Tibetan
རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱི་དོན་རགས་པ་དང་། ཤེས་པའི་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་བཏགས་ཡོད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་རྫས་ཡོད་དོན་དམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཟུང་འཛིན་ གཉིས་ཀ་གཏན་ནས་མ་སྤངས་ལ། མདོ་སྡེ་པས། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་མ་གཏོགས་གཟུགས་སེམས་སེམས་བྱུང་གསུམ་བདེན་པར་འདོད་ནའང་། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་ནི་གཞིག་ཅིང་གཞོམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་། ལྡན་མིན་གྱི་འདུ་བྱེད་ནི་གཟུགས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་རྫས་སུ་མི་འདོད་པས་ཆོས་ཁམས་ཕྱོགས་གཅིག་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལྟར་ཡང་དེ་དག་གིས་བཏགས་པའི་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ནི། དེ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་དམ། དུ་མར་ཡོད། གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ཕྱོགས་བཞི་སྟེང་འོག་སྟེ་ཆ་དྲུག་ཏུ་སོང་བས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཉམས་ལ༑ མེད་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་རགས་པ་བརྩམ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རྩོམ་གཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་མ་གྲུབ་པས། དེས་རྩོམ་པའི་དུ་མའང་མི་འགྲུབ་བོ། །འོ་ན་གཟུགས་སོགས་མངོན་སུམ་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ཅི། དེ་ནི་སེམས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་ཆ་བཞིན་ཏེ་དོན་ལ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པའང་། དངོས་གཅིག་ཡིད་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དོན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཅེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། སྤྱིར་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཀུན་བརྟག་དང་། ཡུལ་ཅན་གཞན་དབང་དང་༑ གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། སྔ་མ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་དང་། ཕྱི་མ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་འདོད། བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་བདེན་པས། སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་། དོན་སྣང་གི་སེམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དགག་པའི་ཚུལ་ནི། གཟུང་བའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་ན། དེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་། དེ་མྱོང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སད་ནས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་དཔྱད་དེ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། རྣམ་རྫུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པའང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་གཅིག་ཏུ་ ཡོད་དམ། དུ་མར་ཡོད། གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་དུས་གསུམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་དེ་དུ་མར་འགྱུར་ལ། མེད་ན་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དུ་མར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན༑ རྩོམ་གཞིའི་གཅིག་མ་གྲུབ་པས། དེས་རྩོམ་པའི་དུ་མའང་མ་གྲུབ་ལ། གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་མེད་ན་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདས་པའི་སེམས་ནི་ཞིག་པས་དངོས་པོར་མི་རུང་། མ་འོངས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་པས་དངོས་པོར་མི་རུང་། ད་ལྟར་བའི་སེམས་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་མ་གྲུབ། གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་འདས། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མི་གནས། བཙལ་ན་གང་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། མདོར་ན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ལེགས་པར་དཔྱད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ན་ཆད་མཐའ་བསལ་བ་ནི། འོ་ན་སེམས་མེད་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དེ་སྔར་དངོས་པོར་ཡོད་ལ། ཕྱིས་མེད་པར་འགྱུར་ན་དངོས་མེད་དུ་རུང་མོད་ཀྱང་། གདོད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། དེ་བཀག་པའི་མེད་པའང་མ་གྲུབ་ལ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པས་གཉིས་ཀ་བཀག་པའི་གཉིས་མིན་དུའང་མི་འགྲུབ་ པའི་ཕྱིར་གདོད་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡི། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡི་རིག །ཅེས་སོ། །མཐར་ཐུག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འཛིན་པའང་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་མཐའ་བཞི་སོ་སོ་ནས་གྲུབ་པ་མེད་པས། དེ་བཀག་པའི་མཐའ་བྲལ་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་ཀྱང་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་དགོངས་པར་གནས་པའི་ཚུལ། འཕགས་པ་ཀླུས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཅེས་དང་།
