Tibetan
བ་དང་། སྣང་ཡང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ། ཕྱི་མ་ལ། སྐྱེ་བ་སོགས་འགོག་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་མ་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དུ་དབྱེ་ལ། དེ་ཡང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་རིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ ལྔས་ཁོངས་སུ་ཆུད་པར་འདོད་དེ། རྒྱུ་ལ་སྤྱོད་པ་རྡོ་རྗེའི་གཟིགས་མ། འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་སྤྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག །ངོ་བོ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ཏེ་བཞི་པོ་ནི་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བའི་རིགས་པ་ཡིན་ལ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའི་རིགས་པ་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་གམ། གཞན་ནམ། གཉིས་ཀའམ། རྒྱུ་མེད་པ་གང་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པ་གང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དངོས་པོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་དོ། །དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་རྒྱུ་མེད་ལས། །སྐྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་བྲལ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ངོ་བོ་ཡོད་པས་ན་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ལ། དེ་ཉིད་འདོད་ན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མི་རིགས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ཡོད་པ་ཡོད་ཕྱིར་སྐྱེ་མེད་དེ། །མེད་པ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཅིག་པུ་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་གཅིག་དང་། གཅིག་ལས་གཅིག་དང་། དུ་མ་ལས་དུ་མ་སྐྱེ་བས་སྟོང་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །དུ་མས་དུ་མ་མི་བྱེད་ཅིང་། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པ་ཡང་མིན། ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དོན་དུ་སྣང་བ་གང་ཞིག་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆུ་ཟླ་བཞིན་ཏེ། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་དངོས་འདི་དག །ཡང་དག་དུ་ན་གཅིག་པ་དང་། །དུ་མའི་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། སྣང་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྩ་བ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གང་ཡིན་པ། །གང་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཞེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་འདིར་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་དག་བདེན་དངོས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་ཙམ་ནས་ཐ་དད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ངེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་དཔལ་ལྡན་ནཱ་གཱརྫུ་ནའི་དབུ་མ་རྩ་བའི་དོན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཀྲལ་བ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྔ་མ་དེ་ཉིད་མཐར་ ཐུག་གི་དབུ་མར་མི་འདོད་དེ། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འདོད་པས་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་རྟག་པའི་ལམ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་། བློས་དཔྱད་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་བཀག་པ་དེ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གྱིས། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་ཉིད་ནི། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཅེས་གསུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་འདོད་པ་བཀག་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདི་ལྟར་འཇོག་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་ནི་བློ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ལྟོས་གྲུབ་སྟེ། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་བཞག །དེ་ཡི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལྷག་མཐོང་དང་། མི་སློབ་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཕྱིར་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ལ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ནས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡིས་ཡུལ། །དེ་རབ་རིག་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སོ་སྐྱེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་བློ་ངོར་དོན་ལ་མེད་བཞིན་འཁྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དེ་ཡང་གཉིད་དུ་སོང་བའི་རྨི་ལམ་ ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་ཡོད་ལ། །དེ་ལས་སད་པའི་སྐབས་ལྟར་དོན་དམ་བློ་མ་འཁྲུལ་བར་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡི་དབྱེ་གཞི་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་དུ་འཇོག་གི །བདེན་པར་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོ
Chinese
并且，显现却不能起作用的是颠倒的世俗谛。后者分为，仅仅是遮止生等，而没有从无生的戏论中解脱出来的有差别的胜义谛，以及从一切戏论的边解脱出来的无差别的胜义谛。而且，对于认为没有生灭等，也认为被五种理性的巨大理由所包含，即：用于因的是金刚的凝视，用于果的是有无生灭，用于因果二者的是四句生灭，用于本体的是否定式的论式，即离一与多，这四者是遣除有边增益的理路，而作为非否定式的论式所安立的巨大缘起的理路，是断除有无二者的戏论，总共是五种。第一种是：一切法不是从自生，不是从他生，不是从二者生，也不是从无因生，因为凡是所生的，都是空无实有的，如同梦境一样。是这样认为的。《入中论》中说：自和他以及二者，无因之中均无生，故此诸法皆无性。这是第二种是：这些显现的各种事物，因为本体离有无生，因此，如果本体是有，那就不应有生，如果承认它，那就不应是有，因为没有生。《七十空性论》中说：有者因有故无生，无者因无故非生。这是第三种是：空无从一产生多，从多产生一，从一产生一，从多产生多。《二谛论》中说： 多不作一物，一不作多物，多不作多物，一亦不作一。这是第四种是：实际上所显现的任何事物，都不能成立为实有和非实有，因为离一和多，如同水中的月亮一样。《中观庄严论》中说：自和他说的这些事物，真实之中离一和多，因为离多体的自性，所以没有自性，如同影像一样。这是第五种是：仅仅是显现的一切法都是依缘而生，因此，周遍于空性，所以如同幻术一样。也如是说，《根本论》中：
English
