Tibetan
བྱང་སེམས་ཟླ་བ་རྒྱལ་མཚན་སོགས་ལས་བརྒྱུད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྐོར་དང་། པཎ་ཆེན་ཨ་བྷ་ཡ་ཀཱ་ར་གུཔས་བཀྲལ་ཞིང་བོད་ཡུལ་དུ་ཁ་ཆེ་པཎྜི་ཏ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི། ཆག་ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་རྗེ་དཔལ། པཎྜི་ཏ་ནགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་སོགས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་མཚོན་ཆོས་བཀའ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ལས། ཕལ་ཆེར་ནི་དེང་སང་ཡང་མ་ནུབ་པར་བཞུགས་སོ། །དྲུག་པ་ས་སྐྱོང་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་རབས་ནི། རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་མང་པོས་བཀུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་བར་ལ། རྒྱལ་རབས་འབུམ་ཕྲག་དགུ་དང་སུམ་ཁྲི་བདུན་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་སོ་གཅིག་བྱུང་བར་བཤད་ལ། སྟོན་པ་ཞལ་བཞུགས་པའི་དུས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་དང་། དེའི་སྲས་མ་སྐྱེས་དགྲ་སོགས་བསྟན་པ་ལ་གུས་པས་མཆོད་པ་མང་པོ་དང་། བར་སྐབས་སུ་ཆོས་རྒྱལ་ཆེན་པོ་མྱ་ངན་མེད་དང་། ཕྱིས་སུ་རྒྱལ་པོ་དྷ་རྨ་པཱ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རིང་ལུགས་མཐའ་དག་ལ་བསྙེན་བཀུར་རྒྱ་ཆེར་མཛད་དོ། །བོད་ཡུལ་དབུས་སུ་རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་རིགས་ལས་སོན་པ་ཆོས་རྒྱལ་གཉའ་ཁྲི་བཙན་པོ་སོགས་ གནམ་གྱི་ཁྲི་བདུན། བར་གྱི་སྟེང་གཉིས་དང་ལེགས་དྲུག། ༡༥ ས་ཡི་སྡེ་བརྒྱད། འོག་གི་བཙན་བཞི་སྟེ་ཉེར་བདུན་རིམ་པར་བྱོན་པའི་དུས་སུ་ཆབ་སྲིད་སྒྲུངས་དང་རྡེའུ་བོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱངས། ཐོ་རི་གཉན་༢༨བཙན་གྱི་དུས་སུ་ཟ་མ་ཏོག་༧༧སོགས་ནམ་མཁའ་༢ནས་༩བབས་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་༡༥ཀྱི་དབུ་བརྙེས། དེ་ནས་རྒྱལ་རབས་ལྔ་པ་རྒྱལ་པོ་སྲོང་བཙན་༣༣སྒམ་པོ་དང་། དེ་ནས་གདུང་རབས་བཞི་པ་ཁྲི་ལྡེ་གཙུག་བརྟན ༣༧། དེའི་སྲས་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན། དེའི་སྲས་མུ་ནི་བཙན་པོ་དང་༣༩། སད་ལྡན་ལེགས་འཇིངས་ཡོན། མུ་ཏིག་བཙན་པོ། དེའི་སྲས་མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་པ་ཅན་སོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཉིན་མོ་ལྟར་མཛད། དེ་ནས་རེ་ཞིག་གླང་དར་མས་བསྟན་པ་བསྣུབ་ཀྱང་། དེའི་སྲས་འོད་སྲུངས་དང་ཡུམ་བརྟན་གཉིས་ལས་སྟོད་ལ་མངའ་རིས་པ། ཡུལ་དབུས་སོགས་སུ་གདུང་བརྒྱུད་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། རང་རང་གི་སྟོབས་འབྱོར་དང་བསྟུན་པའི་བསྟན་པ་ལ་སྲི་ཞུ་རྒྱ་ཆེར་མཛད་མོད། བོད་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནི་མ་བྱུང་ཞིང་། དེ་ཙམ་ནས་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ཆེན་པོ་འགྲོ་མགོན་འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཧོར་གྱིས་གདན་དྲངས་ཏེ། བོད་ཁྲི་སྐོར་བཅུ་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་མངའ་གསོལ་བ་ནས་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་ཙམ་བསྐྱངས།
Chinese
