Tibetan
ས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ། ཕྱིས་སུ་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱིས་ཀྱང་ས་པཎ་ལ་མཛོད་ཀྱི་ཝཾ བཤད་པ་གནང་བ་དང་། མནལ་ལམ་དུ་ཨ་ཕྱི་འབུམ་པའི་དྲུང་དབྱིག་གཉེན་ལས་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་གསན་པའི་ཐུགས་ཉམས་བྱུང་བས་བཤད་སྲོལ་ཁྱད་པར་འཕགས། །གསུམ་པ་མདོ་སྡེའི་བསྟན་པ་བྱོན་ཚུལ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་ནི་བཀའ་བསྡུ་དང་པོའི་ཚེ་བསྡུས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཉམས་ནས་བཙུན་པ་དབྱིག་བཤེས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱང་ཆེར་མི་བཞུགས་པར་གསལ་བ་བཞིན། །བོད་དུ་དེ་ལས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཅིག་ ལས་མ་འགྱུར་ཏེ་མདོ་སྡེ་ལས་བརྒྱ་པ་སོགས་སོ། །འཁོར་ལོ་བར་པ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ནི་རྒྱ་གར་དུ་བཞུགས་སོ་ཅོག་ལྗོངས་འདིར་བྱོན་ཅིང་། བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་ཚེ་གླང་ཁམས་པ་གོ་ཆ་དང་། བ་གོར་བེ་རོ་ཙ་ན་སོགས་ཀྱིས་ཡུམ་གསུམ་གྱིས་མཚོན་པའི་བཀའ་དང་། དེའི་དགོངས་འགྲེལ་ཀྱང་དིཀྵ་སེ་ནའི་འབུམ་ཊིཀྲ་སོགས་མང་དུ་བསྒྱུར། བཤད་པ་དང་ཉམས་ལེན་གཉིས་ཀའི་རྒྱུན་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་སྲོལ་འབྱེད་ཞི་འཚོ། པདྨའི་ངང་ཚུལ་སོགས་ཀྱི་རིང་ལུགས་འཛིན་པར་བཀས་བཅད་ཀྱང་བར་སྐབས་སུ་ཉམས་པ་ལས། ཕྱི་དར་གྱི་ཐོག་མར་ལོ་ཆེན་རིན་བཟང་གིས་པཎྜི་ཏ་གུ་ཎ་མི་ཏྲ་ལས་རྒྱན་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་གསན། དེས་ཤར་ཕྱོགས་པ་ཟླ་བ་བཟང་པོ། དེས་སློབ་དཔོན་བརྟན་སྐྱོང་། དེས་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོར་བརྒྱུད། ཡང་ཇོ་བོས་འབྲོམ་སྟོན་ལ་ཕར་ཕྱིན་བཤད་པ་དང་། དེས་འབྲོ་སྟོང་བཙན་ལ་བཤད་པའི་སྲོལ་ཆེ་བ་གཅིག་དང་། ཇོ་བོས་ཕྱི་དར་སྟོན་པ་ལ་བཤད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཁམས་ལུགས་སུ་གྲགས་པ་སོགས་དར། ཁྱད་པར་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོའི་སློབ་མ་འབྲེ་ཤེས་རབ་འབར་གྱིས། སྔ་དར་གྱི་རྒྱུན་ཁམས་སུ་འཕོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཇོ་བོ་དང་། རིན་བཟང་གི་སྲོལ་གསུམ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་བའི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྒྲོན་མེ་ཨར་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ་བསྟན་པ་འདི་ལ་བྱ་བ་ཆེ་ ཐང་དུ་མཛད་ཅིང་། རྔོག་ལོའི་སློབ་མ་གྲོ་ལུང་པ་བློ་གྲོས་འབྱུང་གནས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་ལ་བསྟེན་དཔལ་ལྡན་ཕྱུ་པས་ཀྱང་སྤེལ། དབུ་མ་ནི་བསྟན་པ་སྔ་དར་ལ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཅོག་རོའི་རྩ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་སོགས་ལ་དཔག་ན་དར་བར་བྱུང་འདྲ། ཕྱི་དར་ལ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གཞུང་ལ་འཆད་ཉན་མཛད། དེ་ལས་བརྒྱུད་དེ་ཕྱ་པ་ཆོས་སེང་གིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དྲིལ་བསྒྲོགས། ཁྱད་པར་པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བ་ཁ་ཆེ་སཛྫ་ནའི་སྲས་གཉིས་སོགས་བསྟེན་ནས་ལོ་ཉེར་གསུམ་བཞུགས། བོད་དུ་རྩ་འ
Chinese