Chinese
将聚集极微之自性的外境粗大之物，以及识之流转的诸事物，视为假立的世俗谛；并且由于认为所取之无分微尘和识之无分刹那实有是胜义谛，因此并未完全舍弃法之我执能取所取二者。随教行者虽然认为除了非有识之色以外，色、心、心所三者是真实的，但是非有识之色是不可摧毁的，并且不相应行是仅于色、心、心所之状态上假立，而没有其他实物，并且由于无为法并非由因缘所生，因此不认为这些是实物，所以由于了悟法界一部分无我而显得超胜。无论如何，对于他们所假立的所取外境之事物，驳斥其认为的无分微尘：它存在于一处吗？还是存在于多处？如果存在于一处，那么有方分的差别吗？还是没有？如果有，那么就分成四个方向、上下，也就是分成六个部分，因此无分微尘的誓言就破灭了；如果没有，那么一切事物都会变成一个微尘，因此无法造作粗大的事物。如果说存在于多处，由于作为造作基础的一个微尘没有成立，因此由它所造作的多个微尘也不会成立。那么，现在所显现的色等现量是什么呢？那是由于心之错乱的力量所产生的，如同梦境的显现一般，事实上并没有成立真实的体性。《华严经》中说： “诸佛子，此三界，唯是心。” 因为这样说的缘故，并且理证也说： “一物心异故，不成立义。” 等等广说。第二，成立能取无自性。一般来说，唯识宗的人们，将一切法分为所缘遍计所执、能缘依他起，以及无二之法性圆成实，而安立为三种自性，并且认为前二者是世俗谛，后者是胜义谛。特别是实相唯识论者，如前所说，虽然没有成立外境是真实的，但是驳斥其认为的境相之识是真实成立的体性：如果所取的境没有成立，那么能取之识也不会成立是真实的，如同梦境的显现，以及体验梦境者一
English
The external coarse objects that are the nature of aggregated atoms, and the objects of the continuum of consciousness, are considered to be nominally existent conventional truth. And because they consider the apprehended indivisible atoms and the momentary indivisible consciousness to be substantially existent ultimate truth, they have not completely abandoned the self of phenomena, both the apprehended and the apprehender. Although the Sautrāntikas consider the three—form, mind, and mental factors—to be true, except for non-cognitive form, non-cognitive form is indestructible, and non-associated compositional factors are merely imputed to the states of form, mind, and mental factors, and there is no other substance. And because the unconditioned is not produced by causes and conditions, they do not consider these to be substances, so they are superior because they realize one aspect of the realm of phenomena to be without self. In any case, refuting their assertion that the apprehended external objects, which are imputed by them, are indivisible atoms: Does it exist in one place, or in many places? If it exists in one place, is there a distinction of directional parts, or not? If there is, then it is divided into four directions, above and below, that is, into six parts, so the assertion of an indivisible atom is broken. If not, then all objects would become one atom, so it would not be possible to construct coarse objects. If you say it exists in many places, since one atom, which is the basis of construction, is not established, then the many atoms constructed by it will also not be established. Then, what are these manifest appearances of form, etc.? They arise due to the power of mental delusion, like the appearances of a dream, and in reality, they are not established as true. As it says in the Avataṃsaka Sūtra: "O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind." Because of this, and also because of the reasoning: "Because one object is perceived differently by different minds, the object is not established." And so on, it is extensively explained. Second, establishing that the apprehender is without inherent existence. In general, the Mind-Only proponents divide all phenomena into the object of complete imputation, the object-possessing dependent arising, and the non-dual nature of perfect establishment, and establish them as three characteristics. And they consider the former two to be conventional truth, and the latter to be ultimate truth. In particular, the proponents of true aspect Mind-Only, as mentioned earlier, although they do not establish external objects as true, refute their assertion that the consciousness of the appearance of objects is truly established: If the apprehended object is not established, then the apprehending consciousness is also not established as true, just like the appearance of a dream, and the one who experiences the dream.
