Tibetan
ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་ ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་གསུངས་པས་སྔ་མ་གཉིས་ནི་བློ་བུར་གཟུགས་འཛིན་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ན་དྲི་མ་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་བཅས་པས་སྟོང་ལ། གདོད་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་སྣང་ཆ་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་འཆར་དུ་རུང་ཞིང་། སྟོང་ཆ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ཡོན་ཏན་གྱིས་མི་སྟོང་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་ལྟ བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་པའི་ལྟ་བའི་རིམ་པ་དེ་ཡང་། རང་རྒྱུད་པ་ནི་མཁན་པོ་ཞི་བ་འཚོ་དང་། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ནཱ་གཱརྫུ་ནའི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བཀྲལ་ཞིང་། ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་འདི་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་སོགས་དང་། །རྒྱལ་བ་བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་སུ་བསྟན་པས་སློབ་དཔོན་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་མི་འགལ་བར་སློབ་དཔོན་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞབས་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་དེ། དེའི་མཛད་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་ལས། བྱམས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བསྟན་ཅིང་། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡི། ། ཚད་མ་ལུང་དང་ལྡན་གྱུར་པའི། །བདེན་པ་གཉིས་པོ་འདིར་བཤད་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་ཀྱང་སྔ་མ་གཉིས་ནི་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དངོས་བསྟན་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ནི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ། ལངྐར་གཤེགས་པ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ། །མྱང་འདས། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་བཀྲལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཐལ་རང་གཉིས་པོའི་བསམས་བྱུང་གིས་དཔྱད་ཅིང་བཙལ་བའི་ཚེ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པས་དྲངས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི། གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་དང་། ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་བཞེད་དེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་པྲ་ཛྙཱ་རསྨིས། གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རང་ལུས་ཀྱི། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་འཚོལ་བ་ན། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་སོགས། །གནས་སྐབས་ཤིན་ཏུ་ལྟ་བར་འདོད་ན་ཡང་། །བློས་བྱས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་
Chinese
由于圆成实性被说成是胜义谛的无自性，所以前两者（遍计所执性和依他起性）是突然显现的执著，其自性为空。如果从后者的自性来看，它空于具有垢染和过失的差别。由于它原本就具有自性，所以一切显现的佛身和净土都能够显现，而空性方面，一切法身的功德都自然成就，因此它不空于功德。《宝性论》中说：“具有差别的自性，是虚假的，以客尘而空。不具有差别的自性，不是无上的法性空。”如此，大乘中观派的见解次第是，自续派是堪布寂护和论师善护等所主张的，应成派是论师龙树的不共思想的持有者，论师月称等所阐释的。而微细的内中观，在论师龙树的《法界赞》等，以及弥勒五法和圣者无著的释论中都有阐述，因此两位论师的思想并不相违，论师宝生寂静足等是这样认为的。在他的著作《中观庄严论》中说：“弥勒和无著所阐述的，龙树也同样赞同的，具有正量和教证的，两种真谛在此宣说。”如此等等。这些之中，前两者是第二转法轮的真实开示，如《广大般若经》、《中品般若经》、《略品般若经》等，后者是第三转法轮的了义经，如《楞伽经》、《解深密经》、《不退转法轮经》、《涅槃经》、《宝积经》等的思想来阐释，应当理解。第二，菩萨的修法也有两种，即以应成派和自续派两者的思择所生的智慧来观察和寻找时，对于什么也没有找到的那个定解所引导的空性进行修习。对于什么也没有见到，认为是见到法性；对于什么也不修，认为是修习空性。一切知智贤光说：“无论显现什么，心和心性自身，内外一切处都进行寻找时，以寻找也无法找到能境智慧等，即使想要暂时观察，一切以分别念所作的能取所取戏论
English
Since the consummated nature is said to be without inherent existence in the ultimate sense, the former two (imputed nature and dependent nature) are empty of their own nature due to the sudden grasping of appearances. If viewed from the perspective of the latter's nature, it is empty of the distinctions of defilements and faults. Since it inherently possesses its own nature from the beginning, all appearing Buddha bodies and pure lands can manifest, and in terms of emptiness, all the qualities of the Dharmakaya are spontaneously accomplished, thus it is not empty of qualities. The Uttaratantra states: "That which has the characteristic of distinctions is empty of the realm by adventitious stains. That which has the characteristic of non-distinction is not empty of the supreme Dharma." Thus, the stages of the Mahayana Madhyamaka view are as follows: The Svatantrika school is upheld by Abbot Shantarakshita and Acharya Leghdan'dbyed, while the Prasangika school is explained by Acharya Chandrakirti and others, who hold the unique thought of Acharya Nagarjuna. The subtle inner Madhyamaka is taught in Acharya Nagarjuna's Dharmadhatu Praise and the Five Dharmas of Maitreya, as well as the commentaries of Arya Asanga, so the thoughts of the two Acharyas are not contradictory, as held by Acharya Ratnakarashanti and others. In his work, the Madhyamakalankara, it says: "That which is taught by Maitreya and Asanga, and also approved by Nagarjuna, endowed with valid cognition and scripture, these two truths will be explained here." And so on. Among these, the former two are the explicit teachings of the intermediate turning of the wheel of Dharma, such as the Large, Medium, and Short Prajnaparamita Sutras, while the latter is explained according to the thought of the definitive meaning sutras of the final turning of the wheel, such as the Lankavatara Sutra, the Samdhinirmocana Sutra, the Avinivartanacakra Sutra, the Nirvana Sutra, and the Ratnakuta Sutra. This should be understood. Secondly, the meditation of a Bodhisattva also has two aspects: When examining and searching with the wisdom arising from the thought of both the Prasangika and Svatantrika schools, one meditates on emptiness, guided by the certainty that nothing is found. It is held that seeing nothing is seeing the nature of reality, and not meditating on anything is meditating on emptiness. Sarvajna Prajnarashmi says: "Whatever arises, mind and the nature of mind itself, when searching in all places, inside and out, one cannot find the object-possessing wisdom through searching. Even if one wants to observe temporarily, all conceptual grasping and elaboration