广弘其地。后来班禅释迦师利也为萨班讲说《俱舍论》的传承，并在梦中得到阿姐邦（地名）前，从世亲处听闻一个月的修持经验，因此讲说方式特别殊胜。三、关于小乘经部的教法流传情况：小乘经部在第一次结集时所收集的内容逐渐衰败，正如尊者友的时代也明显没有多少留存一样。在藏地，翻译的就更少了，只有《百业经》等。中转法轮的般若经在印度存在，并流传到这个赡部洲。在前弘期，朗喀巴·郭查和巴郭·毗卢遮那等翻译了以三部母经为代表的佛经，以及狄克沙·塞纳的《十万颂释》等许多对经的注释。讲说和实修的传承都得到广泛发展。自续中观派的创始人寂护、莲花戒等人的宗义被禁止，但在中间时期衰败了。后弘期初期，洛钦·仁桑从班智达古纳弥扎处听闻了包括《现观庄严论》在内的经论。他传给了东方人月贤，月贤传给了导师坚护，坚护传给了俄钦波。此外，觉沃为仲敦巴讲说般若，仲敦巴为仲敦赞讲说的传统非常盛行。觉沃为后弘期的斯敦巴讲说的般若，被称为康区的讲法等，也很兴盛。特别是俄钦波的弟子哲协饶巴将前弘期的传承转移到康区，并将觉沃和仁桑的三种传承融合在一起，由阿尔绛曲耶协掌握了《善说灯》，为这个教法做出了巨大的贡献。俄钦波的弟子卓隆巴·洛哲迥乃的讲说方式也受到帕丹帕的推广。中观在前弘期，根据益西宁波和觉若的《中观根本慧论》的翻译等来看，似乎很兴盛。在后弘期，俄钦波主要讲授《智慧灯论》等经论。由此传承下来，恰巴·曲桑宣扬自续派。特别是帕擦瓦·译师依止喀且萨扎的两个儿子等，住了二十三年。在藏地，根本
English
He greatly expanded the area. Later, Panchen Shakya Shri also gave explanations on the lineage of the Treasury to Sakya Pandita, and in a dream, he experienced hearing from Dhyig Gnyen at Achy Bum's presence for a month, so his way of explaining was particularly excellent. Thirdly, regarding how the teachings of the Sutra Pitaka came about: The Sutras of the Hearers, which were collected during the first council, gradually declined, as it is clear that even in the time of the Venerable Friend, not much remained. In Tibet, even less was translated, such as the Hundred Deeds Sutra and others. The middle turning of the wheel, the Prajnaparamita Sutra, existed in India and came to this Jambudvipa. During the early propagation of the teachings, Langkhampa Gocha and Bagor Vairocana and others translated the scriptures represented by the Three Mothers, and many commentaries on them, such as Diksha Sena's Hundred Thousand Commentary. The tradition of both explanation and practice greatly increased. The founder of the Svatantrika Madhyamaka school, Shantarakshita, Padmasambhava, and others were forbidden to hold their doctrines, but they declined in the intermediate period. At the beginning of the later propagation, Lotsawa Rinchen Zangpo heard the Ornament of Realization and its commentary from Pandit Gunamitra. He passed it on to the easterner Zla-ba-bzang-po, who passed it on to the teacher Tenzkyong, who passed it on to Ngok Lotsawa Chenpo. Also, Jowo Atisha explained the Prajnaparamita to Dromton, and the tradition of Dromton explaining it to Dromton Tsen was very popular. The Prajnaparamita explained by Jowo Atisha to Stonpa during the later propagation, known as the Kham tradition, also flourished. In particular, Drel Sherab Bar, a student of Ngok Lotsawa Chenpo, combined the lineage of the early propagation that had moved to Kham, and the three traditions of Jowo Atisha and Rinchen Zangpo, and Ar-Jangchub Yeshe held the Lamp of Good Explanations, making great contributions to this teaching. Palden Phupa also promoted the explanatory tradition of Ngok Lo's student, Drolungpa Lodro Jungne. As for Madhyamaka, it seems to have flourished in the early propagation, judging from the translations of Yeshe Nyingpo and Choroe's Root Wisdom. In the later propagation, Ngok Lotsawa Chenpo mainly taught the texts, primarily the Lamp of Wisdom. From this lineage, Chapha Chokyi Sengge proclaimed the Svatantrika school. In particular, Patsab Lotsawa stayed for twenty-three years, relying on the two sons of Kashmiri Sajjana. In Tibet, the root
