Tibetan
པ་ལ་སོགས་པའམ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པའི་དོན་ལ་དམིགས་ཏེ། དད་པའི་དབང་༡པོས་བདེན་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། བརྩོན་༢འགྲུས་ཀྱིས་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་སྤྲོ་བ་དང་། དྲན་༣པས་དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པ་དང་། ཏིང་༤ངེ་འཛིན་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམས་པས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་དབང་བར་བྱེད་པས་ན་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །སྟོབས་ལྔ་ནི། དད་པའི་དབང་པོ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུན་གོམས་པས། རང་རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས། མ་དད། ལེ་ལོ། བརྗེད་ངེས། རྣམ་གཡེང་། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་བར་དུ་གཅོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དད་པའི་སྟོབས་སོགས་ལྔ་སྟེ། བསྒོམ་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །འདི་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་། རྩེ་མོ་ཐོབ་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད། །བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་ངན་སོང་ཡང་མི་ལྟུང་། །ཞེས་སོགས་དང་། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཚུལ་ནི་མཐོང་ལམ་ལ་ཉེ་བ་དང་། ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་དྲོད་བརྟན་པར་གྱུར་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། བདག་མེད་མངོན་སུམ་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་དེ་མཐོང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་ནི། དན་ན་མཱརྒ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་པོར་མཐོང་བས་ན་མཐོང་བ་དང་། ཐར་པའི་འཇུག་ངོགས་ཡིན་པས་ན་ལམ་སྟེ༑ བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་། ངེས་འབྱེད་རྣམས་དོན་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཡོད་དེ། བདེན་པ་བཞི་སོ་སོར་ཆོས་བཟོད། ཆོས་ཤེས། རྗེས་བཟོད། རྗེས་ཤེས་ཏེ་བཞི་བཞིར་དབྱེ་བས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི་ལམ་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་སོ་སོའི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། །ཆོས་ཤེས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་པོ་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་རྟོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པར་འཛིན་ཅིང་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་དག་ཉན་ཐོས་བྱེ་སྨྲ་བས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་སོགས་དང་། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་ནས་གཅིག་གི་ བར་ཅི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡི
Chinese
等等。所有法都以了知二谛之义为目标。以信力对真谛生起信任；以精进对证悟真谛生起欢喜；以正念不忘目标；以禅定一心专注于目标；以智慧如实了知真谛的自性而修习，能自在地现证真谛，故称为根。五力是：由于串习信根等，对于各自相违的一面，如不信、懈怠、忘失、散乱、非正知等，即使是稍微阻碍也不能，因此有信力等五力。修习之理与前相同。这些的功德是：获得顶位，善根相续不断；获得忍位，也不会堕入恶趣等等。从大资粮道中超胜出来的原因是接近见道，以及智慧的暖相变得稳固等等。第三，见道也有三种，第一，定义是：新证悟现前的无我之智，是见道的定义。第二，词义是：从梵语dānana-mārga 翻译而来，因为首先见到以前未见之法界，所以是“见”；因为是解脱的入口，所以是“道”；现证真谛和决择是同义词。第三，分类是：从本体的角度有十六刹那，即对四谛各自有法忍、法智、类忍、类智，分为四种。其中，法智忍是对治道所缘的各自见断之障碍。法智是即使断除了障碍，也体验解脱。类智忍是了知最初二刹那为圣法之因。类智是以自证的方式确定并体验它。这些小乘有部宗认为产生十六刹那等等，以及一些大乘共同宗也认为从十六到一之间随意产生，而大乘不共宗
English
Etc. All dharmas aim at understanding the meaning of the two truths. With the power of faith, one trusts in the truths; with diligence, one rejoices in order to realize the truths; with mindfulness, one does not forget the object; with samadhi, one applies the mind single-pointedly to the object; and with wisdom, one cultivates by knowing the nature of the truths as they are, thereby gaining power to manifest the truths, hence they are called roots. The five powers are: Because of the habitual practice of the roots of faith, etc., the opposing sides of each, such as disbelief, laziness, forgetfulness, distraction, non-awareness, etc., cannot interrupt even slightly, therefore there are the five powers of faith, etc. The method of cultivation is the same as before. The benefits of these are: Having attained the peak, the roots of virtue are continuous; having attained forbearance, one will not fall into the lower realms, etc. The reason for surpassing the great accumulation path is being close to the path of seeing, and the heat of wisdom becoming stable, etc. Third, the path of seeing also has three aspects. First, the definition is: The wisdom that newly realizes the directly perceived selflessness is the definition of the path of seeing. Second, the meaning of the term is: Derived from the Sanskrit word dānana-mārga, because one first sees the realm of dharma that was not seen before, it is "seeing"; because it is the entrance to liberation, it is "path"; the realization of the truths and ascertainment are synonymous. Third, the classification is: From the perspective of the essence, there are sixteen moments, namely, for each of the four truths, there are dharma-kṣānti, dharma-jñāna, anvaya-kṣānti, anvaya-jñāna, divided into four each. Among them, dharma-jñāna-kṣānti is the abandonment of the obscurations to be abandoned by seeing, aimed at the paths. Dharma-jñāna is experiencing liberation even after abandoning the obscurations. Anvaya-jñāna-kṣānti is realizing the first two moments as the cause of the noble dharmas. Anvaya-jñāna is ascertaining and experiencing it in the manner of self-awareness. These Śrāvakayāna Vaibhāṣikas believe that sixteen moments arise, etc., and some common Mahāyāna schools also believe that they arise variously from sixteen to one, while the uncommon Mahāyāna schools
