Tibetan
་གི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཚན་བསྟན་པ་དང་། འགྱུར་གྱི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཙིཏྟ་སོགས་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན་རང་གི་སེམས་ངལ་བསོ་བའི་མན་ངག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ནི། རང་གི་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གདོད་ མ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་གཞན་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ཡུན་རིང་དུ་དུབ་བར་གྱུར་པ། གཉུག་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་ངལ་བསོ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་། ཚེགས་ཆུང་ངུས་དོན་ཆེན་པོ་དཔག་པར་དཀའ་བར་བདེ་བླག་ཏུ་སྟོན་པའི་མན་ངག །གཞུང་གི་ཚད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཡོད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བཏགས་པའོ།། །།གཉིས་པ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ་གཉིས། གཞི་གཉུག་མ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། ལམ་རྣམ་རྟོག་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་ངོ་སྤྲོད་པའི་ཚུལ་སྙིང་པོར་དྲིལ་བ་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་རེ་ཞིག་སྔོན་འགྲོ་དང་། དངོས་གཞི་དང་། རྗེས་ཀྱི་བྱ་བ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྒོམ་བཟླས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་སྔོན་འགྲོས་ཤེས་རྒྱུད་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུ་པས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ ལ། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གནས་དབེན་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་བཅའ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དབུགས་འགྱུ་བ་སོར་བཞག །ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད། བར་དུ་ཧྲིག་གེ་བཞག །མཐའ་མ་ཕྱམ་ཙེར་བཏང་ངོ་། །དང་པོ་ཀློད་པ་གསུམ་སྟེ། ཀློད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། མ་ཀློད་པའི་སྐྱོན་དང་། ཇི་ལྟར་ཀློད་པའི་ཚུལ་ལོ། །ཀློད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་འདུག་ཚུལ་ནི་མ་བཅོས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཀློད་ན་འདུག་ཚུལ་དེའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བས་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། མ་ཀློད་པའི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ཡིན་ཚུལ་ལས་རང་གི་ནན་ཏན་གྱིས་ཕྱོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག
Chinese
的意义。第一部分分为两点：名称的揭示和翻译的敬礼。第一点是：在印度语中，是“Pracitta”等，如果翻译成藏语，就是“使自己的心放松的窍诀，二十五偈颂”。意思是：自己的心性，俱生智，从原始以来就是自性清净的。但是，由于没有认识到这一点，依赖于能取所取的他性，在轮回的苦海中长期疲惫。使在原本的大手印珍宝洲中得以放松的论典。以微小的努力，轻松地显示难以衡量的重大意义的窍诀。由于论典的篇幅有二十五偈颂，所以这样命名。第二点是：向吉祥金刚萨埵顶礼！这很容易理解。第二，论典的意义分为两点：揭示根本自性，以及将显现的念头转化为道用。第一部分分为两点： общей意义和分支意义。第一点是：一般来说，将修持和揭示甚深教诲的方式浓缩为精华，伟大的译师亲自这样说。揭示此意义，暂时分为前行、正行和后行三个部分。第一部分有三个方面：共同的前行，如修习净化相续的七支供等；不共同的前行，如加持的金刚萨埵百字明的修习等；以及通过特殊的前行来掌控知见相续，即以五十字母祈请。第二，正行方面：身体的印契是在寂静的地方，坐在舒适的坐垫上，具足禅定的支分。语言的印契是保持呼吸的自然流动。意念的印契，首先是放松，中间是保持警觉，最后是完全放下。首先，放松分为三个方面：放松的功德，不放松的过患，以及如何放松的方式。放松的功德是，心的实相的安住方式是不造作的，因此放松就能进入那种安住方式，从而有必要认识实相是如何的。不放松的过患是与此相反，因为偏离了本来的状态，被自己的努力所左右，所以颠倒了。
English
The meaning of. The first part has two points: the revelation of the name and the salutation of the translation. The first point is: In Indian language, it is "Pracitta" etc., if translated into Tibetan, it is "The pith instructions for relaxing one's own mind, twenty-five verses." The meaning is: One's own mind-essence, the coemergent wisdom, is primordially pure in nature. However, because this has not been realized, relying on the other-poweredness of grasping and being grasped, one has been exhausted for a long time in the ocean of samsara. A treatise that allows one to relax in the original Great Seal Jewel Island. A pith instruction that easily reveals the immeasurable great meaning with little effort. Because the length of the treatise is twenty-five verses, it is named as such. The second point is: Homage to glorious Vajrasattva! This is easy to understand. Second, the meaning of the treatise is divided into two points: revealing the fundamental nature, and transforming manifest thoughts into the path. The first part is divided into two points: general meaning and branch meaning. The first point is: In general, the way of practicing and revealing profound teachings is condensed into essence, the great translator himself said this. To reveal this meaning, it is temporarily divided into three parts: preliminary, main practice, and subsequent action. The first part has three aspects: the common preliminary, such as practicing the seven-branch offering to purify the continuum, etc.; the uncommon preliminary, such as the practice of the blessed Vajrasattva Hundred Syllable Mantra, etc.; and controlling the continuum of knowledge through a special preliminary, which is to supplicate with the fifty letters. Second, regarding the main practice: the body's mudra is to sit in a secluded place on a comfortable cushion, possessing the limbs of meditation. The speech's mudra is to maintain the natural flow of breath. The mind's mudra, first is to relax, in the middle is to remain alert, and finally is to completely let go. First, relaxation is divided into three aspects: the merits of relaxation, the faults of not relaxing, and how to relax. The merit of relaxation is that the way of abiding of the mind's reality is unfabricated, so relaxing allows one to enter that way of abiding, thus it is necessary to recognize how reality is. The fault of not relaxing is the opposite of this, because one deviates from the original state and is swayed by one's own efforts, so it is inverted.
