Tibetan
མཐོང་ཡིན། །བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པའི་རྗེས་འབྲངས་ན། །རྟོག་པའི་འཁོར་ལོ་སྤེལ་ཏེ་མཆི། །ཅེར་མཐོང་ཡེངས་མེད་མཉམ་བཞག་ངང་། །རང་ཤེས་སྤྲུལ་བསྒྱུར་རྗེས་ཐོབ་སྟེ། །སྣང་བའི་ཐག་པས་འཆིང་བ་དང་། །སྒྱུ་མར་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་ནོར། །འཁྲུལ་འབྱམས་འོག་འགྱུ་ལས་འདས་པའི། །ཡང་དག་གཉུག་མར་ཡེངས་མེད་དེ། །ཡེངས་ཀྱིས་དོགས་པའི་བྱ་ཤོར་ན། །གཉིས་ཆོས་མཚན་མ་བརྒལ་བ་མེད། །བསལ་བཞག་ལས་འདས་རྗེན་པ་ལ། །ཐ་མལ་རིག་པ་ཞེས་བཤད་དེ། །འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་པའི་བློར་བཟུང་ན། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་དྲྭ་བར་འཐུམ། །ཞེན་འཛིན་དག་པའི་རང་སེམས་ལ། །ཁྱབ་གདལ་ངང་གནས་སྒོམ་མེད་དེ། །དྲན་པས་བཏང་བའི་ཐ་མལ་ནི། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །གང་ཤར་དགག་སྒྲུབ་མེད་པ་རུ། །ཤར་མཁན་རིག་ཐོག་ཀློད་པ་དེ། །རང་གར་འཁྲུལ་རྟོག་རྗེས་འབྲངས་ནས། །བརྟག་དཔྱད་རྟོག་པའི་དོ་རར་ལྷུང་། །ཁྱད་པར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཀྱང་། །ལམ་གྱི་འཆར་སྒོ་ཙམ་ཉིད་དེ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཞེན་གྱུར་ན། །འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དག་ཏུ་གོལ། །ངོ་བོ་གདོད་ནས་དག་པ་ཡི། །ཀ་དག་ཕྱོགས་ཡན་མ་རྟོགས་བཞིན། །སྟོང་པ་ལོག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ན། །གཤིས་ལ་ཤོར་བ་ཞེས་སུ་ བཤད། །རང་རིག་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོ་ལ། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་མ་ཤེས་པར། །སྟོང་ཉིད་ལམ་ནས་འབྲས་བུ་གཞན། །བཙལ་བ་ལམ་དུ་ཤོར་བའོ། །སྤང་གཉེན་གཉིས་ལས་རབ་འདས་པའི། །སྦྲུལ་མདུད་ཞིག་ལྟར་ངང་གནས་ལས། །ཉམས་མྱོང་སྟེང་དུ་གཉེན་པོ་གཞན། །བསྒོམ་པ་གཉེན་པོར་ཤོར་བའོ། །གསལ་སྟོང་ལྷུན་གྲུབ་མ་རྟོགས་བཞིན། །བློ་དང་རྣམ་རྟོག་རྗེས་འབྲངས་ནས། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་སྐུར་འདེབས་པ། །འདི་ནི་རྒྱས་འདེབས་སྟོང་ལྟའོ། །ཆེད་དུ་འཛིན་པ་ཞུགས་པ་ནི། །གོལ་ཤོར་ནོར་ས་ཀུན་གྱི་གཞི། །དེས་ན་གང་ལའང་མཆོག་འཛིན་གྱི། །ཞེན་པ་མི་བྱ་རང་སར་ཀློད། །ཁྱད་པར་ཚངས་བ་འི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །པད་དཀར་ཟླ་སྟེང་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །དཔལ་ལྡན་བླ་མ་རྟག་བསྒོམ་ནས། །དབང་བཞི་བླང་ཞིང་ཐུགས་ཡིད་བསྲེ། །ཁྱེད་ཤེས་དད་པས་རྒྱུད་བསྐུལ་ནས། །སྒྲུབ་པས་མཉེས་པའི་མཎྜལ་འབུལ། །ལྟེམ་རྐྱང་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ལས། །ལྷག་བའི་བཀའ་དྲིན་དྲན་པར་བྱ། །ལུས་ནི་དབེན་པའི་སྒྲུབ་ཁང་ལ། །ཚོགས་དྲུག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དོན། །སེམས་ཉིད་རིག་སྟོང་མཚམས་བསྡམས་ཏེ། །མ་ཡེངས་དྲན་པའི་བཟླས་བརྗོད་འབུངས། །སྒོམ་མེད་ཡེངས་མེད་སྒྲུབ་པ་ཐེམ། །འཁོར་འདས་མཐའ་ཀུན་རིག་ངོར་ཞིག །སྡུག་བཙིར་ཞེ་ཡུས་དབྱིངས་སུ་ཡལ། །བཟང་ངན་ཆོས་ བརྒྱད་མགོ་བོ་བཅོམ། །རྗེས་ཐོབ་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་། །དམིགས་པ་མེད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས། །མཚམས་སྦྱར་སྨོན་ལམ་རྣམ་དག་གདབ། །ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཐབས་འབད་ཅིང་། །རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་ཞིབ་པར་སྤྱོད། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་སྒྱུ་མ་དང་། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་ཞེན་མེད་བྱ། །ཚུལ་འདིར་འབད་པས་ཚེ་གཅིག་གམ། །བརྒྱུད་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མངོན་བྱས་ཏེ། །སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་མཐུ་ཐོབ་འགྱུར། །དེ་སྐད་གང་ཤར་རྡོ་རྗེའི་གླུ། །སྔོན་བྱོན་མཁས་དང་གྲུབ་བརྙེས་པའི། །སྙིང་ཏིག་བསྟན་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས། །ཞུགས་པར་འདོད་དེ་ཀུན་ཏུ་སྨྲས། །དགེ་བ་ཅུང་ཟད་མཆིས་གང་དེས། །རང་གཞན་མོས་པའི་འགྲོ་རྣམས་ཀུན། །འཁོར་ལོའི་མགོན་པོས་རྗེས་བཟུང་ནས། །ཟབ་དོན་གྲུབ་མཐའ་རྙོག་པར་ཤོག །བསྐྱེད་རྫོགས་བོགས་འདོན་རྡོ་རྗེའི་ཐོལ་གླུ་གྲུབ་གཉིས་རོལ་མོ་ཞེས་བྱ་བ། ཨ་ཧོ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་ཀུན། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཐིམ་ཙ་ན། །གང་དུའང་མིང་བཏགས་ཟད་པ་ཡི། །ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འདུད། །རིག་སྟོང་གཉུག་མ་སྐྱོང་ཙ་ན། །བློས་བྱས་འཛིན་པས་གྲོལ་བ་མིན། །ངང་བཞག་འདུ་འབྲལ་སྤངས་པའི་དབྱིངས། །མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་རང་སར་སྐྱོང་། །སྣང་སྟོང་བསྐྱེད་རིམ་གསལ་ཙ་ན། །ཀུན་བརྟགས་ཞེན་པས་ གྲོལ་བ་མིན། །བརྡ་རྟགས་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པའི་ངང་། །དག་པ་རབ་འབྱམས་ཆེན་པོར་བསྒོམ། །གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་འབུངས་ཙ་ན། །སྒྲ་ཚིག་འདུ་འཕྲོས་གྲོལ་བ་མིན། །ཞེན་མེད་ལམ་ཁྱེར་ཆེན་པོའི་ངང་། །རིག་པ་མཁའ་དབྱིངས་ཨར་ལ་གཏད། །མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་ལྟ་བ་དེ། །རྟོག་གེའི་ཚིག་གིས་གཞལ་བ་མིན། །རིག་པ་རྗེན་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ། །ངོ་སྤྲད་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །བདེ་སྟོང་དགའ་བཞི་བསྐྱེད་ཙ་ན། །ཉོན་མོངས་རང་གསལ་གྲོལ་བ་མིན། །ཐབས་ལྡན་གསང་སྔགས་ལམ་ཁྱེར་གྱིས། །ཞེན་མེད་འཛིན་མེད་ངང་དུ་སྤྱོད། །ཚོགས་གཉིས་མྱུར་རྫོགས་འབད་ཙ་ན། །ཐབས་ཤེས་ཡ་བྲལ་ལམ་གྱིས་མིན། །སོ་སོ་འགལ་མེད་སྤྱོད་བྱས་ཏེ། །མཆོག་འཛིན་སྤངས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཟུང་། །ཐེག་ཆེན་ལམ་ལ་འཇུག་ཙ་ན། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་བྲལ་བས་མིན། །ངོ་བོ་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པའི། །རང་གདངས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོར་སྦྱངས། །སོ་སོར་ཐར་པར་བསླབ་ཙ་ན། །འཇིགས་སྐྱོབས་ལེགས་སྨོན་བློ་ཡིས་མིན། །ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བསམ་པ་ཡིས། །
Chinese
见矣。 若随伺于考察与分析， 则将增长分别念之轮。 于专注无散乱之等持中， 自识转变之后得。 以显现之绳索束缚， 于幻化中增殖空性乃谬误。 超越迷乱泛滥之下的动摇， 于真实现实中无散乱。 若因散乱而失误， 则未超越二法之相。 于超越取舍之赤裸中， 谓之庸常觉性。 若执持于世间迷乱之心， 则缠绕于能取与所取之网中。 于离执著之自心中， 安住于遍布广大之无修中。 以念抛弃之庸常， 乃世间人之迷乱。 于任何显现皆无破立中， 于显现者之觉性上放松。 任随自心跟随错觉分别念， 则落入考察分别念之竞技场。 纵然殊胜之乐明无念， 亦仅为道之显现之门。 若执着于彼之体性， 则误入欲界色界无色界。 如是体性本初清净之， 本来清净未证知， 若颠倒空性而修持， 则谓之于自性中迷失。 于自明通透广大中， 若未了知因果任运成， 则于空性道中求他果， 乃于道中迷失。 于断证二者皆超越之， 如蛇结自解般安住。 于体验之上修持他对治， 乃于对治中迷失。 若未证知明空任运成， 而随伺于心与分别念， 则谤无因果， 此乃增殖空见。 若涉入特意执持， 乃一切错谬迷失之根源。 是故于任何皆莫执持胜妙， 放松于自处。 尤为于梵天之坛城中， 于白莲月上金刚持， 恒常观修具德上师， 受四灌顶并合师心。 以您之智慧与信心策励自相续， 以修持供养令师欢喜之曼扎。 莫作丝毫虚伪，忆念胜于佛陀之恩德。 身处寂静之修行室中， 为使六聚自生自解脱， 于觉性空性中系缚心性， 不散乱地勤奋念诵。 无修无散乱乃修行之基石， 轮回涅槃诸边于觉性中寂灭。
English
