Tibetan
གོས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་བསོད་ནམས་དང་། འདི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བྱས་ཏེ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ལས་གཟུགས་སྐུར་ལངས་པ་མི་རུང་། ཡུལ་བདེན་གྲུབ་ལ་ཡུལ་ཅན་ངར་འཛིན་སྒོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་ཏེ་གནོད་བྱེད་མཐའ་ཀླས་སོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་འཐད་པའི་ཕྱོགས་བཞག་པ་ལ། བསྒོམ་བྱའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ། ང་རྒྱལ་འཇོག་པའི་དོན། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཨོཾ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཁས་བླངས་པ། ཤུན་ཏཱ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ངོ་བོ་དང་། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་སྟོང་པའི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དུ་བཤད་ལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཕྱི་རོལ་པས་བཏགས་པའི་བདག་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་འཛིན་དང་། རྣམ་རིག་པས་བཏགས་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་ཅིའང་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ནམ་ སྙམ་མོ། །དེ་དགག་པའི་ཛཱན་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གསལ་བ་ཙམ་མི་དགག་པའོ། །དེ་ན་སྟོང་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཚོལ་མཁན་གྱི་གསལ་བ་མི་འགག་པས། གསལ་བ་མི་འགག་པ་དང་། གསལ་བ་མ་རྙེད་པ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བཛྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཕར་མཚན་རྟོགས་འཇོམས་ཤིང་། ཚུར་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པའོ། །སྭ་བྷཱ་ཝ་རང་བཞིན་ཏེ། གསལ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ། བདག་ཉིད་ངའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྗེས་ཆེན་གྱིས། གང་ཟག་དམན་པ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཐོག་མར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བསྡུས་ནས་སེམས་ཉིད་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་རིམ་གྱིས་དཔྱད་ནས་མ་རྙེད་པ་རིམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཞལ་ལུང་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རྟ་བྱས་ཏེ། །ཕྱི་རོལ་རང་བཞིན་སྟོང་པར་བྱ། །སེམས་ཙམ་དེ་ཡང་སྟོང་བྱས་ནས། །ཞེས་སོ། །བློ་བྱང་པ་མཆོག་གིས་བཙན་ཐབས་སུ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི། སྔགས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བསྡུས་ནས་སེམས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བསམས་ཏེ་བློ་སྦྱངས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། སྤང་བྱའི་ང་རྒྱལ། གཉེན་པོའི་ང་རྒྱལ། ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར། སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་རྫས་ཡོ
Chinese
因为如此，先前是积聚福德，现在是积聚智慧，不能从二资粮结合中生起色身。因为对真实存在的对境，修持有境的执我，是痛苦之因。诸如此类，损害无穷无尽。第二，确立自宗合理的观点，包括：确定所修的菩提心；如何修持的方法；放下我慢的意义；如此修持的必要性。第一点是：嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）是承认空性。ཤུན་ཏཱ་（藏文：ཤུན་ཏཱ，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：空性）是空性，佛陀耶舍的足迹在本体、因和果三个方面阐述了空性的解脱之门。龙树菩萨说，外道所立的“我”，以及声闻二部所立的蕴等所缘和能缘，还有唯识宗所立的二取无别的智慧，都是空性。那么，难道是像兔角一样什么都没有的空性吗？ 心想。为了驳斥这一点，ཛཱན་（藏文：ཛཱན་，梵文天城体：ध्यान，梵文罗马拟音：dhyāna，汉语字面意思：禅定）是智慧，仅仅是明分不被否定。那么，在空性的时候，寻求者的明分也不会停止，所以不要把明分不停止和没有找到明分混淆。那本身བཛྲ་（藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）是金刚，对外能摧毁相执，对内任何东西都无法摧毁它。སྭ་བྷཱ་ཝ་（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）是自性，意思是明和空双运的自性。ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ།（藏文：ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ，梵文天城体：आत्माकोऽहम्，梵文罗马拟音：ātmako'haṃ，汉语字面意思：我是谁）是我自己，这将在下面解释。第二点是，大成就者说，对于那些不熟悉中观见解的下根器者，首先将一切显现收摄于心，然后通过心性一与多分离等理证逐渐分析，如果找不到，就逐渐修持空性。如《口诀》中所说：“以唯心为马，外境自性空。彼心亦复空。”对于智慧超群者，可以强行修持空性，仅仅通过念诵咒语，将一切显现收摄于心，然后观想此心也不可得，通过修习，仅凭此就能对自性空产生定解。第三点有三：所断的我慢，对治的我慢。 第301页到400页。 应用于当前讨论的主题。第一点是：近取蕴是实有
English
Therefore, the former is accumulating merit, and the latter is accumulating wisdom, so it is not permissible to arise as a form body from the union of the two accumulations. Because meditating on the self-grasping of objects as truly existent is the cause of suffering. Such are the endless harms. Second, establishing the valid view of one's own system includes: identifying the mind of enlightenment to be meditated upon; how to meditate on it; the meaning of abandoning pride; and the necessity of meditating in this way. The first point is: Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：Om) is the acceptance of emptiness. Shunyata (藏文：ཤུན་ཏཱ，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：Emptiness) is emptiness, and the footprints of Buddha Yeshe explain the three doors of liberation of emptiness in terms of essence, cause, and effect. Nagarjuna said that the "self" posited by the outsiders, and the grasping and apprehended aggregates posited by the two Hearer schools, and the non-dual wisdom posited by the Mind-Only school, are all emptiness. So, is it emptiness like a rabbit's horn, which is nothing at all? One might think. To refute this, Jnana (藏文：ཛཱན་，梵文天城体：ध्यान，梵文罗马拟音：dhyāna，汉语字面意思：Meditation) is wisdom, and only clarity is not negated. So, even in emptiness, the clarity of the seeker does not cease, so one should not confuse the non-cessation of clarity with not finding clarity. That itself, Vajra (藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：Diamond) is the vajra, which destroys conceptualizations outwardly and cannot be destroyed by anything inwardly. Svabhava (藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：Nature) is nature, meaning the nature of the union of clarity and emptiness. Ātmako'haṃ (藏文：ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ，梵文天城体：आत्माकोऽहम्，梵文罗马拟音：ātmako'haṃ，汉语字面意思：Who am I) is myself, which will be explained below. The second point is that the Great Adept said that for those of lesser capacity who are not familiar with the view of the Middle Way, one should first gather all appearances into the mind, and then gradually analyze them with reasoning such as the separation of the mind-nature from one and many, and if one cannot find it, one should gradually meditate on emptiness. As it is said in the Oral Instructions: "Make the Mind-Only the horse, and make external nature empty. That Mind-Only is also made empty." For those of superior intelligence, one can forcibly meditate on emptiness, and merely by reciting mantras, gather all appearances into the mind, and then contemplate that the mind is also unobtainable, and through practice, one can generate certainty about the emptiness of self-nature merely by this. The third point has three: the pride to be abandoned, the antidote pride. Pages 301 to 400. Applied to the topic at hand. The first point is: the aggregates of appropriation are substantially existent.
Tibetan
ད་ལ་དམིགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་ངའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། རྩ་ཉོན་དྲུག་གི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕར་ཕྱིན་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞུང་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཕྲག་དོག་འགྲན་དང་ང་རྒྱལ་བསྒོམ། །ཞེས་པ་སྟེ། རང་ལས་མཆོག་ལ་ཕྲག་དོག་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་རང་ཉིད་དུ་བཞག །རང་ཉིད་ཡུལ་མཆོག་དེར་བསྒོམས་ཏེ། རང་ཉིད་དམན་པ་ལ་ང་རྒྱལ་བསྒོམ་པའོ། །གཉིས་པར། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི། ལྟ་བའི། བསྐྱེད་རིམ་གྱི། རྫོགས་རིམ་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཞལ་ལུང་འགྲེལ་པས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་མཉམ་པར་སྦྱར་བས་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཡེ་ཤེས་སུ་རབ་ཏུ་བསྡུས་ནས། དེ་ལྟ་བུའི་བློ་གྲོས་པ་ངའོ་སྙམ་པའི་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་ཉིད་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལྷ་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་བསྒོམས་ནས། ང་དང་ལྷ་དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། གུར་ལས། སངས་རྒྱས་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། རྫོགས་རིམ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ཚེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ང་ཡིན་པས། དེས་ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བསྒོམས་པ་སྟེ། ཀྱེ་རྡོར་ལས། ང་ལས་འགྲོ་བ་སོགས་སོ། །འོ་ན་དེ་ངར་འཐད་དམ་སྙམ་ན། ངའི་ངོས་འཛིན་ཉན་ཐོས་གནས་མ་བུས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དང་། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནས་སེམས་ཙམ་པའི་བར་གྱིས་ཕུང་པོ་རྫས་ཡོད་ལ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཕུང་པོ་བཏགས་ཡོད་ལ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དང་། ཐལ་འགྱུར་བས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་གཞི་མེད་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་འདོད་པ་ཡོད་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འདིར་སེམས་གསལ་སྟོང་ཉིད་ང་