Tibetan
ན་པ་ལྟར་ན། མདོ་ལས། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ། ཞེས་གསུངས་པས་དོན་དམ་པར་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བར་མི་བཞེད་ཅིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་དོ། །སྤང་བྱའི་ངོས་ནས་དབྱེ་ན། ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བརྟག་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་རགས་པ་རྣམས་མཐོང་སྤངས་ཏེ། དེ་རྣམས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཆོས་བཟོད་བཞི་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ། ཆོས་ཤེས་བཞི་ནི་རྟེན་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ། རྗེས་བཟོད་བཞི་དང་རྗེས་ཤེས་བཞི་ནི་ཐག་པ་སྲིངས་པའི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལམ་སྟེ་རྩ་འདོན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །རྟེན་གྱི་ངོས་ནས་དབྱེ་ན། མཐོང་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་༡འབྱེད་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡན་ལག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །གཞན་དྲུག་པོ་ནི། དེའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ན་ཡན་ལག་བདུན་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་༢པར་འབྱེད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་བའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་ རྗེས་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །བརྩོན་འགྲུས་༣ནི་དེའི་རང་བཞིན་ལ་སྤྲོ་བས་ཞུགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་གོ །དགའ་༤བ་ནི། ས་དང་པོ་མཐོང་བའི་དགའ་བ་དེས་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་ཤིང་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཕན་འདོགས་པའི་ཡན་ལག་གོ། །ཤིན་ཏུ་༥སྦྱངས་པ་ནི། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ་གང་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གཞིའོ། །ཏིང་༦ངེ་འཛིན་ནི། དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གནས་སོ། །བཏང་༧སྙོམས་ནི། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྙོགས་མ་བྱིངས་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་རང་སར་ཞི་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་འདི་གསུམ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱའོ། །སའི་དབང་དུ་བྱས་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོག་མར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བ་དང་། གཞན་དོན་ལ་འགྲུབ་པར་མཐོང་
Chinese
按照那波的观点，经中说：“获得不生之法的忍。”因此，实际上并不认为见道产生，而是考虑到世俗谛中仅仅是缘起，才做出见道产生的论述。从所断的角度区分，烦恼障的遍计所执和所知障的粗大能取所取都是见道所断。为了断除这些，四种法忍是无间道，四种法智是作为对治的解脱道，四种后忍和四种后智是延长绳索的特殊对治道，以根除的方式断除它们。从所依的角度区分，见道成为无漏菩提分的支分，因此称为七菩提分。其中，择法既是主要的，也是支分。其他六者，作为它的助伴，因此称为七支。其中，念是不忘失所缘，是智慧的处所。择法是缘于大乘四谛的法忍、法智、后忍、后智及其眷属，分别辨别其各自相状的智慧，是自性的支分。精进是依靠对自性的欢喜而进入，因此必定从异生位中解脱，并且超越它，因此是决择的支分。喜是初地见道的喜，它利益身心并使之满足，是利益的支分。轻安是身心堪能，可以随意使用，是无烦恼的基础。禅定是对所缘一心不乱，因此是无烦恼的处所。舍是心和心所的粗重沉掉等过患在自身平息，是无烦恼的自性。因此，这三者称为无烦恼的支分。从地的角度来说，在最初产生出世间智慧时，断除自己本分的所断，并且现量证悟二无我，因此接近菩提，并且见到成办他利
English
According to Napa, the sutra says, "Obtaining forbearance of the unarisen dharma." Therefore, it is not actually accepted that the path of seeing arises, but considering only dependent origination in conventional truth, the statement of the arising of the path of seeing is made. Differentiating from the perspective of what is to be abandoned, the conceptually imputed afflictive obscurations and the coarse apprehended object and apprehending subject of the cognitive obscurations are abandoned by the path of seeing. To abandon these, the four dharma-forbearances are the path of immediate consequence, the four dharma-knowledges are the path of liberation as an antidote, and the four subsequent-forbearances and four subsequent-knowledges are the special antidote path of extending the rope, which are abandoned in the manner of eradicating the root. Differentiating from the perspective of the basis, the path of seeing becomes a limb of the stainless enlightenment, therefore it is called the seven limbs of enlightenment. Among these, discrimination of dharma is both the main one and also a limb. The other six, being its companions, are therefore called the seven limbs. Among these, mindfulness is not forgetting the object, it is the place of wisdom. Discrimination of dharma is the wisdom that distinguishes the characteristics of the four truths of the Great Vehicle, the dharma-forbearance, dharma-knowledge, subsequent-forbearance, subsequent-knowledge, and their retinue, which are focused on, and is the limb of self-nature. Effort is based on entering with joy into its self-nature, therefore it will definitely be liberated from the state of an ordinary being and transcend it, therefore it is the limb of determination. Joy is the joy of seeing the first ground, which benefits and satisfies body and mind, it is the limb of benefit. Pliancy is the fitness of body and mind, which can be used as desired, it is the basis of non-affliction. Samadhi is one-pointedness of mind on the object, therefore it is the place of non-affliction. Equanimity is the pacification in itself of the faults of agitation and dullness, which are the turbidity of mind and mental factors, it is the nature of non-affliction. Therefore, these three are called the limbs of non-affliction. From the perspective of the ground, when the supramundane wisdom is first produced, the abandonments of one's own share are abandoned, and the two selflessnesses are directly realized, therefore it is close to enlightenment, and it is seen to accomplish the benefit of others.