Tibetan
། །ཚུལ་ལྡན་ཚུལ་འཆལ་ཁྲིམས་༣གནོད་བསླབ་འབེབས་སོགས། །མཚམས་མེད་༤ལས་བྱེད་ལོག་ལྟ་ལྔ་རྒྱལ་པོ། །གྲོང་༡ལྗོངས་གྲོང་༢ཁྱེར་༣གྲོང་བརྡལ་༤ ཡུལ་འཁོར་རྣམས། །འཇོམས་པར་བྱེད་པ་བློན་པོར་ངེས་པ་ལྔ། །མ་སྦྱངས་༡སྟོང་ཉིད་བརྗོད་སྔས་ཉན་ཐོས་སྨོན། །རྫོགས་བྱང་ཕྱིར་ལྡོག་ཐེག་དམན་སེམས་བསྐྱེད་དང་། །སོ་ཐར་སྤངས་ནས་ཐེག་ཆེན་སློབ་པ་དང་། །ཉན་ཐོས་ཐེག་པས་ཆགས་སོགས་མི་ཟློག་པས། །དེ་ཟློག་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པར་བྱས། །ཕྲག་དོག་དབང་གིས་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དང་། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཆེད་དུ་བདག་འཚོང་དང་། །དགེ་སློང་ཆད་པས་གཅོད་འཇུག་སུག་འབུལ་དང་། །སྤོང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཁ་ཏོན་པ་ལ་སྦྱིན། །ཞི་གནས་འདོར་འཇུག་ཕལ་ལ་འབྱུང་ངེས་བརྒྱད། །དེ་དེར་འབྱུང་ཉེས་བཞག་གི་ཀུན་ལ་ནི། །མིང་དུ་བཅོ་བརྒྱད་རྫས་སུ་བཅུ་བཞི་སྟེ། །སྨོན་འཇུག་སེམས་བཏང་དེ་རྣམས་རྩ་ལྟུང་ཡིན། ཅེས་རྩ་ལྟུང་ཉི་ཤུ་དང་། གཉིས་པ་ནི། ཐོགས་མེད་ལུགས་ཀྱི་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ལ། སེམས་ཅན་བློས་མི་བཏང་དང་ཕན་ཡོན་དྲན། །ཚོགས་བསགས་བྱང་སེམས་སྦྱངས་ལ་བརྩོན་པ་དང་། །དཀར་ནག་ཆོས་ བརྒྱད་བླང་དོར་སྨོན་པའི་ཡིན། །མཆོད་འོས་བསླུ་དང་འགྱོད་མེད་འགྱོད་པ་བསྐྱེད། །དམ་པར་སྐུར་འདེབས་འགྲོ་ལ་གཡོ་སྒྱུ་སྤྱོད། །ནག་པོའི་ཆོས་བཞི་སྤོང་ཞིང་ལྡོག་པ་ནི། །དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ཡིན་པས་ཀུན་ཏུ་སྤྱད། །རྙེད་བཀུར་ལྷག་ཞེན་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དང་། །སེར་སྣས་ཟང་ཟིང་ཆོས་དང་ནོར་མི་སྟེར། །ཁྲོ་བས་གཞན་འཚེ་བཤད་སྦྱང་གིས་མི་ལྡོག །གཡོམ་ལས་ཆོས་ལྟར་བཅོས་མོས་སྟོན་པ་བཞི། །རྩ་ལྟུང་བཞི་སྟེ་འཇུག་པའི་བསླབ་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་སེམས་ཅན་བློས་མི་བཏང་བ་སོགས་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་བརྗེད་པའི་ཐབས་སུ་དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་ལ་བླང་དོར་བྱ་ཞིང་། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་རྩ་ལྟུང་བཞི་སྲུང་བའོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ཚོགས་གཉིས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་དགེ་བའི་ཆོས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་ཅིང་། དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བསམ་པ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆེ་ཆུང་ཅི་བསྒྲུབ་ཀྱང་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་དང་། སྦྱོར་བ་བསྡུ་དངོས་བཞིའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་། གཞན་དོན་ཡལ་བར་དོར་བའི་བློ་སྤང་བའོ། ༈ །བཟོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་
Chinese
对于持戒者和破戒者，违犯三种根本戒律，以及破坏戒律等行为。 造作四种无间罪，持有五种邪见的国王。 摧毁城镇、乡村、城市、集镇和地方区域。 必定是这五种作为臣仆的行为。 没有学习就宣讲空性，渴望成为声闻。 从圆满菩提退转，发起小乘发心。 舍弃别解脱戒，学习大乘。 由于声闻乘不能阻止贪欲等烦恼。 阻止了这些，就使它们的果报消失。 由于嫉妒，自赞毁他。 为了名利和恭敬，出卖自己。 对于犯戒的比丘，施以惩罚，处以刑罚，赠送礼物。 将本应舍弃的受用，给予诵经者。 舍弃寂止，让其产生，这是普遍存在的八种情况。 在这些情况下，会发生过失，对于所有这些情况。 名义上有十八种，实质上有十四种。 发愿、进入、舍弃心，这些都是根本堕罪。以上是二十种根本堕罪。 第二，关于无著的愿菩提心学处， 不舍弃众生，忆念利益。 积累资粮，精勤修持菩萨学处，以及 采纳和舍弃黑白八法是发愿菩提心的学处。 欺骗应供者，不生后悔而生后悔。 诽谤圣者，对众生行欺骗。 舍弃四种黑法，反过来。 四种白法，因此要始终实行。 过度贪恋名利恭敬，自赞毁他，以及 吝啬，不施舍财物和佛法。 因愤怒而伤害他人，不通过讲说和修习来阻止。 通过虚伪的行为，以伪装的方式来教导四法。 四种根本堕罪，是进入菩萨道的学处。 如上所说，发愿菩提心的学处有不舍弃众生等四种，为了不忘菩提心，要采纳和舍弃黑白八法，进入菩萨道的学处是守护四种根本堕罪。 摄善法戒的戒律是：修持与二资粮相关的六度等如大海般的善法，并学习舍弃与此不相符的方面。 饶益有情戒的戒律是：无论修持善念的根本是大是小，都以利益他人为目标；通过四摄法来成办有情众生的利益，并舍弃忘记他人利益的想法。 忍辱有三种：对于加害者不以为意
English
