Tibetan
འཁོར་སེམས་བྱུང་གི་གཞི་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་སེམས་པ་དང་། །འདུན་དང་ རེག་དང་བློ་གྲོས་དྲན། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་མོས་པ་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་ཐམས་ཅད་པའོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་ས་པ་བཅུ། །དད་དང་བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། །བརྩོན་འགྲུས་རྟག་ཏུ་དགེ་ལ་འབྱུང་། །ཞེས་དགེ་བའི་ས་པ་བཅུ། །རྨོངས་དང་བག་མེད་ལེ་ལོ་དང་། །མ་དད་པ་དང་རྨུགས་དང་རྒོད། །ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་པ་དྲུག ། མི་དགེ་ལ་ནི་ཁྲེལ་མེད་དང་། །ངོ་ཚ་མེད་པའོ། །ཞེས་མི་དགེ་བའི་ས་པ་གཉིས། ཁྲོ་དང་། ཁོན་དུ་འཛིན་དང་གཡོ་དང་ནི། །ཕྲག་དོག་འཚིག་པ་སེར་སྣ་དང་། །སྒྱུ་དང་རྒྱགས་དང་རྣམ་འཚེ་ནི། །ཉོན་ཞྭ མོངས་ཆུང་ངུའི་ས་པ་རྣམས། །ཞེས་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུའི་ས་པ་བཅུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དང་། དེ་སྟེང་དབྱིག་བཤེས་ཀྱིས། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་འགྱོད་པ་དང་། །གཉིད་དང་ཁོང་ཁྲོ་ཆགས་རྣམས་དང་། །ང་རྒྱལ་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་བྱ་བ། །བརྒྱད་ནི་ངེས་པ་མིན་པར་བཤད། ཅེས་ངེས་པ་མིན་པ་བརྒྱད་དེ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་ནི་མཛོད་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པས་བཞེད་ལ། གཞན་དུ་དེ་སྟེང་། གཏི་མུག་མེད་པར་ལྟ་བ་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་གཡེང་བརྗེད་ངས་ཏེ་ལྔ་པོ་བསྣན་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་ཙམ་མོ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་སྐལ་མཉམ་འདུ་ཤེས་མེད། འདུ་ཤེས་མེད་དང་འགོག་པའི། སྙོམས་འཇུག་རྣམ་ གཉིས་སྲོག་དང་མཚན་ཉིད་བཞི། སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི། །མིང་ཚིག་ཡི་གེ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞིའོ། །ཞེས་པ་ནི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་བཞིའོ། །གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཟག་མེད་འདོད་པ་ནམ་མཁའ་སོགས་གསུམ་པོ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་སྟེ་ལྔའོ། །དེ་ཡང་སོ་སོ་ནས་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་བདེན་གྲུབ་ཆ་རེ་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང་། རགས་པ་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་བདེན་མེད་དུ་འདོད་ལ། ཡུལ་དང་དབང་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་། གཟུགས་སོགས་མིག་གིས་དངོས་སུ་མཐོང་བར་འདོད་དེ་འདི་དག་ནི་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ནང་གསེས་བཟང་ངན་དབྱེ་རུ་ཅུང་ཟད་ཡོད་དོ། །འདི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཕྱི་རོལ་པ་རིམ་གྱིས་དྲང་པའི་སླད་དུ་ཡུལ་དང་དབང་ཤེས་སོགས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ཤིན་ཏུ་རགས་པའི་རྣམ་གཞག་དེ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ནི་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱ
Chinese
是随转心所的所依。如是说：感受、意识、心，欲、触、智慧、忆念，作意、胜解和，等持，一切心也。如是心的地法十种。信和不放逸极清净，舍、知惭、知愧，精进恒常生善法。如是善的地法十种。愚昧和放逸、懈怠，不信和掉举、昏沉，常于烦恼者生起。如是烦恼的地法六种。于不善者是无惭和，无愧也。如是不善的地法二种。忿和，执怨和谄诳和，嫉妒、恼害、悭吝和，诳惑、贡高和损恼是，小烦恼的地法们。如是小烦恼的地法十种，总共三十八种。其上，友称：寻和伺、后悔和，睡眠和忿怒、贪欲等，我慢、怀疑称为，八者说为不定。如是不定八者，四十六种是随藏论及其注疏所许。其他，其上，无痴、正见、非正知、散乱、失念，加上这五者。然而只是分类和归纳的差别而已。获得和未获得、同分无有意识。无想和灭尽定，二者命和四相，生老病死。名句和字，十四种。说是与心不相应行四种。上面所说的无漏欲界、色界、无色界等三者是不造作的所依，即五种。它们各自都认为是实有自性的，也认为有各自的真实存在的部分。并且认为粗大的常有事物是无自性的。由于境和根识是真实存在的，所以生起了能识。并且认为色等是眼睛直接见到的。这些是随顺随顺毗婆沙大论的。其中也有好坏的少许差别。如此为了逐渐引导执著有我见的外道，将境和根识等显示为真实存在，这是极其粗大的宗义。迦湿弥罗毗婆沙师等认为有为法是刹那生灭的，并且认为补特伽罗的自性也
English