It is seen. If following investigation and analysis, Then the wheel of conceptualization will increase. In the state of unwavering concentration, The after-attainment of self-knowing transformation. Bound by the rope of appearance, To cultivate emptiness in illusion is a mistake. Transcending the agitation beneath the vastness of delusion, In the true reality, without distraction. If one loses the action due to fear of distraction, Then the characteristics of duality are not overcome. In the nakedness beyond elimination and establishment, It is said to be ordinary awareness. If held in the mind of worldly delusion, Then entangled in the net of the grasped and the grasper. In the self-mind that purifies attachment, There is no meditation, abiding in vast expanse. The ordinary that is released by mindfulness, Is the delusion of worldly people. In whatever arises, without affirmation or negation, Releasing on the awareness of the arising, Following the spontaneous delusion and conceptualization, Falling into the arena of examination and conceptualization. Especially, even if it is bliss-clarity non-thought, It is only a doorway of appearance on the path. If one becomes attached to its essence, Then one goes astray into the desire, form, and formless realms. Like the essence that is pure from the beginning, Like the primordial purity not realizing the all-encompassing, If one cultivates by reversing emptiness, Then it is said to be lost in the nature. In the great transparency of self-awareness, Without knowing the spontaneous accomplishment of cause and effect, If one seeks another result from the path of emptiness, Then it is lost on the path. Transcending both rejection and remedy, Abiding like the uncoiling of a snake knot. On top of the experience, another remedy, To meditate is lost in the remedy. Without realizing the spontaneous accomplishment of clarity and emptiness, Following mind and conceptualization, Denying cause and effect, This is like cultivating emptiness. Entering into deliberate grasping, Is the basis of all errors and losses. Therefore, do not hold on to anything as supreme, Release into its own place. Especially in the mandala of Brahma, On the white lotus moon, Vajradhara, Always meditate on the glorious lama, Receive the four empowerments and blend minds. With your knowledge and faith, urge the continuum, Offer the mandala that pleases with practice. Without any hypocrisy, remember the kindness greater than the Buddha. The body is in a solitary practice room, For the purpose of the six aggregates self-arising and self-liberating, Bind the mind in awareness-emptiness, Unwavering, diligently engage in recitation. Non-meditation, non-distraction is the foundation of practice, All extremes of samsara and nirvana are pacified in awareness. Suffering and oppression, alas.
Chinese
于法界中消失。 好坏八法皆摧毁。 若未如是了悟后得， 则对一切众生起慈悲， 以无缘之发心， 相联而祈愿清净。 勤奋圆满二资粮之方便， 细致取舍因果。 彼等一切皆如幻， 如梦一般无执着。 依此法门精进，则一生， 或经数世不久远， 便能现证殊胜之成就， 获得度化众生之威力。 如是随口宣说金刚歌， 我欲追随往昔贤哲与成就者， 心髓教法持有者们之后尘， 故而如是宣说。 我所积聚之些微善根， 愿自他所喜之众生们， 皆为法轮之主所摄受， 通达甚深之义理！ 名为生圆次第增上金刚率尔之歌成就二者嬉戏。 阿霍！ 有法之戏论，无余一切， 于法性之自性中融入时， 于任何处，名言皆已穷尽， 敬礼遍主金刚萨埵。（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།，梵文天城体：वज्रसत्त्व，梵文罗马拟音：Vajrasattva，汉语字面意思：金刚萨埵）。 修持本初俱生之觉性时， 非以分别念之执着而解脱。 安住于放下取舍之界， 莫散乱而于自性中修持。 明空生起次第明观时， 非以遍计之执着而解脱。 于手印表征圆满之自性中， 观想清净广大之坛城。 精勤持诵秘密真言时， 非以音声文字之积聚而解脱。 于无执大乘道之自性中， 觉性交付于虚空界。 八边离戏之见解， 非以分别之言词所衡量。 觉性赤裸当下直指， 乃是俱生之本觉智慧。 生起乐空四喜时， 非以烦恼自解脱。 以具方便之秘密真言道， 于无执无取之自性中行持。 精勤迅速圆满二资粮时， 非以方便智慧分离之道。 各自无违而行持， 受持断除胜执之苦行。 趣入大乘道时， 非以空性慈悲分离。 于本体本初清净之， 自性光明显发大悲。 修学别解脱戒时， 非以怖畏救护善愿之念。 以出离心之意乐，
English
Disappears into the realm of space. Crushing the head of the eight worldly concerns. If the after-attainment is not understood in this way, Then have compassion for all sentient beings, With a bodhicitta free from focus, Connect and establish pure aspirations. Strive for the means to perfect the two accumulations, And meticulously practice the acceptance and rejection of cause and effect. All of these should be without attachment, Like illusions and dreams. By striving in this way, in one lifetime, Or after several lifetimes, not long, The supreme accomplishment will be manifested, And the power to liberate sentient beings will be obtained. Whatever arose, the vajra song, I wish to follow in the footsteps of the past wise and accomplished ones, The heart essence doctrine holders, Therefore, I speak thus. Whatever small virtue I possess, May all beings who are liked by myself and others, Be taken care of by the Lord of the Wheel, And realize the profound meaning! Called the Vajra Spontaneous Song of Generation and Completion Stage Enhancement, the Play of the Two Accomplishments. Aho! All phenomena's elaborations, When dissolved into the nature of reality, Where all names have ceased, I prostrate to the all-pervading Vajrasattva. (Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།, Sanskrit Devanagari: वज्रसत्त्व, Sanskrit Romanization: Vajrasattva, Chinese literal meaning: Diamond Being) When cultivating primordial, innate awareness, It is not liberated by conceptual grasping. Abiding in the sphere of abandoning acceptance and rejection, Cultivate in its own place without distraction. When the clear stage of generation, emptiness and appearance, is clear, It is not liberated by the clinging of imputation. In the nature of complete signs and symbols, Meditate on the great, vast, pure mandala. When diligently reciting secret mantras, It is not liberated by the accumulation of sounds and words. In the nature of the great path of non-attachment, Entrust awareness to the expanse of space. That view free from the eight extremes, Cannot be measured by the words of reasoning. Awareness, naked and directly pointed out, Is the innate, co-emergent wisdom. When generating the four joys of bliss and emptiness, Afflictions are not liberated by self-arising. With the skillful secret mantra path, Practice in the nature of non-attachment and non-grasping. When striving to quickly perfect the two accumulations, It is not by the path of separating skillful means and wisdom. Acting without contradiction to each other, Maintain the asceticism of abandoning supreme clinging. When entering the Mahayana path, It is not by separating emptiness and compassion. In the essence of primordial purity, Train in the self-radiance of great compassion. When training in individual liberation, It is not with the thought of fear, protection, good wishes. With the intention of definite renunciation,