Tibetan
་གི་སྣང་བ་འབྱམས་ནས་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པར་འཁོར་ཞིང་འཁྲུལ་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཇི་ལྟར་ཀློད་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀློད་ནས་གཞག་ཐབས་དང་། ཞར་ལ་གེགས་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་རྒྱབ་ཏུ་དོར། ཏིང་ངེ་འཛིན་འོང་དུ་རེ་བ་དང་། མ་བྱུང་གིས་དགོས་པ་ཡེ་མི་བྱ། བློས་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡང་མི་བཏང་། དགའ་མི་དགའི་མཚན་རྟགས་ཅི་ཡང་མི་བཟུང་། རྟོག་དཔྱོད་རེམ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཉིད་འཁྲུལ་ཡིན་པས་སེམས་ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་རང་ཀློད་དོ། །རང་ལ་རང་ཀློད་དེ་བཞག་པས་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཆར་ ལུགས་གཅིག་ཡོད། འཆར་ལུགས་དེ་གང་ཡིན་ན་བཅས་བཅོས་བྱར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། མ་བཅོས་པ་རྟོགས་པ་ལ་མ་བཅོས་པར་ཀློད་པ་ཐབས་ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །བཅོས་སུ་མེད་པ་ལ་ཀློད་པས་ཀྱང་ཅི་ཕན་ཞེས་ནི་མི་བསམས་ཏེ། མདའ་འཕེན་དུ་ཕོག་པ་ལ་མདའ་ཚ་བར་བརྗོད་པ་ལྟར་མ་བཅོས་པའི་ཐོག་ཏུ་ཀློད་པ་འབབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། །མ་བཅོས་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གཞི། །དེ་ཉིད་མཉམ་པར་རྟོགས་འདོད་ན། །ཡུལ་ལ་ཡིད་ནི་མི་སྤྲོ་བར། །ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད་ལ་ལྷན་གྱིས་ཞོག །ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་གེགས་བསལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཀློད་ནས་བཞག་པས་རྣམ་རྟོག་གི་འགྱུ་འཕྲོ་ཆད་ནས་ལྷན་ཆོམས་གྱིས་མི་རྟོག་པ་རྐྱང་པར་འགྲོ་སྟེ། དེ་ནི་གཉིས་འཛོམ་བཀག་པའི་གླེན་སྒོམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་མི་བཞག་པར་དེའི་གཉེན་པོར་རིག་པ་ཧུར་གདོན་ཏེ་རིག་གེ །ཡེར་རེ། སེང་ངེ་དབང་གཏོད་ལ་བཞག་གོ །དེའི་ཚེ་ཡང་རིག་པའི་རང་གདངས་ཤར་བས་གསལ་ཆ་སྐྱེས་པ་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གསལ་བ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་གཉིས་ཆོས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་མི་བཞག་པར་དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་པ་འཕངས་སྨད་ལ་སྤུ་རིས་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པར་བཞག་གོ །དེའི་ཚེ་ཡང་རིག་པ་ཤོད་སྙོམས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བདེ་སང་ངེ་འཆར་ཏེ། དེ་ནི་བློས་བྱས་ རང་བྱུང་གི་བདེ་ཉམས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་མི་བཞག་པར་བློ་ཉམས་ཅི་བདེར་རང་ཡན་དུ་ཕྱམ་རྩེར་བཏང་ངོ་། །དེ་ཡང་བདེ་ཉམས་སྐྱེས་པ་ལ་མ་ཞེན་སྙམ་ཡང་བདེ་བའི་ཆ་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པའི་ཞེན་པས་བཅིངས་རྒྱུ་གཅིག་བྱུང་ལ། ཞེན་ན་ཞེན་ཆོས་ཕྲ་མོ་ཁོང་དུ་ཞེན་ཅིང་འདོད་པ་ལས་སྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ་བདེ་ལ་ཞེན་པས་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ལྷུང་ཞེས་བྱའོ། །གསལ་བའི་ཉམས་སྐྱེས་པ་ལ་མ་ཞེན་སྙམ་ཡང་གསལ་བའི་ཆ་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པའི་ཞེན
Chinese
