Tibetan
་དང་། རྗེ་ཐུའུ་བཀྭན་པ། མི་དབང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་སོགས་བྱོན། དགོན་ལུང་མཁན་པོ་བཅུ་པ་བླ་མ་བཙན་པོ་པ་དོན་གྲུབ་རྒྱ་མཚོས་གསེར་ཁོག་ཏུ་དགའ་ལྡན་དམ་ཆོས་གླིང་བཏབ་ཅིང་། ཕྱིས་སུ་སྨིན་གྲོལ་ནོ་མི་ཧན་རིམ་བྱོན་གྱིས་བདག་པོ་མཛད། རོང་པོ་བཀའ་བཅུ་གྲུབ་ཆེན་དཔལ་ལྡན་རྒྱ་མཚོས་རི་ཁྲོད་བཀྲ་ཤིས་འཁྱིལ་སོགས་བཏབ། གཡེར་གཤོང་སྔགས་རམ་པ་འཇམ་དབྱངས་བློ་གྲོས་ཀྱིས་གཡེར་གཤོང་གྲྭ་ཚང་བཙུགས། འཇམ་དབྱངས་བཞད་པས་མདོ་སྨད་རོང་རྒྱུད་དུ་ཆོས་སྡེ་བཀྲ་ཤིས་འཁྱིལ་བཏབ། མཁས་པ་ངག་བཀྲས་དང་། དེའི་སྐྱེ་སྤྲུལ་གྱིས་བསྐྱངས། ཐོས་བསམ་གླིང་། རྒྱུད་པ། དུས་འཁོར། སྨན་པ་སྟེ་གྲྭ་ཚང་བཞི་ཡོད། དེང་སང་མདོ་སྨད་ཙམ་ན་ཆེ། ཇོ་ནེའི་དཔོན་རྒྱུད་ཆོས་རྗེ་རིན་ཆེན་ལྷུན་པོས་ཇོ་ནེ་དགོན་བཏབ། ཕྱིས་གྲགས་པ་བཤད་སྒྲུབ་སོགས་བྱུང་། ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་སྤེལ་བའི་གཙོ་བོ་རྗེ་ཤེས་རབ་སེང་གེ་ནས་རྒྱུད་ཆེན་དཀོན་མཆོག་ཡར་འཕེལ་གྱི་བར་བྱོན་པའི་སྲད་རྒྱུད་པ་སྟེ། དེ་ལ་འང་རིམ་ལྔ། བདེ་མཆོག་ལོ་དྲིལ། འཇིགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་བཞི་རིམ། སྦྱོར་དྲུག །འཁོར་ ཆེན། ཆོས་དྲུག། །འཕོ་ཁྲིད་གསེར་གྱི་སྒོ་འབྱེད་རྣམས་འཆད། ཕྱིས་འཁོར་ཆེན་དང་འཕོ་ཁྲིད་བཞག་པས་སྲད་རྒྱུད་ལུགས་ཀྱི་ཁྲིད་ཆེན་དྲུག །སྨད་རྒྱུད་ལུགས་ཀྱི་བརྒྱད་ཅེས་གྲགས། གཞན་ཡང་ཡན་ལག་གི་ཁྲིད་གསུམ་སོགས་དང་། ལམ་རིམ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་བྱུང་། དཀོན་མཆོག་ཡར་འཕེལ་ལ། ཕྱིས་འདའ་ཀར་འཇམ་དབྱངས་བཞད་པ། ལྕང་སྐྱ་རིན་པོ་ཆེ། ཐང་སག་པ་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་ཀྱིས་གཏུགས་ནས་སོ་སོས་བསྐྱེད་རྫོགས་སོགས་གནང་། དེ་ནས་རིམ་པར་འཇམ་དབྱངས་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེ། གུར་སྨོན་པ་དོན་ཡོད་མཁས་གྲུབ། ཁྲི་ཆེན་ངག་དབང་མཆོག་ལྡན། སྐལ་བཟང་རྒྱ་མཚོ། རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་སོགས་བྱོན་ཅིང་། དབེན་ས་བཀའ་བརྒྱུད་ནི། བ་སོ་ཆོས་རྗེའི་སློབ་མ། གྲུབ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཉང་སྟོད་ཇོ་མོ་ལྷ་རིའི་པདྨ་ཕུག །སྟོད་ལུང་པ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆེ་འཕེལ་ལའང་བཤད་མོད། གྲིབ་ཀྱི་རྒྱ་དྲམ་རྡོ་རྗེ་བརྩེགས། ཁམས་པ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་འཕན་ཡུལ་འཇོག་པོའི་ཕུ་ཡི་དབེན་གནས་སུ་བཞུགས་ཀྱང་། འཆི་མེད་འཇའ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྐལ་དམན་གྱིས་བལྟར་མི་སྣང་བར་བཤད། བར་པ་དེས་བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོར་ལུ་ཧི་པའི་དབང་དང་། ཚེ་དབང་ཕུལ། སྔ་མས་དབེན་ས་བློ་བཟང་དོན་གྲུབ་རྗེས་སུ་བཟུང་། དེས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས། དེས་པཎ་ཆེན་ རིན་པོ་ཆེ། སྔ་མ་གཉིས་དང་། ཁྱད་པར་ཕྱི་མས་སྙན་བརྒྱུད་ཕལ་ཆེར་ཡི་གེར་མཛད། དེ་ལྟར་མཁས་གྲུབ་རྗེ་ནས་པཎ་ཆེན་བློ་བཟང་ཆོས་རྒྱན་བར་བྱོན་པ་ལ་དབེན་ས་སྙན་བརྒྱུད་དང་། །རྗེ་ཤེས་རབ་སེང་གེ་ནས་འཇམ་དབྱངས་བཞད་པའི་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཀྱི་བར་བྱོན་པ་ལ་སྲད་རྒྱུད་དེ་བཀའ་སྲོལ་ཆེ་བ་གཉིས་ཕྱིས་ཆུ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་སོ། །དགའ་ལྡན་ཞེས་པ་གདན་སའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ། རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་ཚེའི་སྨད་ལ་ཆོས་རྗེ་དགའ་ལྡན་པའི་ལུགས་ཞེས་གྲགས་པ་བྱུང་། དེ་ཚིག་སྣ་བསྡུས་པས་དགའ་ལུགས་པ་ཞེས་མ་བདེ་བ། དགེ་ལུགས་པར་བྱས། བཀའ་གདམས་གསར་མ་ཞེས་པའི་དོན། ཕ་ཆོས་ལེའུ་ཉེར་དྲུག་པར། ཐ་མར་བསྟན་པའི་མེ་རོ་ནི། །གྲགས་པའི་མཚན་གྱིས་གསོ་བར་བྱེད། །ཅེས་བཤད། ཀླུ་མེས་ལ་བླ་ཆེན་དགོངས་པ་རབ་གསལ་གྱིས་དབུ་ཞྭ་སེར་པོ་གནང་བར་བརྟེན་སྔོན་གྱི་འདུལ་འཛིན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞྭ་སེར་མནབས་པས། རྗེས་ཀྱང་འདུལ་བསྟན་གསོ་ཕྱིར་ཞྭ་སེར་བཞེས་པས་ཞྭ་སེར་འཆང་བའི་རིང་ལུགས་པ་ཞེས་གྲགས་པ་བྱུང་། གཞན་དུ་བྲིས་པ་ནི་ནོར་རོ། །གསུམ་པ་རྒྱ་ནག་ཏུ་དར་ཚུལ་སྐབས། ཚིན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཤི་ཧུའང་བྱ་བའི་རྒྱལ་པོ་མངའ་ཐང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཞིག་བྱུང་བས། འདི་ཚེ་མཐའི་ཡུལ་གྲུ་ རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་ཡི་ཡུལ་གྲུར་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་ཏེ། མ་ཧཱ་ཚིནྡ་ཞེས་འབོད་པ་ཟུར་ཆག་སྟེ། མ་ཧཱ་ཙི་ན་ཞེས་བྱུང་། བོད་ཀྱིས་གོས་སོགས་ལ་གྲས་ཏེ་རྒྱ་ནག་ཅེས་བཏགས། རང་སྐད་ལ། ཤེན་ཊེའུ་ཞེས་ལྷ་གླིང་དང་། ཤེའུ་ནཊེའུ་ཞེས་ལུས་འཕགས་གླིང་དུའང་འབོད་དོ། །དེ་ལ། སྐར་མ་ལྟ་བུ་ཤེའུ་དང་། ཟླ་བ་ལྟ་བུ་དོའུ་རི་དང་། ཉི་མ་ལྟ་བུ་ཇིང་གི་ལུགས་སྲོལ་བྱུང་ཚུལ་གསུམ་ལས། ལུགས་སྲོལ་དང་པོ་གཉིས་བྱུང་ཚུལ། ཉི་ཚེ་བ་འགའ་ཞིག་བྱུང་ཚུལ། ཆོས་ཀྱི་ལུགས་སྲོལ་བྱུང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཤེའུ་ཞེས་པ་ཡི་གེའི་མིང་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེའི་ཁོངས་སུ་རིག་གནས་སྣ་ཚོགས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཀྱང་བསྡུས་ནས་འབྱུང་བས། དོན་འགྱུར་ལྟར་ན་བསླབ་ཚིགས་ཀྱི་གཞུང་ངམ། རིགས་བྱེད་ཀྱི་ལུགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྒྱ་ནག་གི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མ་ཧྥུ་ཊི་ཞེས་པ་ནས་བྱུང་། གཉིས་པ་ནི་བོན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ། ལོའུ་ཀྱུན་ཞེས་པ་རྩ་བའི་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ལྷ་མི་གཉིས་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཉི་ཚེ་བ། མུ་སྟེགས་པ་ནི་གཏན་ནས་མ་བྱུང་། ཧེ་འུ་ཟི་དང་། ཐེ་ལན་ཞེས་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉི
Chinese