It is the basis of the accompanying mental factors. As it is said: Feeling, consciousness, mind, desire, touch, wisdom, memory, attention, conviction, and concentration, all minds. Thus, there are ten mental factors. Faith and non-carelessness are extremely purified, equanimity, knowing shame, knowing embarrassment, diligence constantly arise in virtue. Thus, there are ten virtuous mental factors. Ignorance, carelessness, laziness, disbelief, drowsiness, and agitation constantly arise in those with afflictions. Thus, there are six afflicted mental factors. For the non-virtuous, there is shamelessness and, no embarrassment. Thus, there are two non-virtuous mental factors. Anger, resentment, deceit, jealousy, harm, stinginess, trickery, pride, and injury are the minor afflictive mental factors. Thus, there are ten minor afflictive mental factors, totaling thirty-eight. On top of that, a friend says: Investigation and analysis, regret, sleep, anger, desire, etc., pride, doubt are called, eight are said to be indefinite. Thus, the forty-six indefinite ones are accepted by the Treasury of Knowledge and its commentaries. Others add to that: non-ignorance, right view, non-knowing, distraction, forgetfulness, these five. However, it is only a difference of classification and summarization. Obtaining and not obtaining, equal share, there is no consciousness. No thought and cessation, the two samadhis, life and four characteristics, birth, old age, sickness, and death. Name, sentence, and letter, fourteen kinds. It is said that there are four non-associated formations. The three mentioned above, the desire realm without outflows, the form realm, and the formless realm, are the basis of the unconditioned, which are five. They each believe that they are substantially real, and they also believe that there is a part of their own true existence. And they believe that coarse, constant things are without self-nature. Because the objects and sense consciousness are truly existent, consciousness arises. And they believe that forms and so on are directly seen by the eyes. These are following the Great Commentary of the Vaibhashikas. There are also slight differences of good and bad within them. In this way, in order to gradually guide the outsiders who hold to the view of the aggregates, showing the objects and sense consciousness as truly existent is an extremely coarse tenet. The Kashmir Vaibhashikas and others believe that conditioned phenomena are momentary and impermanent, and they also believe that the self of the person is
Tibetan
ང་བློས་བཏགས་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མི་འདོད་པས་ཕྱི་མ་འདི་སྔ་མ་ལས་བཟང་བར་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའ་འདི་ཡི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ནི། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞལ། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གང་བཅོམ་དུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྫས་ བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡན་ལག་གི་ཆོས་བློའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ན། དེ་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་ཆུ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་ནི་ཀུན་རྫོབ། བཅོམ་པ་དང་ཡན་ལག་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་ཞིང་གཞིག་པ་དང་བསལ་བར་མི་ནུས་པ། ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་དང་། ཆ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལ་འཁྲུལ་པའང་ཡོད་ཅིང་། གསུང་པ་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་གུས་པ་ལྷོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་མེད་དེ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མི་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་ལོག་རྟོག་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་བསྟུན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕལ་ཆེར་བྱེ་སྨྲའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཏེ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གསུམ་རྫས་སུ་འདོད་ཀྱང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་ནི་རྫས་སུ་མི་འདོད་ལ། གཞན་ཡང་གཟུགས་རགས་རྒྱུན་ཡང་། ཤེས་པའི་རྒྱུན་བདེན་མེད་ཡིན། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