Tibetan
་པས་བཅིངས་རྒྱུ་གཅིག་བྱུང་ལ། ཞེན་ན་ཞེན་ཆོས་ཕྲ་མོ་ཁོང་དུ་སོང་བས་ཞེན་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ལས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་སྲིད་པ་འགྲུབ་སྟེ། གསལ་བ་ལ་ཞེན་པས་གཟུགས་ཁམས་དག་ཏུ་གོལ་ཞེས་བྱའོ། །མི་རྟོག་པའི་ཉམས་སྐྱེས་པ་ལ་མ་ཞེན་སྙམ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པའི་ཞེན་རྒྱུ་གཅིག་བྱུང་བས་ཞེན་ཆོས་ཕྲ་མོ་ཁོང་དུ་མ་སོང་མི་སྲིད་པས། ཞེན་བཅས་ཀྱི་ལས་ཕྲ་བ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྲིད་པ་འགྲུབ་སྟེ། མི་རྟོག་བསྒོམ་པ་ལ་ཞེན་པས་གཟུགས་མེད་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་ལ་ཞེན་པ་དང་བཅས་ན་སྲིད་པ་གསུམ་ལས་ཐར་པའི་དུས་མི་སྲིད་པས། ཞར་ལ་འཆར་ཡང་འཆར་བར་མ་ཞེན་པས་རིག་པ་མ་བཅོས་པར་ལྷོད་ཀྱིས་འཇོག་པ་གལ་ཆེའོ། །བཞག་པས་བཞག་རྒྱུ་མེད་དེ་མ་ བཞག་པའི་གནས་པ་ཆེན་པོ། །གནས་ཀྱང་གནས་པ་མེད་དེ་མི་གནས་པའི་བསྒོམ་པ་དམ་པ། བསྒོམས་ཀྱང་སྒོམ་མཁན་མེད་དེ་མ་བསྒོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བླ་ན་མེད་པའོ། །དེའི་རྗེས་བར་དུ་ཧྲིག་གེ་བཞག་པ་དང་། ཐ་མར་ཕྱམས་ཙེར་བཏང་བ་ནི་སྔ་མའི་འགྲོས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལས་དང་པོ་པས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཁལ་གཉེར་བྱེད་པས་ཁལ་བཅོས་པ་ལྟར་མཐོན་དམན་ཁད་ཀྱིས་མཉམ་ཞིང་། གསེར་འཇལ་བ་ལེགས་པར་བྱས་པའི་སྲང་ལྟར། མཉམ་ཁད་དེ་གནས་པ་ལ་རང་སེམས་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པའི་གཉུག་མ་ངོས་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་བླ་མ་དམ་པའི་བྱིན་རླབས་གསུང་གི་བདུད་རྩི་དང་བཅས་པས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་དང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་རང་གིས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་པའི་བསོད་ནམས་བསགས་པ་ལས་ངོ་འཕྲོད་པར་གསུངས་སོ།། །།གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་བྱ་བ་གསུམ་ནི། ངོས་འཕྲོད་པའི་རྗེས་ཡུན་རིང་དུ་མི་འབྲལ་བའི་ཐབས་དང་། སྣང་བ་ལམ་དུ་སློང་བའི་ཐབས་དང་། ཅི་བྱས་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་དང་གསུམ་ལྡན་དགོས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་གཞི་ངོ་སྤྲད་ཉམས་ཀྱི་རྩིས་བཟུང་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་གང་ཤར་ཤར་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། རང་ངོ་འཕྲོད་པས་རང་ངོ་ཤེས་པའི་ངང་ལ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་ཅི་བྱུང་ཚད་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩལ་སྦྱོང་ཞིང་མི་ འགོག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་ངོ་ཤེས་པས་རང་གྲོལ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གྲོལ་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསྔོས་ལ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཞེན་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་འབྲལ་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་དང་དུ་ལེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་པར་ཁྲིད་ཡིག་ཏུ་ཤེས
Chinese
因此产生了一个被执着束缚的因素。如果执着，微细的执着之法融入心中，由带着执着的业力，成就色界的有。执着于明，称为堕入色界。即使认为没有执着于生起的无分别的体验，但由于产生了一个无法从无分别的部分脱离的执着因素，微细的执着之法不可能不融入心中。因此，由微细的带着执着的业力，也成就无色界的有。执着于修习无分别，称为堕入无色界。如此，如果带着对乐、明、无分别这三者的执着，就不可能有从三有中解脱的时候。因此，即使偶尔生起，也不执着于生起，非常重要的是，将觉性不作修饰地放松安住。安住时，没有安住之物，这是未安住的大安住。安住却无安住，这是不安住的殊胜禅修。禅修却没有禅修者，这是未禅修的无上三摩地。之后，中间稍微收摄，最后完全放松，这应通过之前的次第来了解。如此，对于初学者来说，平等安住就像搬运货物的壮汉调整货物一样，通过高低差异来达到平衡，又像黄金称量员精心校准的秤一样。在这种平衡的状态中，自心就能认识到未作修饰的本性。这也要依靠殊胜上师的加持，以及包含口诀甘露的教言，以及长期以来自己精进积累的福德才能认识。第三，后续的三件事是：认识之后，不长期分离的方法；将显现转化为道用的方法；以及所做的一切都转为利他的方法。这三者必须具备。第一，在根本上，将认识的体验作为修持的根本，无论显现什么，都与显现相结合，并加以修持。第二，由于认识了自性，在认识自性的状态中，无论生起痛苦或快乐等任何事物，都将其作为锻炼自身能力的工具，而不加以阻止。第三，由于认识了自性而获得了解脱，发愿一切与虚空同等的心识有情都能获得解脱，并将身语意三门的一切行为，从无执着的状态中，以不离的慈悲心来承担利他之事。如是说，详细内容可在引导文中了解。
English
Thus, one factor arises that is bound by attachment. If there is attachment, the subtle dharma of attachment enters the mind, and through actions accompanied by attachment, the existence of the form realm is accomplished. Attachment to clarity is called falling into the form realm. Even if one thinks that there is no attachment to the arising experience of non-conceptuality, since a factor of attachment arises that cannot be separated from the aspect of non-conceptuality, it is impossible for the subtle dharma of attachment not to enter the mind. Therefore, even from subtle actions accompanied by attachment, the existence of the formless realm is accomplished. Attachment to meditating on