Tibetan
སྙིང་པོར་བཤད་ནས། དེ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་མེད་ལས་འདས་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུའང་གནོད་བྱེད་དེ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད་ན་གཞུང་དང་འགྲིགས་གམ་སྙམ་མོ། །འདིའི་ཚེ་སྤྲོས་བྲལ ཉིད་སྙིང་པོ་སྒྲ་གཞན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དགོངས་གཞིར་ཁས་བླང་ཆོག་གོ། ༈ །།ཀུན་གཞི་རྒྱུ་རྒྱུད་ནི། གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་འདོད་དེ། དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཀྱང་། དེའི་རང་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་ལ། སྐབས་འདིར་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལྔའི་ཡིག་ཆུང་ལས་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་སྨྲའི་གཞུང་ལས་བཤད་པ་དེའང་མིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་བ་དང་། རྟོག་གེའི་གཞུང་ནས་བཤད་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ཚན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། དེ་ནི་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་རང་རིག་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་ཀུན་གཞིའི་རྒྱུ་རྒྱུད་དེ། མདོར་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་གཅིག་གི་རྣམ་རོལ་ཏུ་གོ་ཞིང་། དེའང་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཤར་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གནད་གཅིག་ཏུ་གོ་བར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེའང་མངོན་པའི་གཞུང་ནས་བཤད་པ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟེང་ནས་འཇོག་པས་རྒྱུན་འཆད་པ་སྲིད་ལ། འདིར་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ལང་གཤེགས་ལས་འཆད་ལྟར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞིང་། དེས་ན་མངོན་པ་ནས་ཟག་བཅས་ཀྱི་སྟེང་ནས་འཇོག་པ་ཁོ་ནར་བསམས་ནས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཟག་མེད་དུ་སྨྲ་བ་འགལ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གནད་འདི་མ་རྟོགས་པའོ།། ༈ །།བྱང་བ་མཆོད་གནས་པའི་དྲིས་ལན་ལས། རིག་གཏེར་དུ་རང་རྒྱལ་སློབ་པ་མེད་པར་བཤད་པ་དང་། དགོངས་གསལ་དུ་དེའི་ལམ་ལྔ་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། སྔ་མ་འདུལ་མཛོད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་ཞིག་གིས་དྲོད་ནས་བཟུང་ནས་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་བར་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ། ལམ་སྔ་མ་སྐྱེས་ནས། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པའི་བར་ལ། སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་ལམ་པ་རྣམས་དོན་གྱིས་ཐོབ་ཀྱང་། ལམ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་མ་གསུངས་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་རང་སངས་རྒྱ
Chinese
总而言之，如果将它分为三个层次来讲解，即从胜义谛角度来说，它超越了有和无；从世俗谛角度来说，它是存在的论证；对于其他人所认为的存在，它在世俗谛中也是一种损害，那么这样讲是否符合经论呢？此时，可以说将远离戏论本身以另一种声音的形式存在作为一种观点来接受。 ༈ །།阿赖耶识的因：不认为法性是空性，虽然它是缘起的自性，但它的自性超越了缘起。而此处所说的是能够从五种缘起的字面上发挥作用的事物。也不是实语者的经论中所说的，因为他们 所认为的阿赖耶识无法成立。因此，心的自性是光明，以及从正理经论中所说的自证现量，八识中的阿赖耶识，它在所有时间和情况下遍及一切知识并随之而行，持续不断地自证，是此处的阿赖耶识之因。简而言之，将轮回和涅槃的一切现象理解为一个阿赖耶识的显现，并且由于自性远离戏论的部分如此显现，因此应将一切理解为一个要点。然而，也不接受像俱舍论中所说的阿赖耶识，因为它是在业的特征上安立的，所以可能会中断。而此处不可能中断，如果这样认为，就与《楞伽经》中所说的相违背。因此，仅仅认为俱舍论是从有漏的角度安立的，就说阿赖耶识说成是无漏是相违背的，这是不理解这个要点。 ༈ །།在嘉瓦·曲尼巴的回答中，如果有人问：在《利藏》中说没有自生智，而在《了义光明》中说它的五道是相违背的，那么并不相违背。前者是遵循《律藏》， 当一个具有自生智种姓的人，从暖位开始到证得尽智和无生智之间，在一个座垫上证悟时。在先前的道产生，而后面的道未产生之间。虽然在意义上获得了加行道、见道、修道，但由于入道迅速，因此没有说这样的术语。并且在没有证得自生
English
In short, if it is explained in three levels, namely, from the perspective of the ultimate truth, it transcends existence and non-existence; from the perspective of the conventional truth, it is the proof of existence; and for what others consider to exist, it is also a harm in the conventional truth, then does this explanation conform to the scriptures? At this time, it can be said that accepting the very absence of elaboration as existing in the form of another sound is acceptable as a view. ༈ །། The cause of the ālaya: It is not considered that the nature of reality is emptiness, although it is the nature of dependent origination, its nature transcends dependent origination. And what is said here is the thing that can function from the literal meaning of the five dependent origination. It is also not what is said in the scriptures of the realists, because they The ālaya they consider cannot be