Tibetan
ཞིན་དུ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ཕྱིར་རྒྱུ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འོང་བས་ཀུན་འབྱུང་། འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་རྐྱེན། གསུམ་པ་ལ། ཕུང་པོ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ། དུག་གསུམ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བ། འཚེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གྱ་ནོམ་པ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཕྱིར་ངེས་འབྱུང་དང་། བཞི་པ་ལ་ཡང་། བགྲོད་བྱའི་ཕྱིར་ལམ། དེ་ཉིད་འཐད་པ་དང་ལྡན་ཕྱིར་རིགས་པ། ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ། ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱིན་ པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་སྤང་བྱར་བསྟན་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། བདེན་པ་དག་ནི་བཞིར་བཤད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་བཞིན་ཀུན་འབྱུང་དང་། །འགོག་དང་ལམ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་ཉིད་ཞི་བདེའི་བསམ་པས་སོ་ཐར་རིགས་བདུན་གང་རུང་བླངས་ཏེ། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྤང་ཞིང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྤྱད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཉན་ཐོས་རང་སའི་ལམ་ལྔ་འདོད་ཅིང་། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་། ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ་བཞི་པོ་ཉིད་ལ། ཞུགས་པ་དང་། གནས་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་གང་ཟག་ཟུང་བཞིའམ། ཡ་བརྒྱད་དུ་འདོད་ལ། དེ་ཡང་བདེན་བཞི་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་ནས་བསྒོམས་པའི་མཐུས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་དུ་རྟོགས་ཤིང་། སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་བཞེད་ དོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ། །དང་པོ་ལྟ་བ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། གཟུང་བའི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་གང་ཞིག་ལམ་འདིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པས། །ལྟ་བ་སྔ་མའི་སྟེང་དུ་བདག་མེད་ཕྱེད་ཙམ་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པས་ན་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་སུ་བཞེད་པ་སྟེ། །རྒྱན་ལས། གཟུ
Chinese
又，关于第二点，因为是一切的种子，所以是因；以从中产生的形式而来，所以是集；以联系的形式而增长；以显现成就的意义来说是缘。关于第三点，因为蕴解体，所以是灭；因为三毒平息，所以是寂；因为没有损害，所以是殊胜；因为超越一切过失，所以是出离。关于第四点，因为是应行之路，所以是道；因为它本身合理且具足，所以是理；为了如实地成就，所以是成就；因为能真实地度越，所以是出离。 因此，要修习这十六种行相。并且，（经中）显示了有烦恼和无烦恼的两种无知是应断除的。《俱舍论》中说：“谛有四种，即苦、集、灭、道。那么，如何次第地现证它们呢？”等等，如经中所说。第三是：自己以寂静安乐之心受持别解脱七众中的任何一种，断除一切恶行，并如法地守护与之相应的戒律，从而使禅定堪能。这也就是“安住戒律，具足听闻和思维，应精勤修习禅定”的道理。第四是：声闻缘觉乘人认为有资粮道等五道，并且将预流果、一来果、不来果、阿罗汉果这四果，分为入果和住果两种，因此认为是四双八士。他们通过将四谛分为十六行相来修习，从而现证人无我，并通过依止如金刚般的禅定，彻底摧毁包括习气在内的烦恼，从而获得阿罗汉果。 第二，关于独觉乘，也有四点。第一，关于见解：虽然声闻乘承认证悟了人无我，但他们认为所执著的对境，也就是不可分割的微尘是实有的。而此道则证悟了外境也是无实的。因此，与之前的见解相比，此道在证悟无我方面更胜一筹，证悟了半个人无我。然而，由于没有证悟能执著的心识的自性也是无实的，因此他们被认为是证悟了一又二分之一的无我。《宝性论》中说：色
English
Furthermore, regarding the second, because it is the seed of all, it is the cause; because it comes in the manner of arising from it, it is the origin; it increases in the manner of connection; in the sense of manifest accomplishment, it is the condition. Regarding the third, because the aggregates disintegrate, it is cessation; because the three poisons are pacified, it is peace; because there is no harm, it is excellence; because it transcends all faults, it is liberation. Regarding the fourth, because it is the path to be traversed, it is the path; because it itself is reasonable and complete, it is reason; in order to truly accomplish, it is accomplishment; because it truly transcends, it is liberation. Therefore, one should meditate on these sixteen aspects. And, (the scriptures) show that the two kinds of ignorance, afflicted and non-afflicted, are to be abandoned. The *Abhidharmakośa* says: "The truths are taught as four, namely suffering, its