由菩萨月王等传承的大悲法类，以及班禅阿跋耶迦罗笈多所阐释，克什米尔班智达释迦室利、恰译师法王吉祥、班智达森林宝等在藏地广为弘扬的金刚鬘等无量法典，大部分至今仍未湮灭。第六，萨迦统治者的世系：从印度圣地备受尊崇的国王开始，到我等导师之间，据说出现了九十万零三万七千五百三十一代国王。导师住世之时，王舍城有形好王及其子阿阇世等，以诸多供养虔诚地侍奉佛法。期间，伟大的法王阿育王，以及后来的国王达磨波罗等，对所有逝者的教法都给予了广泛的尊重和供养。在西藏中部地区，源自印度圣地的王室后裔法王聂赤赞普等， 天之七 throne，中间的二顶和六善，十五地之八部，下之四赞，总共二十七位依次出现之时，由政治故事和占卜苯教统治。托日年（约公元前228年）赞时期，《饮食经》等从天而降，开启了神圣佛法的开端。此后，第五代国王松赞（约617-650）干布，以及之后的第四代后裔赤德祖赞（约704-755），其子赤松德赞，其子牟尼赞普（约762-798）和萨丹列津雍、牟提赞普，其子君主赤热巴巾等，将佛教弘扬得如日中天。此后，虽然一度被朗达玛毁灭佛法，但其子俄松和云丹二人，在上部阿里地区和卫藏等地出现的后裔们，也各自根据自己的力量和财富，对佛法给予了广泛的侍奉。然而，并没有出现统治整个西藏地区的国王。此后，尊贵的萨迦派大德卓贡帕巴仁波切被蒙古人迎请，被册封为西藏十三万户之主，统治了约八十年。
English
The Great Compassion teachings transmitted from Bodhisattva Chandra Kirti and others, as well as the infinite Dharma teachings such as the Vajra Garland explained by Paṇḍita Abhayākaragupta, and widely propagated in Tibet by Kashmiri Paṇḍita Śākyaśrī, Chag Lotsāwa Chöje Pal, Paṇḍita Forest Jewel, and others, mostly remain undiminished even today. Sixth, the lineage of the Sakya rulers: Starting from the highly revered king in the sacred land of India, it is said that there were 937,531 generations of kings up to our teacher. During the time when the teacher was alive, King Bimbisāra and his son Ajātaśatru in Rājagṛha offered many respectful services to the teachings. In the intervening period, the great Dharma King Aśoka, and later King Dharmapāla and others, extensively revered and honored all the doctrines of the departed one. In central Tibet, the descendants of the royal lineage from the sacred land of India, such as Dharma King Nyatri Tsenpo and others, The seven celestial thrones, the two upper ones and the six good ones, the fifteen terrestrial divisions, and the four lower Tsen, a total of twenty-seven, were ruled by political stories and divination Bon when they appeared in succession. During the time of Thori Nyantsen (c. 228 BCE), the Zamatok and others descended from the sky, initiating the holy Dharma. Then, the fifth king Songtsen (c. 617-650) Gampo, and then the fourth descendant Tride Tsukten (c. 704-755), his son Trisong Detsen, his sons Muni Tsenpo (c. 762-798) and Sadnalegs Jingyon, Mutik Tsenpo, and his son the sovereign Tri Relpachen, and others, made the Buddha's teachings like the sun. Thereafter, although Langdarma briefly destroyed the teachings, his sons Ösung and Yumten, and their descendants in Upper Ngari and Ü-Tsang, also extensively served the teachings according to their respective power and wealth. However, there was no king who ruled over all of Tibet. After that, the venerable Sakya master Drogön Phagpa Rinpoche was invited by the Mongols and enthroned as the lord of the thirteen myriads of Tibet, ruling for about eighty years.