For those who uphold vows and those who break them, violating the three root vows, and actions such as undermining vows. Committing the four deeds of immediate retribution, a king holding five wrong views. Destroying towns, villages, cities, settlements, and local areas. Surely, these five are actions of ministers. Speaking of emptiness without having studied, wishing to be a Hearer. Turning away from perfect enlightenment, generating the mind of the Lesser Vehicle. Abandoning individual liberation vows and studying the Great Vehicle. Because the Hearer Vehicle cannot prevent attachment and other afflictions. Preventing these, one makes their results disappear. Due to jealousy, praising oneself and disparaging others. For the sake of gain and respect, selling oneself. For monks who have transgressed, imposing punishments, inflicting penalties, and offering gifts. Giving what should be renounced to reciters. Abandoning calm abiding and allowing it to arise, these are eight things that are generally bound to occur. In those situations, faults will occur; for all of these situations. There are eighteen in name, and fourteen in substance. Generating aspiration, entering, and abandoning the mind, these are root downfalls. These are the twenty root downfalls. Secondly, regarding the precepts of aspiration according to the Asanga system, Not abandoning sentient beings and remembering benefits. Accumulating merit, striving to train in the bodhisattva precepts, and Adopting and abandoning the eight black and white dharmas are the precepts of aspiration. Deceiving those worthy of offerings, generating regret without regret. Slandering the holy, engaging in deceit towards beings. Abandoning the four black dharmas, and in reverse. The four white dharmas, therefore, should always be practiced. Excessive attachment to gain and respect, praising oneself and disparaging others, and Being miserly, not giving material goods and dharma. Harming others out of anger, not preventing it through teaching and practice. Teaching the four dharmas in a deceptive manner through artificial actions. The four root downfalls are the precepts of entering the bodhisattva path. As stated above, the precepts of aspiration are four, such as not abandoning sentient beings, and in order not to forget the mind of enlightenment, one should adopt and abandon the eight black and white dharmas, and the precepts of entering the bodhisattva path are to protect the four root downfalls. The discipline of gathering virtuous dharmas is to cultivate the six perfections and other virtuous dharmas like an ocean, which are related to the two accumulations, and to train in abandoning aspects that are contrary to this. The discipline of working for the benefit of sentient beings is to aim at benefiting others, no matter how great or small the root of virtuous thought is cultivated; to accomplish the benefit of sentient beings through the four means of gathering; and to abandon the thought of forgetting the benefit of others. Of the three types of patience: not minding those who harm
Tibetan
པའི་ བཟོད་པ་ནི། རང་ཕྱོགས་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ཇི་ལྟ་བུའི་གནོད་པ་བྱེད་ཀྱང་། ཁོ་རང་སེམས་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་བདག་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་གནོད་པ་བྱས་པས་ཕྱི་མར་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་དགོས་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་པ་མ་གཏོགས། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་། གནོད་ལན་བྱེད་པ་དང་། འཁོན་དུ་འཛིན་པ་སོགས་མི་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་ནི། ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཚ་གྲང་ལྟོག་སྐམ་སོགས་འཕྲལ་གྱི་དཀའ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་སྤྱད་དགོས་བ་བྱུང་ཡང་། ཕུག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བས་པདྨའི་མཚོ་ལ་ངང་མོ་འཇུག་པ་ལྟར་སྤྲོ་བས་དང་དུ་བླངས་པའོ། །ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའོ། ༈ །བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་གསུམ་ལས། བསམ་པ་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། ཐོག་མར་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པའི་སླད་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་སྟོབས་བསྐྱེད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དགེ་ཚོགས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལ། དང་པོར་མ་ ཞུམ་པར་འཇུག །བར་དུ་མི་འཁྲུགས་པར་བསྒྲུབ། ཐ་མར་གཅིག་འགྲུབ་ཀྱང་ཆོག་ཤེས་མེད་པར་དགེ་བའི་རྒྱུན་གོང་འཕེལ་དུ་བྱའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། ཉིན་དང་མཚན་མོ་སོགས་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བསམ་སྦྱོར་གང་ཡང་རུང་བས་བརྒྱུད་དང་དངོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཁོ་ན་ལ་བརྩོན་པའོ། ༈ །བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལའང་གསུམ་ལས། བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི། ལམ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ལ་རང་ཡོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དབྱེ་ན། འདོད་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བ་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་༑ གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བ་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་། ནང་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་ལ༑ བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ། རྟོག་དཔྱོད་མེད་ལ་དགའ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་མྱོང་བའི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ། སེམས་གཡོ་བ་མེད་ལ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུ
Chinese
的 忍辱是：对于对方以任何方式加害于己方，除了想到“他自己因心识错乱的支配而这样加害于我，来世要感受恶趣的痛苦，真可怜”之外，不应生起嗔恨，不应报复，不应怀恨在心等。安忍痛苦是：为了修持佛法，即使必须忍受寒热饥渴等暂时的困难，也应像天鹅进入莲花湖一样，欢喜地接受，因为这是为了获得究竟无上的菩提。安忍正法决定的忍辱是：以大悲心成办广大利益有情之事，以大智慧对于一切法甚深之实相义不生恐惧。༈。精进有三种，其中发心如铠甲般的精进是：最初进入佛法时，为了安立一切有情于菩提，发起于无数劫中积聚广大善根的雄心壮志。修习积聚善法的精进是：对于成就菩提之因的闻思修三者等如大海般的善资粮，最初不怯懦地进入，中间不散乱地修持，最终不以成就一个就满足，而应使善的相续不断增长。利益有情之事的精进是：无论白天黑夜等任何时间和方式，都以思维和行为等任何方式，通过直接和间接的方式，唯一精勤于成办有情的利益和安乐。༈。禅定的波罗蜜多也有三种，其中孩童近用的禅定是：未入道者相续中本有的等持，分类为：为了断除欲界的分别念，有四禅；为了断除色界的分别念，有四无色定。其中第一个是：对外境所取和内在的执持之心没有特别的执着，具有对所观之法和能观之法的思辨，这是初禅。没有寻伺，具有品尝喜悦的等持之执着，这是二禅。心不摇动，具有呼吸出入，这是三禅。
English
The patience is: No matter what kind of harm the other party inflicts on one's own side, except for thinking, "He himself has inflicted such harm on me under the control of mental confusion, and he will have to experience the suffering of evil destinies in the future. How pitiful," one should not generate hatred, should not retaliate, and should not hold grudges, etc. Enduring suffering is: In order to practice the Dharma, even if one has to endure temporary difficulties such as cold, heat, hunger, and thirst, one should joyfully accept it like a swan entering a lotus lake, because it is for the sake of attaining the ultimate unsurpassed Bodhi. Enduring the determination of the right Dharma is: Accomplishing vast benefits for sentient beings with great compassion, and not being afraid of the profound meaning of the reality of all Dharmas with great wisdom. ༈. There are three kinds of diligence, among which the diligence of generating the mind like armor is: When first entering the Dharma, in order to establish all sentient beings in Bodhi, generate the ambition to accumulate vast roots of virtue in countless kalpas. The diligence of practicing accumulating good Dharmas is: For the accumulation of good resources like the ocean, such as the three causes of achieving Bodhi, listening, thinking, and meditating, one should enter without timidity at the beginning, practice without distraction in the middle, and finally