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ངར་འཛིན་ལ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ངར་བདེན་པར་འཛིན་བློའི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཙམ་ནི་འཁྲུལ་པར་མི་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་སྙད་དུ་གསལ་བ་ཙམ་མི་འགལ་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། ང་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྐབས་འདིའི་ང་རྒྱལ་འཇོག་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གཞན་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློས་ང་རྒྱལ་འཇོག་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་ང་རྒྱལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་དགོས་པ་ནི། ས་ཆེན་གྱིས།
Chinese
这是以对境的执着为先导，心中充满“我”的想法的一种状态，属于六根本烦恼之一。第二部分分为两种：一是波罗蜜多乘的观点，二是金刚乘的观点。首先，引用《入菩萨行论》中的话：“嫉妒、竞争与我慢，当修此对治。”意思是说，当对胜过自己的人产生嫉妒时，应将对方视为自己；将自己观想为胜过对方的人；对自己不如他人之处修习我慢。其次，我慢分为发心我慢、见我慢、生起次第我慢和圆满次第我慢四种。第一种，根据《口诀释》的解释，通过方便与智慧双运，将自己的身语意三门完全融入智慧中，从而生起“我就是这样有智慧的人”的自豪感。第二种，类似于积累智慧资粮的我慢。第三种，观想自己为具有本尊面容和手印的形象，生起自己与本尊无二无别的我慢。如《古汝续》所说：“佛等”。第四种，在修习圆满次第后，当生起智慧时，因为智慧本身就是“我”，所以观想智慧遍布一切显现。如《喜金刚》所说：“从我生出众生等”。那么，这种“我”的观念是否合理呢？对于“我”的认识，声闻乘中的住母派认为“我”是不可言说的实有补特伽罗；克什米尔的说一切有部到唯识宗之间，认为“我”是安立在实有的蕴上的假有补特伽罗；自续中观派认为“我”是安立在假有的蕴上的假有补特伽罗；应成派认为，虽然存在以蕴为对境的执着为先导，将无基的事物执着为“我”的观点，但在金刚乘中，明空的心识就是“我”。那么，是否会因此产生对“我”的执着而产生错觉呢？实际上，执着“我”为真实的执着心是错觉，而仅仅是“我是”的想法本身并不被认为是错觉。第三，心的自性在名言上显现本身并不矛盾，但如果去寻找它的自性，却无法找到的空性，以及将自己安住在与“我”无别的意义上，这就是此处安立我慢的意义。以有境的意识对其他事物产生我慢，并不是此处我慢的意义。第四，如此修习的必要性，如《地藏经》所说：
English
This is a state of mind filled with the thought of "I" preceded by attachment to an object, and it is one of the six root afflictions. The second part is divided into two: one is the view of the Paramita Vehicle, and the other is the view of the Vajrayana. First, quoting from the *Bodhicharyavatara*: "Jealousy, competition, and pride, one should meditate on these antidotes." This means that when jealousy arises towards someone superior to oneself, one should regard the other person as oneself; one should contemplate oneself as being superior to that person; and one should cultivate pride in one's own shortcomings. Secondly, pride is divided into four types: pride of generation, pride of view, pride of the generation stage, and pride of the completion stage. The first, according to the explanation of the *Oral Instructions*, is that by uniting the means and wisdom, one's own body, speech, and mind are completely absorbed into wisdom, thereby generating the pride of "I am such a wise person." The second is like the pride of accumulating the accumulation of wisdom. The third is to contemplate oneself as having the face and hand gestures of a deity in the generation stage, and to generate the pride that oneself and the deity are inseparable. As the *Guhyasamaja Tantra* says: "Buddhas, etc." The fourth is that when wisdom arises from the practice of the completion stage, since wisdom itself is "I", one contemplates that wisdom pervades all appearances. As the *Hevajra Tantra* says: "From me arise beings, etc." So, is this concept of "I" reasonable? Regarding the recognition of "I", the Sravakas of the Sthavira school consider "I" to be an inexpressible, substantially existent person; from the Kashmir Sarvastivadins to the Cittamatrins, they consider "I" to be a nominally existent person imputed on the substantially existent aggregates; the Svatantrika Madhyamikas consider "I" to be a nominally existent person imputed on the nominally existent aggregates; the Prasangikas believe that although there is a view that takes the aggregates as objects and clings to a baseless thing as "I", in this Vajrayana, the clear and empty mind is "I". So, will this lead to delusion due to clinging to "I"? In reality, the clinging to "I" as truly existent is a delusion, but the mere thought of "I am" is not considered a delusion. Third, the nature of the mind appearing nominally is not contradictory, but if one seeks its nature, the emptiness that cannot be found, and placing oneself equally in the meaning that is inseparable from "I", this is the meaning of establishing pride in this context. Generating pride towards other objects with a subjective consciousness is not the meaning of pride in this context. Fourth, the necessity of meditating in this way, as the *Ksitigarbha Sutra* says: