Tibetan
སྲིད་ལམ་དུབ་པ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། །རྨད་བྱུང་ཞི་བསིལ་བདུད་རྩི་སྦྱིན་མཛད་པ། །སྟོན་མཆོག་འགྲོ་བའི་བླ་མས་ཤིས་པ་སྩོལ། །རྒྱལ་བས་ལུས་ཅན་ཁམས་དབང་བསམ་པ་དང་། །འཚམས་པར་བསྟན་པའི་ཆོས་སྒོ་ཇི་སྙེད་ཀུན། །བརྗོད་ནུས་མིན་ཀྱང་རང་གཞན་གྲུབ་མཐའ་ལས། །བརྩམས་ཏེ་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཞན་གྲུབ་མཐའ་ལས། །བརྩམས་ཏེ་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཅུང་ཟད་ཕྱེ། །དེ་ཡང་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་གདུལ་བྱ་ལ། །དམན་འབྲིང་མཆོག་གི་ཐེག་པ་རྣམ་གསུམ་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་གོ་སར་དབུགས་དབྱུང་སླད། །འདུལ་མདོ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་བསྟན་པར། །རེ་ཞིག་ཐེག་དམན་རྗེས་འབྲང་ཕྱི་དོན་གང་། །བདེན་གྲུབ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་བྱེ་མདོ་དང་། །མཆོག་གི་རྗེས་ཚུ་འབྲང་བདེན་མེད་ཁས་ལེན་པ། །སེམས་ཙམ་དབུ་མ་གཉིས་ཏེ་རྣམ་པ་བཞི། །དེ་ལ་དང་པོས་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་པོ། །ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་སུ་ལེགས་བསྡུས་ཏེ། །བཅོམ་དང་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས་ངར་ འཛིན་བློ། །འདོར་དུ་རུང་དང་མིན་ལས་བདེན་གཉིས་དབྱེ། །གཉིས་པས་སྣང་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཀུན་རྫོབ་དང་། །མངོན་སུམ་རང་མཚན་དོན་དམ་བདེན་པར་རྟོགས། །དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ནམ་མཁའི་རྟག་དངོས་སོགས། །འདོད་པ་མ་ཡིན་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། །ཐུན་མོང་ལམ་དུས་ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་མིན། །བདེན་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་སྦྱངས་བས། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་དམན་ལམ་དགྲ་བཅོམ་དང་། །སངས་རྒྱས་གོ་འཕང་ཐོབ་ཅེས་འབྲས་བུར་འཆད། །གསུམ་པས་དངོས་པོ་ཀུན་རྟག་གཞན་དབང་གཉིས། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དོ་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་གྱི། །བདེན་པར་འདོད་ཅིང་ཡུལ་ཅན་ཚོགས་བརྒྱད་དེ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བདེན་དང་རྫུན་སོགས་དབྱེ། །མདོར་ན་ཤེས་བྱ་མཚན་ཉིད་དེར་འཇུག་དང་། །དེ་ཡི་རྒྱུ་འབྲས་རབ་དབྱེ་བསླབ་པ་གསུམ། །སྤངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཅུའི། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་བརྗོད་བྱ་གཏན་ལ་དབབ། །བཞི་པར་རང་རྒྱུད་སྨྲ་དང་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །སྔ་མས་གཉིས་སྣང་བཅས་དང་དེ་ལྡོག་པས། །རྟོགས་བྱ་དོན་བྱེད་ནུས་མིན་ཀུན་རྫོབ་དང་། །སྤྲོས་མཐའ་བརྒལ་དང་མ་བརྒལ་དོན་དམ་འདོད། །དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉི་གར་དཔྱོད་པ་དང་། །དགག་པ་རྣམ་གཉིས་གཏན་ཚིགས་ལ་བཀོད་པའི། །རིགས་ཆེན་ལྔ་པོས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་ བྱེད། །ཕྱི་མས་སྣང་སྟོང་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དུ། །བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་བློ་ངོ་ལ། །ལྟོས་པ་ཙམ་སྟེ་ངེས་པར་ཁས་ལེན་ན། །རྟག་དང་ཆད་པའི་མ
Chinese
对于那些在存在之路上感到疲惫的人们，以慈悲之心， 施予奇妙的清凉甘露。 至上的导师，众生的上师，请赐予吉祥。 胜者（佛陀）为了适应有情众生的根器、能力和思想， 所宣说的无量法门， 虽然无法尽述，但从自他宗派的观点出发， 略微展开一些言语的表达。 也就是为了让三种根器的所化众生， 通过下、中、上三种乘， 得以在三种菩提的果位上获得休息， 而宣说了律、经、论三藏。 首先，小乘的追随者，对于外在事物， 承认其为真实存在，即有部和经部； 大乘的追随者，则承认其为无有， 即唯识宗和中观宗，共有四种观点。 其中，第一种观点将所知分为五蕴， 并将其归纳为有漏和无漏两种。 通过破除和分析的方式，对于我执之念， 从可以舍弃和不可舍弃的角度，区分胜义谛和世俗谛。 第二种观点认为，显现的对境，总相是世俗谛， 显现的自相是胜义谛。 不承认三时实有、虚空的常有等， 其本体与分别念相符。 在共同道中，通过烦恼和非烦恼， 以十六行相修习四圣谛， 依次获得小乘的阿罗汉果位和， 成佛的果位，这就是其结果的阐述。 第三种观点认为，一切事物都是遍计所执和依他起二者， 是世俗谛，圆成实性是胜义谛。 承认有境的八识， 并区分其为真实和虚假等。 总之，对于所知的体性、如何进入， 以及它的因果、详细的分类、三学， 断证和十种圆满， 对于基、道、果的所诠进行决断。 第四种观点分为自续派和他空见， 前者认为有二取，后者则相反。 认为可认识的、有作用的和无作用的是世俗谛， 超越戏论和未超越戏论的是胜义谛。 也就是对因果二者进行分析， 并将两种否定方式置于论证之上， 通过五大正理，将一切法， 都确定为空性。 后者认为显现和空性在世俗谛和胜义谛中， 仅仅是假立的，但在世间人的认知中， 仅仅是依赖而已，如果一定要承认， 那么就会陷入常断的边