Tibetan
། དེ་ནས་རབ་བྱུང་ལྔ་པའི་ས་གླང་ནས། དབུས་ཕྱོགས་ཕལ་ཆེར་ནི་ཏཱ་སི་བྱང་ཆུབ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བཟུང་ཞིང་། ཤིང་རྟ་ནས་གཙང་ཕྱོགས་ཕལ་ཆེར་ཡང་བཟུང་ནས། ལོ་བརྒྱད་ཅུ་གྱ་བདུན་གྱི་བར་དུ་དབུས་གཙང་གི་མཐིལ་རྣམས་སྡེ་སྲིད་ཕག་མོ་གྲུབ་པས་དབང་མཛད། ཤིང་ཡོས་ལ་རིན་སྤུངས་པ་ནོར་བུ་བཟང་པོས་གཙང་གི་གཞིས་ཀ་བསམ་འགྲུབ་རྩེ་བཟུང་བ་ནས། རིམ་པར་དབུས་གཙང་གི་གཞུང་ཕལ་ཆེར་ཀྱང་བཟུང་། དེ་ནས་སྡེ་པ་ཚེ་བརྟན་རྡོ་རྗེ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་བསམ་འགྲུབ་རྩེ་དང་། ཀརྨ་ཕུན་ཚོགས་རྣམ་རྒྱལ་གྱིས་ཡབ་རྒྱལ་གཞུང་བཟུང་ནས་དབུས་གཙང་ཐམས་ཅད་ཕྱག་ཏུ་བཞེས། དེའི་སྲས་ཀརྨ་བསྟན་སྐྱོང་དབང་པོའི་དུས། སོག་པོ་གོ་ཤཱི་བསྟན་འཛིན་ཆོས་རྒྱལ་གྱིས་བོད་ཁྲི་སྐོར་བཅུ་གསུམ་དབང་དུ་མཛད། རྒྱལ་དབང་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེར་ཆོས་གཞིས་སུ་ཕུལ། རབ་བྱུང་བཅུ་བཞི་པའི་ས་རྟ་ལོ་ནས་བཟུང་། དགའ་ལྡན་ཕོ་བྲང་ཡོན་མཆོད་ཀྱིས་ས་ཆེན་ཆོས་བཞིན་དུ་བདེ་བར་སྐྱོང་། དེ་ཡང་སྡེ་སྲིད་བསོད་ནམས་རབ་བརྟན་དང་། བསྟན་འཛིན་ཆོས་རྒྱལ་གཉིས་ལ་རྒྱལ་པོ་མཆོད་ཡོན་དུ་གྲགས། རྒྱལ་པོ་དང་སྡེ་སྲིད་འདས་ནས། སླར་ཡང་སྡེ་སྲིད་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ། བློ་བཟང་སྦྱིན་པ་བློ་བཟང་མཐུ་སྟོབས། རྒྱལ་པོ་པཎྜི་ཏ་སངས་རྒྱས་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་རིམ་པར་བསྐོས། དེ་རྗེས་སོག་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལྷ་བཟང་དང་། དེ་ནས་དྲུང་སོག་པོ་སྒར་གྱིས་རིམ་པར་བཟུང་ཡང་ཤར་ཕྱོགས་གོང་མའི་དཔུང་གིས་བསྐྲད་དེ་ཆབ་སྲིད་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་བ་བསྐལ་བཟང་རྒྱ་མཚོའི་ཕྱག་ཏུ་བཀལ། སྡེ་སྲིད་དྷ་ཆིངས་ཁཱ་ཐུར། མི་དབང་བསོད་ནམས་སྟོབས་རྒྱལ། སྲས་ཆིང་ཝ་དཱ་ལས་པཱ་ཐུར་སོགས་ཀྱིས་མཛད། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། རྒྱལ་ཚབ་དེ་མོ། བསྟན་རྒྱས་གླིང་པ། འདིས་བསམ་ཡས་ཞིག་གསོས་མཛད། ཚེ་སྨོན་གླིང་པ། དེ་ནས་ཁྲི་ཆེན་ནོ་མིན་ཧན། འདི་དུས་བལ་བོད་འཁྲུགས། རྟ་ཚག་རྗེ་དྲུང་རིན་པོ་ཆེ། ཀུན་བདེ་གླིང་པ། འདི་དུས་བསམ་ཡས་ལ་མེའི་གནོད་པ་བྱུང་། དེ་མོ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འཇམ་དཔལ་རྒྱ་མཚོ་དང་། ད་ལྟའི་ཚེ་སྨོན་གླིང་ཁྲི་ཆེན་ནོ་མི་ཧན་གྱི་བར་རིམ་པར་བྱོན་ནས་བསིལ་ལྡན་ར་བ་དཀར་པོས་བསྐོར་བའི་ལྗོངས་ཀྱི་བསྟན་འགྲོ་ཀུན་ལ་ཕན་བདེའི་སྒོ་འཕར་བརྒྱ་ཕྲག་དུས་གཅིག་ཏུ་དབྱེ་བར་མཛད་དོ། །ཁྱད་པར་བོད་ཆེན་པོའི་ནོར་འཛིན་གྱི་ཁྱོན་འདིར་རང་རང་གི་མངའ་རིས་བདེ་བར་སྐྱོང་ཞིང་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེར་སྲི་ཞུས་མཆོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དང་།
Chinese