not be satisfied with achieving one, but should continuously increase the continuity of goodness. The diligence of benefiting sentient beings is: No matter what time or manner, such as day and night, one should diligently strive to accomplish the benefit and happiness of sentient beings through direct and indirect means by any means such as thought and action. ༈. There are also three kinds of the perfection of Samadhi, among which the Samadhi used by children is: The Samadhi inherent in the mindstream of those who have not entered the path, classified as: In order to cut off the conceptual thoughts of the desire realm, there are four Dhyanas; in order to cut off the conceptual thoughts of the form realm, there are four formless absorptions. Among them, the first is: There is no special attachment to the external object and the internal clinging mind, and it has the speculation of the object of meditation and the subject of meditation, this is the first Dhyana. Without seeking and contemplating, it has the clinging of tasting the joy of Samadhi, this is the second Dhyana. The mind does not move, and it has the breath of exhalation and inhalation, this is the third Dhyana.
Tibetan
མ་པ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་གོ་མ་འགག་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བཏགས་ནས་དེ་ལ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་ཕྱོགས་མེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བཏགས་ནས་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། འདུ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་པ་འདི་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་བློས་བཏགས་ནས་དེ་ལ་འཇོག་པ་ནི་ཡོད་མིན་མེད་མིན། སེམས་འདི་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བཏགས་ནས་དེ་ལ་འཇོག་པ་ནི་ཅིའང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེའི་སྟེང་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་གཟུགས་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོག་པ་སྤོང་བ་ལ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་སྟེ། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནང་དུ་བཀག་ཅིང་། རླུང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་པ་ལ་ཇི་ཙམ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱེ་ན། སོ་སོར་རྟག་འགོག་དང་། བརྟག་མིན་འགོག་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི། གཟུགས་མེད་བཞི། འགོག་པ་དང་བཅས་སྙོམས་འཇུག་དགུ། ཞེས་སོ། །དེ་ལས་བསམ་གཏན་བཞིའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་ཞི་གནས་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་ ཡིན་པས་བླང་དོར་བྱེད་པར་བྱ་ལ། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ནི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བའི་གནས་དང་། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་འཇུག་ནུས་མོད་ཀྱང་། གཞན་དོན་ལས་གཡེལ་བའི་ཕྱིར་ཞག་བདུན་ལས་ལྷག་པར་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཟུགས་ཀྱི་སེམས་དངོས་གཞི་ཐོབ་པའམ། རྗེས་མཐུན་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ཞི་གནས་ཙམ་ཐོབ་ཀྱང་། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རློམ་སེམས་དང་། རོ་མྱོང་བ་མེད་པས་ན་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི། ལམ་ཞུགས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་ན་ཡོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། སྔར་སྨོས་པའི་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དོན་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ལྷག་མཐོང་དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཐོབ་སྟེ་མངོན་ཤེས་ཕྲ་མོ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་དོན་ཀྱང་ཅི་རིགས་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པའོ༑ །དེ་བཞིན་