non-conceptuality is called going into the formless realm. Thus, if one is attached to bliss, clarity, and non-conceptuality, there is no time to be liberated from the three realms of existence. Therefore, even if something arises incidentally, it is important not to be attached to the arising, but to relax and rest the awareness without fabrication. By resting, there is nothing to rest upon, this is the great abiding without resting. Resting, yet there is no resting, this is the supreme meditation of non-resting. Meditating, yet there is no meditator, this is the unsurpassed samadhi of non-meditation. Afterwards, in the middle, gather it slightly, and finally release it completely, this should be understood through the previous sequence. Thus, for a beginner, resting evenly is like a strong man carrying goods adjusting the goods, balancing through differences in height, and like a gold weigher carefully calibrating the scales. In this balanced state, one's own mind can recognize the unfabricated nature of one's own mind. This also depends on the blessings of the supreme guru, and the instructions containing the nectar of oral instructions, and the accumulation of merit that one has diligently accumulated for a long time. The third, the three subsequent activities are: after recognition, the method of not separating for a long time; the method of transforming appearances into the path; and the method of transforming everything done into benefiting others. These three must be present. First, fundamentally, take the experience of recognition as the basis of practice, and whatever arises, combine it with the arising and practice it. Second, because one has recognized one's own nature, in the state of knowing one's own nature, whatever arises, such as suffering or happiness, use it as a tool to train one's own ability, and do not prevent it. Third, because one has recognized one's own nature and attained liberation, dedicate that all sentient beings equal to space may also attain liberation, and take on the task of benefiting others with inseparable compassion from the state of non-attachment in all actions of body, speech, and mind. Thus it is said, detailed information can be found in the instruction manual.
Tibetan
་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱིར་དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་གིས་ངོ་སྤྱད་པའི་ཚུལ་སོ་སོར་གསུངས་པ་ལས། དབང་པོ་རབ་ལ་སོར་བཞག །གསུམ་གྱི་ངོ་སྤྲད་པའི་དང་པོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨེ་མ་ཧོ། རང་སེམས་སོགས་ཚིག་བཅད་གཅིག་གོ། །དོན་ནི། འདི་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པས་འཁོར་བར་འཆིང་ཞིང་། རྟོགས་ན་གྲོལ་བར་བྱེད་པས་ན་ངོ་མཚར་བའི་ཕྱིར་ཨེ་མ་ཧོ། ཞེས་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །ངོ་མཚར་བ་དེ་གང་ཞེ་ན། རང་གི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་ཤིང་། ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱོན་རུང་། མ་བྱོན་རུང་། བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་སྤྲད་རུང་། མ་སྤྲད་རུང་། གང་ཟག་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་རུང་མ་རྟོགས་རུང་དེ་ལྟར་དུ་གནས་པ་གང་ཞིག །མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་དང་། རྟོགས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའམ་ས་བོན་ཅན་དེ་ནི། ངོ་བོ་རང་ལས་གཞན་ན་བཙལ་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་རང་གི་ སྙིང་གི་དབུས་ན། དུས་རིག་པ་གང་དང་གང་ཤར་བའི་ཚེ། ཐབས་བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་གྱི་གདམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱིས་རིམ་པ་བརྡའི་སྒོ་ནས་གྲོལ་བའི་མན་ངག་དང་། གཅིག་ཅར་བ་བྱིན་རླབས་དབང་གིས་གྲོལ་བའི་མན་ངག་གོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དབང་པོ་རབ་འགྱུ་བ་རང་སར་སད་པར་བྱེད་པ་དང་། དབང་པོ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་འགྱུ་བ་གཞན་གྱི་ཐབས་ཀྱིས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སོར་བཞག་གསུམ་གྱི་ངོ་སྤྲོད་གཉིས་ཏེ་དང་པོ་གང་སྐྱེས་གང་ཤར་དྲན་པའི་ངོ་སྤྲོད་ནི། གང་སྐྱེས་སོགས་ཏེ། རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རླབས་ཉིད་རྒྱ་མཚོ་ལས་མ་འདས་པ་བཞིན་དུ་གཉུག་མ་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་པ་ཉིད་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཤར་ཐམས་ཅད་རང་ངོ་ཤེས་པའི་དྲན་པས་མ་བརྗེད་ན། རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་ཤར་ཡང་། ངོ་བོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱལ་པོར་གདོན་མི་ཟ་བ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ངེས་སོ། །དྲན་པས་མི་བརྗེད་པའི་ཚུལ་ནི་གསུམ་སྟེ། ། བརྗེད་པ་དང་། བར་དུ་འཛིན་མཁན་མ་བརྗེད་པ་དང་། ཐ་མ་ཞེན་མཁན་མ་བརྗེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཤར་ཐམས་ཅད་སོགས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉུག་མའི་ དོན་ལས་མ་གཡོས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་སེམས་གཉུག་མ་དེ་ནི་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་ཤར་བཞིན། རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་ངོར་གང་སྐྱེས་པ་ལྟར་སྣང
Chinese
应当这样做。第二方面，总的来说，根据根器上、中、下的不同，分别宣说了各自认识自性的方式。对于上等根器的人，保持原样。三种认识自性的方式的第一个是这样的：唉玛霍！自心等，这是一句诗。意思是：像这样，因为不了解心的实相，所以被束缚在轮回中；如果了解了，就能从中解脱，因此为了表达惊奇，首先说了“唉玛霍！”。惊奇的是什么呢？自己心的实相，从原始以来就没有产生，也没有成为任何事物的自性。无论三世的佛陀出现与否，无论上师们认识与否，无论众生们证悟与否，它都那样存在。如果不证悟，它就是轮回；如果证悟，它就是涅槃的因或种子。它的自性不是在自身之外可以找到的，而是在自己的 心中央。无论何时，当任何觉知生起时，依靠上师口传的窍诀，通过修持才能了解。这就是它的意思。第二方面分为两种：通过道路，以次第象征的方式解脱的窍诀；以及通过一次性，以加持力解脱的窍诀。第一种又分为两种：使上等根器的人的动念在自身中觉醒；以及使中等和下等根器的人的动念通过其他方法解脱。第一种是保持原样的三种认识自性方式中的两种，第一种是无论生起什么、显现什么，都要保持正念的认识自性方式，即无论生起什么等等。无论生起什么念头，就像波浪不会脱离大海一样，它也不会脱离原始的、无来无去的自性。如果对所显现的一切都不忘记认识其自性的正念，那么，即使显现为各种各样的形象，也会变成空性的自性。可以肯定无疑地成为瑜伽之王。不忘记正念的方式有三种：忘记，中间的执着不忘记，最后的执着不忘记。第二种是：无论显现什么等等。无论显现什么念头，都不会脱离本初的实相。自己的本初心性，虽然在自性上什么也没有显现，却能显现为任何形象，就像水中的月亮一样。因此，在错觉中，无论显现什么
English
It should be done this way. Secondly, in general, according to the differences between superior, middling, and inferior faculties, the ways of recognizing one's own nature are taught separately. For those with superior faculties, leave it as it is. The first of the three ways of recognizing is this: Emaho! The mind itself, etc., is a verse. The meaning is: Like this, because one does not understand the true nature of the mind, one is bound in samsara; if one understands it, one can be liberated from it, therefore, to express amazement, one first says "Emaho!". What is amazing? The true nature of one's own mind, from the very beginning, has not been born, nor has it become the nature of anything. Whether the Buddhas of the three times appear or not, whether the Lamas recognize it or not, whether sentient beings realize it or not, it remains as it is. If one does not realize it, it is samsara; if one realizes it, it is the cause or seed of nirvana. Its nature cannot be found outside of oneself, but in one's own heart center. Whenever any awareness arises, it can be understood through practice based on the oral instructions of the Lama. That is its meaning. The second aspect is divided into two: the key instructions for liberation through the path, in a gradual symbolic way; and the key instructions for liberation through one-time, by the power of blessing. The first is again divided into two: causing the movements of the superior faculty to awaken in itself; and causing the movements of the middling and inferior faculties to be liberated through other means. The first is two of the three ways of recognizing self-nature by leaving it as it is, the first being the way of recognizing self-nature by remembering whatever arises and appears, that is, whatever arises, etc. Whatever thought arises, just as a wave does not go beyond the ocean, it does not go beyond the original, non-coming and non-going nature. If one does not forget the mindfulness of recognizing the self-nature of everything that appears, then, even if it appears in various forms, it will become the nature of emptiness. One can certainly become the king of yoga without doubt. There are three ways of not forgetting mindfulness: forgetting, not forgetting the intermediate clinging, and not forgetting the final clinging. The second is: whatever appears, etc. Whatever thought appears, it does not deviate from the true nature of the original state. One's own original mind, although nothing appears in its nature, can appear in any form, like the moon in water. Therefore, in illusion, whatever appears