English
With compassion for those weary on the path of existence, bestowing the wondrous, cooling nectar. Supreme teacher, guru of beings, grant auspiciousness. The Victorious One (Buddha), to suit the faculties, abilities, and thoughts of sentient beings, expounded countless Dharma doors. Though unable to recount them all, from the viewpoints of self and other schools, I will slightly unfold some verbal expressions. That is, to allow beings of the three types of faculties, through the three vehicles of inferior, middling, and superior, to find rest in the positions of the three enlightenments, the three pitakas of Vinaya, Sutra, and Abhidharma were taught. Firstly, the followers of the Lesser Vehicle, regarding external phenomena, accept them as truly existent, namely the Vaibhashika and Sautrantika schools. The followers of the Great Vehicle, however, accept them as non-existent, namely the Chittamatra and Madhyamaka schools, making four viewpoints in total. Among them, the first viewpoint divides the knowable into the five aggregates, and summarizes them into two: defiled and undefiled. Through the methods of destruction and analysis, regarding the notion of self-grasping, from the perspective of what can be abandoned and what cannot, it distinguishes the conventional and ultimate truths. The second viewpoint considers that the appearing objects, the general characteristics, are the conventional truth, and the appearing self-characteristics are the ultimate truth. It does not accept the real existence of the three times, the permanence of space, etc. Its essence aligns with conceptual thought. In the common path, through afflictions and non-afflictions, by practicing the Four Noble Truths with sixteen aspects, sequentially, the Arhatship of the Lesser Vehicle and, the Buddhahood are attained, which is the explanation of its result. The third viewpoint considers that all phenomena are the two: the completely imputed and the dependent arising, which are the conventional truth, and the perfectly established nature is the ultimate truth. It accepts the eight consciousnesses of the subject, and distinguishes them as true and false, etc. In short, regarding the nature of the knowable, how to enter it, as well as its causes and effects, detailed classifications, the three trainings, abandonments and the ten perfections, it makes a definitive determination of the objects to be expressed of the ground, path, and result. The fourth viewpoint is divided into the Svatantrika and Prasangika schools, the former believes in the presence of dualistic appearance, and the latter the opposite. It considers that what can be known, what is functional and non-functional, is the conventional truth, and what transcends elaboration and what does not transcend elaboration is the ultimate truth. That is, it analyzes both cause and effect, and places the two types of negation upon the reasoning, through the five great reasonings, all phenomena, are determined to be emptiness. The latter considers that appearance and emptiness in the conventional and ultimate truths, are merely imputed, but in the perception of worldly people, it is merely dependent. If one must accept it, then one falls into the extremes of permanence and annihilation.