And, what appears but cannot function is the reversed conventional truth. The latter is divided into the differentiated ultimate truth, which merely prevents birth etc., but has not been liberated from the proliferation of non-birth, and the non-differentiated ultimate truth, which is liberated from all extremes of proliferation. Moreover, those who believe that there is no arising or ceasing also believe that it is encompassed by five great reasons of logic, namely: using the vajra gaze for the cause, using existence and non-existence, arising and ceasing for the result, using the four extremes of arising and ceasing for both cause and result, and using the negation-of-existence as the logical statement for the essence, being separate from one and many. These four are the logic that eliminates the extreme of imputation of existence, while the logic of great dependent origination, which is established as a non-negation-of-existence logical statement, is the cutting off of the proliferation of both existence and non-existence, making a total of five. The first is: all phenomena do not arise from themselves, not from others, not from both, and not from no cause, because whatever is born is empty of reality, like a dream. This is what is believed. The Madhyamakavatara says: Since there is no arising from self, other, both, or no cause, all things are devoid of inherent existence. The second is: these various appearances of phenomena are devoid of existence, non-existence, and arising, therefore, if the essence is existent, then there should be no arising, and if it is admitted, then it should not be existent, because it is unborn. The Seventy Stanzas on Emptiness says: Because the existent exists, it is unborn; because the non-existent does not exist, it is not born. The third is: it is empty of one producing many, many producing one, one producing one, and many producing many. The Two Truths says: Many do not make one thing, one does not make many things, many do not make many things, and one does not make one either. The fourth is: whatever appears in reality cannot be established as either real or unreal, because it is separate from one and many, like the moon in water. The Ornament of the Middle Way says: These things spoken of by self and other, in reality are separate from one and many, because they are devoid of the nature of multiplicity, therefore they have no nature, like reflections. The fifth is: all phenomena that are merely appearances arise dependently, therefore, they are pervasive with emptiness, so they are like illusions. It is also said in the Root Text:
Chinese
凡是缘起法，您都认为是空性。如是说。在此，我们认为，那些理证仅仅是承认对真实、实有和假立的无遮破。也就是说，这些显现如何从显现的刹那，就以各自不同的自性空性，因此在究竟的意义上，仅仅是承认以分析的无遮破的空性。第二，对第二佛陀，具德龙树菩萨的中观根本慧论的意义，没有颠倒地解释。成为一切相宗的所证之顶。也就是说，前者并不认为是究竟的中观，因为认为在胜义中不存在，所以堕入断灭边，并且承认世俗存在，所以没有超出常边的道路。并且，以分别的智慧来遮止戏论，那也不是无戏论，因为文殊菩萨说：蕴的分析空性，如水树般没有心要。等等，以此遮破前者的观点，而安立自己的观点如下：也就是说，二谛是依靠心的迷惑与不迷惑而成立的。获得地的等持，它的自性安住于一的后得之显现胜观，以及现证无学道的智慧之行境，心与心所的戏论寂灭，是胜义谛。月称菩萨说：因为法性是无生的，所以心也远离生，因此依靠那些，就像以彼证知彼一般。因为心是以外境的形象而生起的，所以以彼境，如此证知的彼，同样依靠名言而成为证知。如是说。同样，凡夫被无明的习气所束缚的心前，明明没有却迷惑显现为各种各样，那就是世俗。那就像睡着的梦一般，在世俗迷惑的心前存在。像从那醒来的时候一样，在胜义不迷惑的心前不存在。并且，它的分类基础也是无自性的空性，因此在意义上虽然没有成立，然而在世间人的心前安立假立，而如是安立。并不是像执着真实的宗派那样，入中论中说：您如何舍弃他性。
English
Whatever is dependent arising, you consider that to be emptiness. So it is said. Here, we believe that those reasonings only acknowledge the negation of reality, substance, and mere imputation. That is to say, how these appearances, from the moment of appearance, are empty of their own distinct self-natures, therefore, in the ultimate sense, only the emptiness of analytical negation is acknowledged. Secondly, the meaning of the root verses of the Middle Way of the Second Buddha, the glorious Nāgārjuna, is explained without reversing it. It becomes the pinnacle of what all the characteristic vehicles prove. That is to say, the former is not considered the ultimate Middle Way, because it is considered non-existent in the ultimate sense, so it falls into the extreme of annihilation, and because it acknowledges conventional existence, it does not go beyond the path of permanence. Moreover, the cessation of elaboration by the discriminating wisdom of the mind is also not free from elaboration, because Mañjuśrī said: The emptiness of the analysis of the aggregates is like a water tree without essence. And so on, by refuting the former's view, one establishes one's own view as follows: That is to say, the two truths are established in dependence on the mind's delusion and non-delusion. The samadhi of attaining the ground, the subsequent appearance of insight that abides as one in its nature, and the sphere of activity of the wisdom that has manifested the unlearning, the pacification of the elaboration of mind and mental factors, is the ultimate truth. Candrakīrti said: Because the nature of phenomena is unborn, so the mind is also free from birth, therefore, relying on those, it is like knowing that by that. Because the mind arises in the form of an object, so by that object, that which is known, similarly, relying on terms, it is knowledge. So it is said. Similarly, in the minds of ordinary beings bound by the habitual tendencies of ignorance, various kinds of delusions appear even though they do not exist in reality, that is the conventional. That is like a dream when asleep, it exists in the minds of conventional delusions. Like when waking up from that, it does not exist in the minds of ultimate non-delusion. Moreover, its basis of division is also emptiness without characteristics, therefore, although it is not established in meaning, nevertheless, it is established by imputing it in the minds of worldly people. It is not like the tenets that cling to reality, as it says in the Entering the Middle Way: How do you abandon other-dependence?