established. Therefore, the nature of mind is luminosity, and the self-cognizant perception spoken of in the treatises on logic, the ālaya-vijñāna among the eight consciousnesses, which pervades all knowledge and follows it in all times and circumstances, the continuous self-cognition, is the cause of the ālaya here. In short, understand all the phenomena of samsara and nirvana as a manifestation of one ālaya, and since the part that is by nature free from elaboration appears in this way, everything should be understood as one key point. However, the ālaya-vijñāna as described in the Abhidharma is not accepted either, because it is established on the characteristic of karma, so it may be interrupted. But here it is impossible to interrupt, and if it is thought so, it contradicts what is said in the Laṅkāvatāra Sūtra. Therefore, just thinking that the Abhidharma is established only from the perspective of the contaminated, saying that it is contradictory to say that the ālaya-vijñāna is uncontaminated is not understanding this key point. ༈ །། In the answer of Jangwa Chönepa, if someone asks: In the Rigter it is said that there is no self-arisen wisdom, and in the Gongsal it is said that its five paths are contradictory, then it is not contradictory. The former follows the Vinaya, When a person with the lineage of self-arisen wisdom, from the stage of heat to the attainment of the knowledge of exhaustion and non-arising, attains enlightenment on one seat. Between the arising of the former path and the non-arising of the latter path. Although the paths of application, seeing, and meditation are obtained in meaning, because the entry into the path is rapid, such terms are not mentioned. And without attaining self-arisen
Tibetan
ས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པས་རང་རྒྱལ་སློབ་པའི་རྣམ་གཞག་མི་བྱེད་དོ། ཕྱི་མ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་ཞིག་གིས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དེའི་ཐ་སྙད་གཞག་པ་ཡིན་པས་མི་འགལ་ལོ།། ༈ །།གླེགས་བམ་ལས་མངོན་རྟོགས་ཚུལ་བཅོ་ལྔ་གསུངས་པ་ནི། ཟླ་ཟེར་ལས་དག་ལྡན་དུ། མན་ངག་ལུགས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་ཚུལ་བཅུ་བཞི་དང་། མ་སྦས་པ་མི་ཐུབ་ཟླ་བའི་ལུགས་ཀྱི་འཁྲུགས་ཅན་ཏེ་བཅོ་ལྔའམ། ཡང་བདག་མེད་མའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ཚུལ་བཅོ་ལྔར་བགྲངས་པའང་འཐད་ལ། རང་ལུགས་དག་ལྡན་ལས་གསུངས་པའི་མན་ངག་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་བཅུ་གསུམ་ལ། རྟོགས་པ་དམན་པས་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཕྱི་དཀྱིལ་རྐྱང་པ་བསྒོམ་པ་དང་། རྟོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དེ་ཉིད་ལུས་དཀྱིལ་དང་མ་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་དུ་མི་རུང་བས་བཅོ་ལྔའོ། །སྙམ་མོ། །དེའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་ལས། དེའང་ཞིབ་པར་དབྱེ་ན་བཅོ་ལྔར་སྣང་མོད། ཅེས་པས་གསལ་ལོ།། ༈ །།སྦས་པའི་རྩ་ལྔའི་བཤད་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ལོ་ཙཱ་བ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་དྲིས་ལན་དུ་ཡོད། ཞིབ་པར་བརྗོད་དུ་མི་བཏུབ་བོ། །ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་ལྟ་བར་བཞག་པའི་ཚེ་མདོ་སྔགས་གཉིས་མཉམ་ལ། དེ་རྟོགས་བྱེད་པའི་བློ་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པའི་ཚེ་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། དབང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྟ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་ཚུལ། ཕར་ཕྱིན་གྱི་མཐོང་ལམ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ་དབང་གོང་མའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འདུ་འཕྲོད་ལས་བདེ་ཆེན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་ཞིང་། མཐོང་ལམ་རྐྱང་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཁྱད་ཆོས་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། ༈ །།སྤྱིར་སྨོན་སེམས་གཏོང་བ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་འཇོག་ཀྱང་། ཀུན་སྤངས་པས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡོད།། ༈ །།གཞུང་བཤད་ལས་སློབ་ལམ་ས་བཅུ་གཉིས་དང་། མན་ངག་ལས་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་མས་བཅུ་གཉིས་པའི་མཇུག་དང་། བཅུ་གསུམ་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ལ་དེ་དང་དེར་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། ས་བཅུ་གསུམ་པ་ཐོབ་ཟིན་པ་ཞིག་ལ་ཕྱེད་ཚལ་དུ་བཏང་ནས་སློབ་མི་སློབ་ལ་སྦྱར་བ་གཏན་མི་སྲིད། འོ་ན་མི་སློབ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་སློབ་ལམ་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད། ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ གསུམ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་གི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་སོ། །ཞེས་དང་། ས་བཅུ་པར་སངས་རྒྱས
