet arisen, so it cannot be a thing. The present, whether it is shape, color, object and non-object, one and many, etc., no matter how many rational ways one analyzes it, one cannot find any object, so it cannot be an object. Furthermore, is the valid cognition that realizes its existence a mental factor or mind? If it is the former, the mental factor has already been determined to be false, so the false cognition cannot see the true object. If it is the latter, it is unreasonable for the mind alone to be both the object to be measured and the measurer. Moreover, if non-dual wisdom must exist as truly established, it must arise from a cause. Does it arise from a cause that has ceased, or from a cause that has not ceased? If it is the former, the ceased is a non-entity, so it is impossible for an entity to arise, and the seed has already ceased, so it will not become a cause. If it is the latter, if the fruit arises while its own cause has not ceased, then the distinction between cause and effect becomes meaningless.