，还有杰图官巴、米旺曲吉嘉措等。第十任果隆堪布喇嘛赞布巴多杰嘉措在色科建立了噶丹丹曲林，后来由敏珠诺门罕历代担任主持。荣波噶居竹钦贝丹嘉措建立了日追扎西奇等。耶雄阿让巴江央洛哲建立了耶雄寺。江央协巴在多麦荣地区建立了扎西奇寺。由堪布昂扎及其转世管理。有托桑林、居巴、时轮、曼巴四个扎仓。如今在多麦地区非常大。卓尼的官家后裔曲吉仁钦伦布建立了卓尼寺。后来出现了扎巴谢珠等。特别是为了弘扬密宗，从杰谢拉僧格到居钦衮却雅培之间的传承者，即色举派。其中也有五个次第：胜乐金刚洛哲、怖畏金刚瑜伽四次第、六合、大轮、六法、迁识黄金门等。后来舍弃了大轮和迁识，所以被称为色举派的六大教授，以及麦举派的八大教授。此外，还有支分教授三类等，以及广大的道次第等。衮却雅培，后来阿噶江央协巴、章嘉仁波切、唐萨巴昂珠嘉措等人依止他，各自给予生圆次第等。之后依次有江央德威多杰、衮蒙巴敦约克珠、赤钦阿旺秋丹、格桑嘉措、若贝多杰等。德萨噶举派是：巴索曲吉的弟子，竹钦曲吉多杰娘堆觉姆拉日的白玛普。也有说是托隆巴贝丹多杰切贝，格瑞吉扎仲多杰泽。康巴耶谢多杰住在帕玉卓波普的德内，但据说因为持明虹身多杰的福分浅薄，所以看不到。中间的那位给索南嘉措授予鲁伊巴的灌顶和长寿灌顶。前者摄受了德萨洛桑敦珠。他之后是桑吉耶谢。他之后是班禅。
English
, and Jey Tuhukanpa, Miwang Chokyi Gyatso, and others came. The tenth Gonlung Khenpo, Lama Tsenpopa Dondrub Gyatso, established Gaden Damcho Ling in Serkhok. Later, Minzhulin Nomihan successively served as its masters. Rongpo Kachu Drubchen Palden Gyatso established retreats such as Ritro Tashi Khyil. Yerzhong Ngagrampa Jamyang Lodro established Yerzhong Monastery. Jamyang Zhepa established Tashi Khyil Monastery in Rong region of Do-mad. It was managed by Khenpo Ngak Tra and his reincarnation. There are four Dratsangs: Tosamling, Gyupa, Dukhor, and Manpa. Nowadays, it is very large in Do-mad. Jone's noble descendant Chöje Rinchen Lhunpo established Jone Monastery. Later, Drakpa Shedrub and others appeared. In particular, the main lineage for spreading the tantric teachings is the Serje lineage, which came from Jey Sherab Senge to Gyuchen Konchok Yar Pel. It also has five stages: Chakrasamvara Lo Tril, Vajrabhairava Yoga Four Stages, Six Unions, Great Wheel, Six Dharmas, and the Golden Gate of Transference. Later, the Great Wheel and Transference were abandoned, so it is known as the Six Great Instructions of the Serje lineage and the Eight Great Instructions of the Meje lineage. In addition, there are three types of branch instructions, and extensive Lamrim, etc. Konchok Yar Pel was later approached by Adakar Jamyang Zhepa, Changkya Rinpoche, and Tangsakpa Ngondrub Gyatso, who each gave generation and completion stages, etc. Then, in order, Jamyang Dewai Dorje, Gunmonpa Donyo Khedrub, Trichen Ngawang Chokden, Kelsang Gyatso, Rolpai Dorje, and others appeared. The Densa Kagyu is: a disciple of Baso Chöje, Drubchen Chökyi Dorje Nyangtod Jomo Lhari's Pema Puk. It is also said to be Todlungpa Palden Dorje Chepel, Dribkyi Gyadram Dorje Tsek. Khampa Yeshe Dorje stayed in the secluded place of Panyu Jopo Pu, but it is said that because the merits of the immortal rainbow body Dorje are small, he is not visible. The middle one gave Sonam Gyatso the initiation of Lui-pa and the Tsedang. The former took Densa Losang Dondrub as his successor. After him was Sangye Yeshe. After him was Panchen.
