Tibetan
གས་གཉིས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་རྣམས་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་དེ་མེད་བཞིན་དུ་ཤར་བ་སྐྲ་ཤད་འཛག་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ཡིན་ཏེ་རྣམ་རྫུན་པའོ། ། ཞེས་འདོད། དེ་དག་ལ་ཡང་ནང་གསེས་སུ། སྔ་མར་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ། སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་གསུམ་དང་། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་དྲི་བཅས་དྲི་མེད་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་སོགས་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཀའ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ། ཕལ་ཆེན་དང་། དཀོན་བརྩེགས་སོགས་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཨ་བི་ཏརྐ་ཛྷཱ་ན་ཏ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སློབ་དཔོན་ལྔ་བརྒྱ་བྱོན་ནས་རྣམ་རིག་སྨྲ་བ་འདི་དར་ཤིང་རྒྱས་པར་མཛད་ཀྱང་། ཕྱིས་ཀླུ་སྒྲུབ་བྱོན་ནས་བཟུང་། དེ་ཉིད་ནུབ་པ་ལྟར་གྱུར་ནས་ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་འདི་ཉིད་དར་ཞིང་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་སེམས་ཙམ་པས་གསལ་རིག་ཙམ་གྱི་སེམས་དོན་དམ་གྱི་བདེན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད། སྒྲོ་བཏགས་ཙམ་ལས་མཐར་ཐུག་ཡོད་པར་འདོད་ན་རྟག་པའི་མཐར་ལྷུང་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་རང་ལུགས་ལ་མེད་པར་འདོད་པ་དེས་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་དགག་བྱ་མ་གྲུབ་པས་དེ་བཀག་པ་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་ལོག་རྟོག་དགག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པས་ཀྱང་སེམས་བདེན་མེད་དུ་མི་འདོད་པ་སོགས་ཀྱིས་རང་རྒྱལ་དང་ཆ་མཚུངས་པ་ནས་བྱེ་མདོ་སེམས་གསུམ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐར་བཞག་སྟེ་དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བར་འདོད་དོ། །རང་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ལའང་ གྲུབ་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་། གཞན་ཡང་གནས་སྐབས་ཐོས་བསམ་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚེ་འདོད་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་སུ་འདོད་པ་སོ་སོར་དབྱེ་བར་ཡང་ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་ལ། དེ་ཡང་དང་པོ་རང་སྟོང་བ་ནི། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་ཡང་མེད་པར་འདོད་ཅིང་ནང་གསེས་ཀྱི་དབང་དུ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། །ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། སྔ་མ་མདོ་སེམས། གཉིས་དང་ཁས་ལེན་ཕྱོགས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ལ། ནང་གསེས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་ལ། དོན་དམ་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོར་མེད་པར་འདོད་ཅིང་། སྔ་མ་ལ་ཡང་སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོ
Chinese
第二种观点认为，显现的各种现象是被习气所染污，实际上并不存在，却像看到毛发脱落一样，是虚假的显现。 他们这样认为。在这些观点中，又可以分为：前者（心识）的能取和所取数量相等，如同半个鸡蛋；以及多种事物是无二的。后者又可以分为有垢和无垢两种。像这样，依据最后的佛经，如《华严经》和《宝积经》等，阿毗达磨禅定等五百位大乘论师出现，弘扬发展了唯识宗。后来，龙树菩萨出现后，唯识宗就像消失了一样，而大乘中观宗得以弘扬发展。 第二，如果唯识宗认为仅仅是明觉的心是胜义谛，并认为这仅仅是假立的，最终是存在的，那么就会堕入常边。如果认为在自宗中不存在，那么就会堕入断边吗？不是的，因为胜义中没有需要否定的对象，所以也不认为需要否定它。 以上等等是为了破斥前者的错误观念。而且，瑜伽行中观派也不认为心是无实有的，等等，与自续派相似，并将经部宗、唯识宗和有部宗归为实有宗，认为他们没有如实见到胜义谛。在自己的宗派中， 也有两种不同的结论。此外，在暂时通过闻思等方式确定时，有不同的观点；最终需要修持的是内在瑜伽。全知法王等也这样认为。其中，第一种是自空，认为在胜义中，法连微尘许也不存在。在分类上，有自续派和应成派两种。第一种又可以分为经部行中观派和瑜伽行中观派两种。前者与经部宗和唯识宗在观点上相同，所以这样称呼。但内部的差别非常细微。这些宗派的观点是：在世俗中，在迷惑的意识面前，一切法都存在；在胜义中，在无迷惑的自性面前，一切法都不存在。前者认为，显现且具有作用的是真实的世俗。
English
The second view is that these various phenomena that appear are defiled by habitual tendencies and, although they do not exist, they appear like seeing hairs falling, which is a false appearance. They think like this. Among these views, there are subdivisions: in the former (consciousness), the grasper and the grasped are equal in number, like half an egg; and multiple things are non-dual. The latter can be divided into two types: with defilements and without defilements. Like this, relying on the final sutras of the Buddha, such as the Avatamsaka Sutra and the Ratnakuta Sutra, five hundred Mahayana teachers of Abhidharma meditation and so on appeared and promoted the flourishing of the Mind-Only school. Later, after Nagarjuna appeared, the Mind-Only school seemed to disappear, and the Mahayana Madhyamaka school flourished and developed. Secondly, if the Mind-Only school believes that the mind, which is merely clear and aware, is the ultimate truth, and believes that this is merely imputed and ultimately exists, then it will fall into the extreme of permanence. If it is believed that it does not exist in one's own system, will it fall into the extreme of annihilation? No, because in the ultimate sense, there is no object to be negated, so it is not considered necessary to negate it. The above and so on are to refute the former's wrong views. Moreover, the Yogacara Madhyamaka school does not believe that the mind is unreal, etc., and is similar to the Svatantrika school, and classifies the Sautrantika, Mind-Only, and Sarvastivada schools as schools that assert inherent existence, believing that they have not truly seen the ultimate truth. In one's own system, there are also two different conclusions. In addition, there are different views when temporarily determining through hearing, thinking, etc.; what ultimately needs to be practiced is inner yoga. All-Knowing Dharma King and others also think like this. Among them, the first is self-emptiness, which believes that in the ultimate sense, not even a particle of phenomena that truly exists exists. In terms of classification, there are two types: Svatantrika and Prasangika. The first can be divided into two types: Sautrantika-Madhyamaka and Yogacara-Madhyamaka. The former is called that because it has the same views as the Sautrantika and Mind-Only schools. However, the internal differences are very subtle. The views of these schools are: in the conventional sense, in the face of deluded consciousness, all phenomena exist; in the ultimate sense, in the face of non-deluded nature, all phenomena do not exist. The former believes that what appears and has function is true conventional truth.