由于对境的显现过于强烈，以至于不由自主地流转和错乱，并享受其中。如何放松的方法有两种：放松后安住，以及顺便遣除障碍。第一种是：将世间事务抛在脑后，期望获得禅定，即使没有获得也不强求。不进行任何思维和辨析，不执着于喜欢或不喜欢的任何迹象。即使思维辨析稍有萌动，因为分别念本身就是错乱，所以心自身放松在自身之上。自身放松在自身之上安住时，自然有一种显现的方式。那种显现的方式是什么呢？就是那不可改造的本性。证悟那未改造的本性，其原因也在于在未改造的状态中放松是一种甚深的方法。不要想在不可改造的状态中放松有什么用，就像箭已射出，再说箭热一样，在未改造的本性上放松安住就是这样。正如所说：未造作之法，乃一切之基。欲证悟彼之平等性，于境莫生悦意念，放松宽坦任其住。就像这样。第二种是遣除障碍：像那样放松安住时，分别念的波动停止，完全陷入无分别的单一状态，那是阻止二元对立的愚痴禅修。因此，不要安住于此，而是以觉性作为对治，提起觉性，警觉！清醒！赋予力量而安住。那时，由于觉性的自性光芒显现，会变得难以割舍所产生的明分，那是执着于明相的二元之法。因此，不要安住于此，而是以舍弃的心态，不掺杂任何细微的分别而安住。那时，觉性变得舒缓平静，在什么也不分别的状态中，会显现出一种轻松愉悦的感觉，那是人为的、自生的安乐体验。因此，也不要安住于此，而是以随心所欲的心态，完全放任自流。即使认为没有执着于安乐的体验，但由于对安乐的成分难以割舍的执着，会产生一种束缚。如果执着，就会在内心深处执着于微细的执着之法，并且欲望会增长世间的烦恼，所以执着于安乐被称为堕入欲界。即使认为没有执着于明相的体验，但由于对明相的成分难以割舍的执
English
Due to the overwhelming appearance of objects, one revolves and becomes confused involuntarily, enjoying the confusion. There are two ways to relax: relaxing and then abiding, and incidentally dispelling obstacles. The first is: casting worldly affairs behind, hoping to attain samadhi, and not forcing it even if it doesn't arise. Not engaging in any thought or analysis, not clinging to any signs of liking or disliking. Even if thoughts and analysis slightly arise, since conceptualization itself is confusion, the mind itself relaxes upon itself. When one relaxes upon oneself and abides, there is naturally a way of appearing. What is that way of appearing? It is that which cannot be altered. The reason why relaxing in an unaltered state is a profound method is also because of realizing that unaltered nature. Do not think, 'What is the use of relaxing in an unalterable state?' It is like saying the arrow is hot after it has been shot. Relaxing and abiding upon the unaltered nature is like that. As it is said: Unfabricated dharmas are the basis of all. If you wish to realize its equality, do not delight in objects, relax and abide loosely. Like that. The second is dispelling obstacles: When one relaxes and abides like that, the fluctuations of conceptualization cease, and one completely falls into a single state of non-conceptualization, which is the foolish meditation that prevents duality. Therefore, do not abide in that, but as an antidote, stir up awareness, be aware! Be alert! Be clear! Empower and abide. At that time, because the self-radiance of awareness arises, one becomes unable to separate from the clarity that arises, which is clinging to the characteristic of clarity, a dualistic dharma. Therefore, do not abide in that, but as an antidote, with a discarding mind, abide without mixing with any subtle distinctions. At that time, awareness becomes relaxed and calm, and in a state of not conceptualizing anything, a feeling of ease and joy arises, which is an artificial, self-born experience of bliss. Therefore, do not abide in that either, but with a mind of ease, completely let go. Even if one thinks one is not attached to the experience of bliss, due to the attachment of being unable to separate from the element of bliss, a cause of bondage arises. If one clings, one clings to subtle clinging dharmas deep within, and desire will increase worldly afflictions, so clinging to bliss is called falling into the desire realm. Even if one thinks one is not attached to the experience of clarity, due to the attachment of being unable to separate from the element of clarity,