Chinese
由于不使用“地”这个词，所以不做自宗学习的分类。后者是指具有独觉佛种性的一类众生，在尚未获得菩提的阶段，为了获得菩提而修习道，因此安立此名称，所以没有相违。༈ །།经函中说到的十五种现观方式是：在《月光》中，清净具足的有十四种口诀派的现观方式，以及未隐瞒的弥勒月的有扰乱的，共十五种。或者，将无我母的现观计算为十五种方式也是合理的。自宗清净具足中所说的口诀派的十三种方式中，由于证悟低下，以刹那生起的方式修习外坛城，而证悟最为殊胜者，则不能将其与身坛城分离而修习，所以是十五种。我认为如此。因此，经函中说： 如果详细区分，则显现为十五种。这样就清楚了。༈ །།关于隐蔽的五根本的解释，金刚持在回答译师金刚吉祥的提问时有。详细讲述是不可能的。如果从离戏的方面安立见解，则显经和密经是相同的。如果将能证悟此的具境智慧安立为见解，则差别极大，因为灌顶智慧的见解的离戏证悟方式，即使在波罗蜜多的见道中也没有。作为标志成立，即上位灌顶的真实智慧在相续中生起，是从内在缘起的聚合中以大乐的形象产生，虽然仅见道有现量见到法性，但没有那些特点。༈ །།一般来说，舍弃愿心会被认为是根本堕罪，但即使是完全舍弃的人也会有这种情况。༈ །།经论解释中说的学道十二地，以及口诀中说的十三地半，是指后者将第十二地的结尾和第十三地的加行阶段安立为彼等，仅此而已。绝对不可能将已经获得第十三地者抛弃一半，然后与学与非学联系起来。那么，将非学道的加行视为非学道是不合理的。如果这样问，则没有相违，因为对于此，最初的三个发心 是从加行、正行和结尾的角度被佛地所摄持的。如是说，并在十地中成佛
English
Since the term "ground" is not used, the classification of studying in one's own tradition is not done. The latter refers to a being with the nature of a solitary buddha who, in the state of not yet attaining enlightenment, cultivates the path to attain it, hence the name is established, so there is no contradiction. ༈ །། The fifteen ways of realization mentioned in the scriptures are: In "Moonbeams," there are fourteen ways of realization of the oral tradition of pure possession, and the undisturbed Maitreya Moon tradition, which is disturbed, making fifteen. Alternatively, it is reasonable to count the realization of the Mother of Selflessness as fifteen ways. Among the thirteen ways of the oral tradition mentioned in one's own pure possession tradition, due to inferior realization, one cultivates the outer mandala by generating it in an instant, while those with the most excellent realization cannot cultivate it separately from the body mandala, so there are fifteen. I think so. Therefore, it is said in the scriptures: If divided in detail, it appears as fifteen. This is clear. ༈ །། The explanation of the five hidden roots is in the answer given by Vajradhara to the translator Vajra Shri. It is impossible to speak in detail. If the view is established from the aspect of freedom from elaboration, then the sutras and tantras are the same. If the wisdom with an object that realizes this is established as the view, then the difference is very great, because the way of realizing freedom from elaboration in the view of empowerment wisdom is not even in the path of seeing of the perfections. As a sign of establishment, the genuine wisdom of the higher empowerment that arises in the continuum arises in the form of great bliss from the aggregation of inner dependent origination, and although only the path of seeing has direct perception of the nature of reality, it does not have those characteristics. ༈ །། Generally, abandoning the aspiration mind is considered a root downfall, but even those who have completely abandoned it may have this situation. ༈ །། The twelve grounds of the path of learning mentioned in the explanation of the scriptures, and the thirteen and a half grounds mentioned in the oral instructions, refer to the latter establishing the end of the twelfth ground and the stage of application of the thirteenth ground as such, and nothing more. It is absolutely impossible to abandon someone who has already attained the thirteenth ground by half and then associate it with learning and non-learning. Then, it is unreasonable to consider the application of the path of non-learning as the path of non-learning. If asked in this way, there is no contradiction, because for this, the first three bodhicittas are included in the buddha ground from the perspective of application, main practice, and conclusion. It is said thus, and one becomes a buddha on the tenth ground.