་དང་དུས་གསུམ་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་འདོད་ཅིང་། མིག་གིས་གཟུགས་སོགས་མི་མཐོང་ལ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་ཡང་མིག་ཤེས་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དེ་དང་འདྲ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་མཐོང་ཞེས་འཇོག་པ་ལས་དངོས་སུ་མི་མཐོང་བ་མིན་པར་འདོད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདོད་པ་གཉིས་ཀའི་ལམ་སྒོམ་པ་ནི་བདེན་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞི་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བདེན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔ་མ་ལ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ། མྱང་འདས་ཞི་བ་སྟེ་བཞིར་དབྱེ་ལ། དེ་བ
Chinese
我不想要仅仅是名言，而是想要实物，因此我认为后者比前者更好。此外，这个宗派关于二谛的观点是。《俱舍论》中说：“何者可破坏，智慧可衡量，消除则智不入，如瓶水是世俗，实谛则另有。”意思是说，凡是具有可以破坏的性质的实物，比如瓶子等，以及色等支分之法，如果用智慧的知识一一分开，那么智慧就不再进入其中，比如瓶中的水。虽然承认这两者都是暂时的名称，但因为存在，所以就像会变成真实一样，这就是世俗谛。不能破坏，也不能分开支分，不能摧毁和消除的，就像极微的微尘，无分之识，虚空等一样，能够自主产生，这就是实谛的性质。第二，不应该主要依赖论典，因为论典也有错误，而且会减少对说法者佛陀的恭敬，论典本身也依赖于经部。一切非造作之法都不是实物，因为不是由因缘所生。米拉日巴等人阻止了之前的邪见，遵循自己的小乘经部。这大部分与毗婆沙宗的观点一致，认为实物是存在的。然而，虽然认为色、心和心所这三者是实物，但不认为不相应的行和非造作的基是实物。此外，粗色相续也是，识的相续是无实的。非理性的色和三时仅仅认为是假立的。眼睛看不到色等，虽然眼识能看到色，但眼识本身显现为色的形象，像这样体验才称为见，认为并不是真的看不到，等等，以此来区分。第二，像这样，两种观点的道路修习，就是分为十六种行相的四谛。也就是四谛是：苦谛、集谛、灭谛、道谛。其中，前者分为：一切有为法皆是无常，有漏皆苦，诸法皆空，涅槃寂静四种。
English
I don't want just mere words, but actual substances, so I think the latter is better than the former. Furthermore, this school's view on the two truths is: The Abhidharmakosha says, "Whatever can be broken and measured by wisdom, and if eliminated, wisdom does not enter, like water in a vase, is conventionally existent, but the ultimate truth is different." This means that substances with the characteristic of being able to be broken, such as vases, and the qualities of limbs such as form, if separated one by one by the wisdom of knowledge, then wisdom does not enter into them, like water in a vase. Although both are acknowledged as temporary names, they are considered true because they exist, and this is the conventional truth. What cannot be broken, separated into limbs, destroyed, or eliminated, like the finest particles, indivisible consciousness, and space, etc., which can arise independently, is considered to abide in the nature of the ultimate truth. Secondly, one should not primarily rely on treatises, because they can be mistaken, and it may lessen respect for the speaker, the Buddha, and the treatises themselves rely on the sutras. All unconditioned dharmas are not substances because they are not produced by conditions. People like Mila prevented the previous wrong views and followed their own Hinayana sutras. This mostly agrees with the Vaibhashika school's view that substances exist. However, although they consider form, mind, and mental factors to be substances, they do not consider non-associated formations and the basis of the unconditioned to be substances. Furthermore, the coarse form continuum is also, the consciousness continuum is unreal. Non-rational form and the three times are considered to be merely imputed. The eye does not see form, etc., and although eye consciousness sees form, the experience of the appearance of the form's image in eye consciousness itself is called seeing, and it is considered that it is not that one does not actually see, etc., and this is how they are distinguished. Secondly, like this, the path meditation of both views is the four truths divided into sixteen aspects. That is, the four truths are: suffering, origin, cessation, and path. Among them, the former is divided into: all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are suffering, all phenomena are empty, and nirvana is peace.