此后从第五绕迥土牛年开始，卫地大部分由达孜绛曲坚赞占据，木马年开始藏地大部分也被占据，八十七年间卫藏中心地带由第悉帕木竹巴统治。木兔年仁蚌巴·诺布桑布占据藏地的庄园桑珠孜开始，逐渐卫藏的大部分政权也被占据。之后第巴策丹多吉父子占据桑珠孜，噶玛彭措南杰占据雅杰政权，卫藏全部掌握在手中。其子噶玛丹迥旺波时期，蒙古固始丹增曲嘉掌握了西藏十三万户。献给第五世达赖喇嘛作为教产。从第十四绕迥土马年开始，甘丹颇章政教合一，如法安乐地治理大地。其中第悉索南饶丹和丹增曲嘉二人被称为国王供施。国王和第悉去世后，再次任命第悉赤列嘉措、洛桑金巴·洛桑图多、国王班智达桑结嘉措等人。 此后蒙古国王拉藏，之后仲蒙古噶尔依次占据，但被东方皇帝的军队驱逐，所有政权都交给了嘉瓦格桑嘉措。第悉达青喀图尔，米旺索南斯多杰，其子青瓦达拉帕图尔等执政。嘉瓦一切智者涅槃后，摄政德莫、丹杰林巴，他修复了桑耶寺。策墨林巴，之后赤钦诺门罕，此时尼泊尔和西藏发生战争。塔察杰仲仁波切，昆德林巴，此时桑耶寺发生火灾。德莫珠古绛白嘉措和现在的策墨林赤钦诺米罕之间依次出现，为被寒冷雪山环绕的雪域的所有教民同时开启成百上千的利益和幸福之门。特别是，在这片大西藏的土地上，各自安乐地管理着自己的领地，并为珍贵的佛教事业提供服务和供养的国王们。
English
Thereafter, starting from the Earth Ox year of the Fifth Rabjung, most of Ü (Central Tibet) was occupied by Tashi Jangchub Gyaltsen of Tazi, and starting from the Wood Horse year, most of Tsang (West Central Tibet) was also occupied. For eighty-seven years, the central regions of Ü-Tsang were ruled by Desi Phagmodrupa. In the Wood Rabbit year, Norbu Zangpo of Rinbungpa seized Samdrubtse, the estate of Tsang, and gradually most of the government of Ü-Tsang was also seized. Then, Depa Tseten Dorje and his son seized Samdrubtse, and Karma Phuntsok Namgyal seized the Yabgyal government, taking all of Ü-Tsang into their hands. During the time of his son, Karma Tenkyong Wangpo, the Mongol Gushi Tenzin Chogyal controlled the thirteen myriarchies of Tibet. He offered it to the Fifth Dalai Lama as a religious estate. Starting from the Earth Horse year of the Fourteenth Rabjung, the Ganden Phodrang (government) peacefully ruled the great land according to Dharma. Desi Sonam Rabten and Tenzin Chogyal were known as King and Patron. After the King and Desi passed away, Desi Trinley Gyatso, Lobsang Jinpa Lobsang Thutob, and King Pandita Sangye Gyatso were appointed in succession. After that, the Mongol King Lhazang, and then Drung Mongol Gar successively seized power, but they were expelled by the army of the Eastern Emperor, and all political power was entrusted to Gyalwa Kelsang Gyatso. Desi Daching Khatur, Miwang Sonam Topgyal, and his son Qingwa Dala Pathur, etc., governed. After Gyalwa Thamdche Khyenpa (the Omniscient One) passed away, the regents Demo, Tengye Lingpa, who restored Samye Monastery. Tsemon Lingpa, and then Trichen Nominhan, during whose time the Nepal-Tibet war occurred. Tatsak Jedrung Rinpoche, Kunde Lingpa, during whose time Samye Monastery suffered fire damage. Demo Tulku Jampel Gyatso and the current Tsemon Ling Trichen Nominhan appeared in succession, opening hundreds of doors of benefit and happiness at once for all the Dharma followers in the land surrounded by the white snow mountains. In particular, on this land of Great Tibet, the kings of the realms who peacefully manage their own territories and serve and offer to the precious Buddhist teachings.