Chinese
就像两种知识都苏醒过来却一无所成一样。像这样经过仔细分析，确定其无真实性之后，那些虚假的识，也被认为是空无能取所取二者的识，仅仅是自知自明的觉性显现为真实。然而，这并不合理。如果存在这样的二取显现的识，那么它存在于一体中，还是存在于多体中？如果存在于一体中，那么它是否具有过去、现在、未来三时的组成部分？如果具有，那么就不能成立为一体，因为它会变成多体；如果没有，那么它会变成非事物。如果说它存在于多体中，那么由于作为基础的一体没有成立，因此由它所组成的多体也没有成立。如果一体和多体都不存在，那么由于不存在遍及一切。此外，过去的意识已经消逝，因此不能成为事物；未来的意识尚未产生，因此不能成为事物；现在的意识没有成立为颜色和形状，超越了一体和多体，不住于身体的内外任何地方，寻找时什么也找不到，因此不能成立为真实。总之，它与生、灭、住三者分离，就像虚空一样。像这样经过仔细分析，从常边的解脱，就能消除断边。那么，没有心识本身就是实相吗？也不是这样。如果心识先前作为事物存在，后来变得不存在，那么可以成为非事物，但是由于它从未存在过，因此，对它的否定也不成立。超越了有和无二者，两种边都不成立。由于这两种边都不成立，因此否定二者的非二元也不成立。因此，从一开始就认识到心识的法性与四边的戏论分离，这是自续派中观师们的观点。在《般若波罗蜜多心经》中说：非有，非无，亦非有无。 亦非是彼二者性。 四边解脱最胜道， 是名中观正理聚。最终执着于离戏也不是实相，因为所破的四边各自没有成立，因此，对它的否定，所谓的离边在意义上也没有成立。与一切承诺分离，是安住于内道佛教各宗派之顶峰的中观应成派的观点。圣者龙树说：我无有宗故，我即无过失。
English
It is just like both kinds of knowledge awaken but nothing is accomplished. After thoroughly examining this and establishing its lack of reality, those false consciousnesses are also considered to be empty of both grasper and grasped, with only the self-knowing and self-illuminating awareness appearing as real. However, this is not reasonable. If such a dualistic-appearing consciousness exists, does it exist as one or as many? If it exists as one, does it have the components of the three times—past, present, and future? If it does, then it cannot be established as one because it would become many; if it does not, then it would become a non-entity. If it is said to exist as many, then since the foundational one is not established, the many composed of it are also not established. If neither one nor many exists, then it is because non-existence pervades all. Furthermore, the past mind has perished, so it cannot be a thing; the future mind has not yet arisen, so it cannot be a thing; the present mind is not established as color and shape, it transcends one and many, and it does not abide anywhere inside or outside the body. Since nothing is found when searched for, it is not established as real. In short, it is separated from the three—arising, ceasing, and abiding—like space. Having thoroughly examined this, liberation from the extreme of permanence is the elimination of the extreme of nihilism. So, is the absence of mind itself the reality? That is not the case either. If the mind previously existed as a thing and later became non-existent, then it could become a non-entity, but since it has never existed, the negation of it is also not established. Transcending both existence and non-existence, both extremes are not established. Since these two extremes are not established, the non-duality that negates both is also not established. Therefore, realizing from the beginning that the nature of mind is free from the elaboration of the four extremes is the view of the Svatantrika Madhyamikas. In the Essence of Wisdom, Collected from All, it says: Not existent, not non-existent, not both existent and non-existent, Nor is it the nature of both. The supreme path of liberation from the four extremes, Is known as the collection of Madhyamika reasoning. Finally, holding onto freedom from elaboration is also not considered the reality, because the four extremes to be refuted are not established individually. Therefore, the negation of them, the so-called freedom from extremes, is also not established in meaning. Being free from all assertions is the way of abiding in the thought of the Prasangika Madhyamikas, who have become the pinnacle of those who assert the tenets of Buddhist philosophy. The noble Nagarjuna said: Because I have no thesis, I am without fault alone.