origin, cessation, and the path. So, how are they realized in order?" and so on, as taught in the scriptures. The third is: one should take any of the seven classes of individual liberation vows with a mind of peace and happiness, abandon all collections of misdeeds, and properly maintain the corresponding precepts, thereby making samadhi workable. This is also the principle of "abiding in discipline, possessing hearing and thought, one should diligently practice meditation." The fourth is: the Śrāvakayāna and Pratyekabuddhayāna practitioners believe in the five paths, such as the path of accumulation, and divide the four fruits of stream-enterer, once-returner, non-returner, and arhat into two, entering and abiding, thus considering them to be four pairs or eight individuals. They realize the absence of self of persons by meditating on the four truths divided into sixteen aspects, and attain the arhat fruit by relying on vajra-like samadhi on the path of meditation, completely destroying afflictions along with their imprints. Secondly, regarding the vehicle of the Pratyekabuddha, there are also four points. First, regarding the view: although the Śrāvakayāna acknowledges the realization of the absence of self of persons, they consider the object of grasping, that is, indivisible particles, to be truly existent. This path realizes that external objects are also unreal. Therefore, compared to the previous view, this path is superior in realizing the absence of self, realizing half of the absence of self. However, since they do not realize that the nature of the grasping mind is also unreal, they are considered to have realized one and a half of the absence of self. The *Ratnagotravibhāga* says: Form
Tibetan
ང་དོན་རྟོག་པ་སྤངས་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར་དུ་ན། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ལམ་སྒོམ་པ་ནི། བདེན་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་སྟེང་དུ། །རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོའི་ལམ་བསྣན་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འཁྱམས་པའི་རྩ་བ་ནི་རང་གིས་རང་ཉིད་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་བྱུང་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདུ་བྱེད། འདུ་ཤེས། མིང་དང་གཟུགས། སྐྱེ་མཆེད། རེག་པ། ཚོར་བ། སྲེད་པ། ལེན་པ། སྲིད་པ། སྐྱེ་བ། རྒ་ཤི་ཀུན་རིམ་པར་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱི་མ་བྱུང་ཞིང་། །ཕན་ཚུན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྲེལ་པར་གནས་པ་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ རྟོགས་པས་བཅོམ་པས་རིམ་པར་འབྲེལ་བ་ཅན་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་འགགས་པ་ནི་ལུགས་ལྡོག་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གཉིས་དང་། སྤྱོད་པ་འདི་། ཉན་ཐོས་དང་ཆ་འདྲ་སྟེ་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྲུངས་ཤིང་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གཅིག་པུར་གནས་པ། ནེ་ཙོ་ལྟར་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་སྔ་མ་བསྐལ་ཆེན་བརྒྱ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་མྱུར་ན་མི་ཚེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པར་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། མྱུར་བ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་མཐར། །བསེ་རུ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཡི་རྒྱུས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱི་བར་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་ཏེ་ནམ་ཞིག་རང་འབྲས་མངོན་དུ་བརྙེས་པའི་ཚེ་ཡང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་ལས་འགྲོ་དོན་གཞན་མི་འབྱུང་བར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ཀ་ཡང་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་པས་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གྱི་ཁྱད་ཙམ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཉན་རང་གཉིས་པོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀར་མི་འདོད་ཅིང་། མི་མཇེད་ཀྱི་ཞིང་ལས་གཞན་པའི་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་སོགས་ལོངས་སྐུའི་གནས། རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་ཁས་མི་ལེན་ལ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་ནི་ སངས་རྒྱས་དངོས། ཐུགས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པ་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་འཆིང་བ་ཅན་ཞིག་ཚོགས་བསགས་ནས་འཇིག་རྟེན་འདིར་འཚང་རྒྱ་བ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་སོགས་འདོད་ཚུལ་མང་ལ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་
Chinese
我为断除意义之分别，以及未断除执着之缘故，依靠犀牛角般之路，应当了知已如实摄集。如是说。修道者，于十六种四谛之上，加上甚深缘起之道路而修持，即是说，如是轮回之轮，不断流转之根本，乃是自己不认识自己之因，依靠于此，行、识、名色、六处、触、受、爱、取、有、生、老死等一切次第，皆是依靠前者而生后者，互相连续不断地存在，即是缘起顺生之理。而其根本无明，以证悟人无我而摧毁，次第相连之后者等亦随之断灭，即是逆转之圣谛。其中又有内外之缘起二者。此等行持，与声闻相似，守护殊胜之戒律学处清净，独自追求菩提之果位，即是如犀牛角般独自安住，如鹦鹉般群聚则有两种行为。果实方面，前者需一百大劫，后者若快则三世亦可获得独觉阿罗汉果位，如《俱舍论》云：速者三有终，犀角百劫因。如是说。彼亦从加行道暖位至无学道之间，于一坐垫上修持，何时证得自果之时，亦仅以身体之表相示法，而不作其他利生事业。如是二者皆是依靠小乘之三藏而修持，仅有根器利钝之差别而已。声闻、独觉二者不承认大乘为佛语，亦不承认除娑婆世界之外的他方密严刹土等报身之住所，以及能依所依。释迦牟尼之身乃是 真实佛陀，心乃是法身，以及凡夫自相续之系缚者，积聚资粮后于此世成佛之外别无其他等等，有诸多观点，以及阐述此等观点之教
English
I, for the sake of abandoning the discrimination of meaning, and because of not abandoning attachment, relying on the path like a rhinoceros horn, one should know that it has been truly gathered. Thus it is said. The practice of the path is to add the profound path of dependent origination on top of the sixteen aspects of the four truths and practice it. That is to say, the root of the wheel of samsara, which wanders continuously, arises only from the cause of not knowing oneself. Relying on this, actions, consciousness, name and form, the six sense bases, contact, feeling, craving, grasping, existence, birth, old age, and death all arise in sequence, the latter relying on the former, and existing in continuous connection with each other is called the arising of dependent origination. And the root of that, ignorance, is destroyed by realizing the selflessness of the person, and the latter, which are connected in sequence, also cease, which is called the noble truth of reversal. Among them, there are also the two, inner and outer, dependent origination. These practices are similar to those of the Shravakas, guarding the pure discipline of the superior precepts, and seeking the attainment of enlightenment alone. That is, abiding alone like a rhinoceros horn, and like a parrot, there are two kinds of behavior when in a group. As for the fruit, the former requires a hundred great kalpas, and the latter, if fast, can attain the Pratyekabuddha Arhat in three lifetimes. As the Treasury of Knowledge says: 'The fast one at the end of three existences, the rhinoceros horn is the cause of a hundred kalpas.' Thus it is said. He also cultivates from the heat of the path of joining to the path of no more learning on one seat, and when he attains his own fruit, he only teaches the Dharma with the appearance of his body, and does not do other beneficial activities. Thus, both of them cultivate relying on the three pitakas of the Hinayana, and there is only a difference in the sharpness and dullness of the faculties. The Shravakas and Pratyekabuddhas do not accept the Mahayana as the words of the Buddha, and they do not accept the Sambhogakaya's abode, such as the Dense Arrayed Pure Land, other than the Saha world, and the support and the supported. Shakyamuni's body is the real Buddha, his mind is the Dharmakaya, and that ordinary beings, who are bound by their own continuum, accumulate merit and attain enlightenment in this world, and there is nothing else, etc. There are many views, and the teachings that explain these views.