Tibetan
ཇུག་བཞི་གསུམ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཟླ་བས་མཛད་པ་ཅི་རིགས་བསྒྱུར། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཤར་བས་ཀྱང་གྲོགས་མཛད་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་བ་དན་བསྒྲེངས་པས་པ་ཚབ་བུ་བཞིར་གྲགས་པ་སོགས་བྱོན། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ། ནཱ་ལེནྡྲ་བི་ཧ་རར་མེའི་གནོད་པ་ལན་གསུམ་བྱུང་བས་ཕྱིས་འཕགས་ཡུལ་དུའང་ཆེར་མི་བཞུགས་ཤིང་། དེ་ལས་ཕལ་ཆེར་ཞིག་དང་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་ཚེ་བསྒྱུར། ཕྱི་འགྱུར་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཡོད། དེ་དག་གི་བཤད་སྲོལ་ཡང་མང་དུ་བྱུང་བ་ལས་གཙོ་བོར་རྔོག་བཙན་གཉིས་ཏེ། སྔ་མས་ཁ་ཆེ་སཛྫ་ན་ལས་མདོ་སྡེ་རྒྱན། རྒྱུད་བླ། འབྱེད་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསན་ནས་བསྟན་པའི་རྒྱུན་ཕྱིས་སུ་གཙང་ནག་པ། རང་བྱུང་པ། དོལ་བུ་པ་སོགས་ཀྱིས་རྩལ་དུ་བཏོན་པས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ངེས་དོན་རྒྱ་ཆེར་གསལ། གྲྭ་པ་མངོན་ཤེས་ཀྱི་མཁན་བུ་བཙན་ཁ་པོ་ཆེས་སཛྫན་ལས་རྒྱུད་བླ་སོགས་ཞུས། ལྕང་ར་བ་སོགས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་བཤད། ཕྱི་མོའི་བར་བཤད་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒྱུན་ཁྱད་པར་ཅན་བྱུང་ཡང་རྣམ་རིག་སྨྲ་བར་གྲགས་སོ། །གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནི། སྔ་དར་གྱི་ཚེ་ཐོག་མར་ཆོས་རྒྱལ་ཐོ་རི་སྙན་ཤལ་དུས་སུ་དཔང་སྐོང་ཕྱག་བརྒྱ་དང་། མདོ་ཟ་མ་ཏོག་སོགས་བབས་ནས་དབུ་བརྙེས། ལྷ་གཅིག་སྲོང་བཙན་གྱི་དུས་སློབ་དཔོན་ཀུ་སཱ་ར་དང་བྲམ་ཟེ་ཤང་ཀ་ར་སོགས་བྱོན་ནས་ཐོན་མི་སོགས་ཀྱིས་ལོ་ཙཱ་མཛད་དེ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་མདོ་རྒྱུད་ཉེར་གཅིག་ཏུ་གྲགས་པ་བསྒྱུར། སྤྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་སྐལ་ལྡན་འགའ་ལ་ལྐོག་ཆོས་སུ་བསྟན་པས་གྲུབ་ཐོབ་མང་དུ་བྱུང་བར་གྲགས། ཁྱད་པར་ཁྲི་སྲོང་གི་དུས་སུ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གསང་བའི་མདུན་དུ་དབས་མཉྫ་ཤྲཱི་སོགས་བཏང་ཡང་མ་བྱོན་ནས་ཀྲི་ཡོག་སྡེ་གསུམ་གྱི་བཤད་པ་ཉན་ནས་དར་བར་བྱས། ཡོ་ག་བ་སྔགས་འཆང་དྷརྨ་ཀཱིརྟི་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་སྤེལ། བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པ་པདྨ་སཾ་བྷ་ཝས་བླ་མེད་ནང་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་གྱི་སྨིན་གྲོལ་ཕོག །བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་སྐོར་རྣམས་ལས། རྒྱུད་སྡེ་སྒྱུ་འཕྲུལ་གྱི་སྐོར་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གསང་བ་ལ་གཉགས་ཀྱིས་ གསན་པ་སོགས་དང་། སྒྲུབ་སྡེ་བཀའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྐོར། སློབ་དཔོན་ཤྲིནྟཾ་གནྡྷ། ཧཱུཾ་ཀ་ར། བི་མ་ལ་སོགས་ཀྱིས་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་དར་བར་མཛད། ལུང་ཨ་ནུ་ཡོ་གའི་སྐོར་རྣམས་བྲུ་ཤའི་སློབ་དཔོན་ཆེ་བཙན་སྐྱེས་ལས་གནུབས་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས
Chinese