Chinese
仁波切（Rinpoche）。 前面两位，特别是最后一位，将大部分口耳相传的教言记录下来。 这样，从克珠杰（Mkhas grub rje）到班禅洛桑确吉坚赞（Paṇ chen Blo bzang chos rgyan）之间传承下来的，称为温萨耳传（Dben sa snyan brgyud），从杰·谢饶僧格（Rje Shes rab seng ge）到嘉央协巴多杰（'Jam dbyangs bzhad pa'i rdo rje）等之间传承下来的，称为色举传承（Srad brgyud），这两种大的教规后来汇成了一条河流。 “甘丹（Dga' ldan）”是以寺院的名字命名的。 宗喀巴大师（Rje Rin po che）晚年，被称为“甘丹法王（Chos rje Dga' ldan pa）的法统”。 将这些词缩略后，称作“甘丹派（Dga' lugs pa）”不太合适，所以改成了“格鲁派（Dge lugs pa）”，意思是“新噶当派（Bka' gdams gsar ma）”。 《父法》第二十六章中说：“最终，教法的余烬，将以名声之名来复燃。” 因为拉钦·贡巴饶赛（Bla chen Dgongs pa rab gsal）赐予鲁梅（Klu mes）黄色帽子，所以以前的持律大德们都戴黄色帽子。 后来，宗喀巴大师为了复兴戒律，也戴上了黄色帽子，因此被称为“持黄帽的宗派”。 其他的写法是错误的。 第三，关于在汉地弘扬的情况。 在秦朝的统治下，出了一位名叫始皇的国王，他的权力非常大。 当时边陲的各个国家，都以秦朝的国名来称呼汉地，称之为“摩诃支那（Mahācīnda）”，后来音变，就成了“摩诃至那（Mahācīna）”。 藏族人将丝绸等称为“嘉纳（rgya nag）”，即汉地。 在他们自己的语言中，称之为“神州（Shen Te'u）”，意为神仙居住的地方，也称之为“修那提（She'u Na Te'u）”，意为身妙之洲。 其中，有像星星一样的修（She'u），像月亮一样的斗里（Dou ri），像太阳一样的金（Jing）的习俗三种。 其中，前两种习俗的由来，一些零星习俗的由来，以及宗教习俗的由来。 第一种，修（She'u）是文字的名称。 然而，其中也包含了各种文化和世界的结构，因此，按照意义来翻译，可以称为“学规之论”或“理性的习俗”。 这是从中国所有国王的始祖伏羲开始的。 第二种是苯教的宗派。 老君是根本的导师，其中也有神和人两种显现。 第二，零星的。 外道根本没有出现。 海乌兹（He'u Zi）和泰兰（Tai Lan）这两个宗派
English
Rinpoche. The former two, and especially the latter, wrote down most of the oral transmissions. Thus, from Khedrup Je to Panchen Lobsang Chökyi Gyaltsen came the Densa Nyengyu, and from Je Sherab Senge to Jamyang Shyepa Dorje, etc., came the Srad lineage. These two great doctrinal traditions later merged into one river. "Ganden" is named after the name of the monastery. In the later years of Je Rinpoche's life, it became known as the tradition of Chöje Gandenpa. When these words were abbreviated, "Gadenpa" was not appropriate, so it was changed to "Gelugpa," meaning "New Kadam." In the twenty-sixth chapter of the Father Teachings, it says, "In the end, the embers of the teachings will be revived by the name of fame." Because Lachen Gongpa Rabsel gave Lume a yellow hat, the great Vinaya holders of the past wore yellow hats. Later, Rinpoche also wore a yellow hat to revive the Vinaya teachings, so it became known as the "Yellow Hat Sect." Other writings are incorrect. Third, regarding the spread in China. During the reign of the Qin dynasty, there was a king named Shi Huang, who was very powerful. At that time, the countries on the borders called China by the name of the Qin dynasty, calling it "Mahācīnda," which later changed to "Mahācīna." The Tibetans called silk and other things "Gya Nak," meaning China. In their own language, they call it "Shen Te'u," meaning the land of the gods, and also "She'u Na Te'u," meaning the land of perfect bodies. Among them, there are three customs: the She'u like a star, the Dou ri like the moon, and the Jing like the sun. Among them, the origin of the first two customs, the origin of some sporadic customs, and the origin of religious customs. The first, She'u, is the name of a letter. However, it also includes various cultures and the structure of the world, so, according to the meaning, it can be called "the treatise on learning rules" or "the custom of reason." This started from Fu Xi, the first of all the kings of China. The second is the Bönpo sect. Laozi is the root teacher, and there are also two manifestations of gods and humans. Second, sporadic. Non-Buddhists never appeared. The two sects of He'u Zi and Tai Lan