翻译了月称论师所著的《入中论》四评三评等各种注释。善知识夏瓦也予以协助，树立了应成派的旗帜，出现了被称为“帕擦四子”等的人物。最后法轮的经部非常广博。那烂陀寺曾三次遭受火灾，后来在印度本土也不太存在了。其中大部分以及注释在（藏传佛教）前弘期翻译。后译期也有一些。关于这些的讲说也出现了很多，其中主要有俄和赞二人。前者从克什米尔的萨迦那处广泛听闻了《现观庄严论》、《宝性论》、《辨中边论》二者的论著和注释，后来由藏那巴、让炯巴、多布巴等发扬光大，从而广泛阐明了最后法轮的真实含义。格巴门西的堪布赞卡波切从萨迦那处请教了《宝性论》等，给绛拉瓦等弟子讲解。在奇摩之间出现了特别的讲修传承，但被称为唯识宗。 第二，金刚乘。在前弘期，最初在法王妥日年谢时期，降下了《掌中百法》和《麦穗经》等，由此开端。拉杰松赞时期，出现了导师库萨拉和婆罗门香卡拉等，由吞弥等译师翻译了被称为二十一部观音经续。化身国王也对一些有缘者秘密传授，据说涌现了很多成就者。特别是赤松德赞时期，派遣瓦门则西等前往导师佛密处，但导师没有前来，于是听闻了克里亚瑜伽三部的讲说并使其兴盛。瑜伽行者咒师达摩吉尔底等也弘扬了瑜伽部经典。苦行成就者莲花生大士赐予了无上内三部的成熟解脱。特别是玛哈瑜伽方面，幻化部经典是娘从导师佛密处听闻的。成就部八教方面，导师希林达甘达、吽嘎拉、比玛拉等通过直接和间接的方式使其兴盛。阿努瑜伽方面，努钦桑吉益西从布鲁夏的导师切赞杰处
English
Various commentaries on the "Four Hundred Verses" and "Three Verses," etc., composed by Chandra were translated. The virtuous friend Sharwa also assisted and raised the banner of the Prasangika school, resulting in figures known as the "Four Sons of Patshab," etc. The Sutras of the Final Turning of the Wheel were very extensive. Nalanda Vihara suffered fire damage three times, and later it was not much present even in India. Most of it, along with commentaries, was translated during the Early Propagation of the Doctrine. There are also some Later Translations. Many explanations of these arose, mainly the two, Ngok and Tsen. The former extensively heard the texts and commentaries of the Ornament of Sutras, the Uttaratantra, and the Distinguishing Middle from Extremes from the Kashmiri Sajjana, and later the lineage of the doctrine was promoted by Tsang Nagpa, Rangjungpa, Dolbupa, etc., thus greatly clarifying the definitive meaning of the Final Turning of the Wheel. The abbot of Grapa Ngönshé, Tsen Khapo Che, requested the Uttaratantra, etc., from Sajjana. He explained it to students such as Changrawa, etc. Between Chimo, a special tradition of explanation and practice arose, but it was known as the Mind-Only school. Secondly, the Vajrayana. During the Early Propagation, it was first established during the time of Dharma King Thori Nyentsal when the "Hundred Practices in Hand" and the "Sutra of the Zamatok," etc., descended. During the time of Lhachik Songtsen, teachers such as Kusara and the Brahmin Shankara came, and translators such as Thönmi translated what are known as the Twenty-One Sutras and Tantras of Avalokiteshvara. The incarnate king also secretly taught some fortunate ones, and it is said that many siddhas arose. In particular, during the time of Trisong Detsen, Dawa Manjushri, etc., were sent to the teacher Buddha Guhya, but he did not come, so they listened to the teachings of the three sections of Kriya Yoga and made them flourish. Yogis and mantra holders such as Dharmakirti also spread the Yoga Tantras. The ascetic siddha Padmasambhava bestowed the ripening and liberation of the three sections of the Unsurpassed Inner Tantras. In particular, from the Mahayoga section, Nyak heard the cycle of the Magical Illusion Tantras from the teacher Buddha Guhya, etc. As for the Sadhana section of the Eight Commands, teachers Shrīntamgarbha, Humkara, Vimala, etc., made them flourish directly and indirectly. As for the Anuyoga section, Nubchen Sangye Yeshe received it from the teacher Chetsen Kye of Brusha.