Tibetan
ང་པོར་རིའོ་སྙམ་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་དབང་ལམ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་རིའི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་བྱུང་ གི་རྩལ་རྫོགས་པས་རིའི་རྣམ་རྟོག་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་ནས། དེའི་ཚེ་རིའི་སྣང་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གོམས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་ནས་སྣང་སེམས་འདྲེས་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མ་ནོར་བ་སྟེ། རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། ཤར་བའི་དུས་ན། སོགས། ཆོས་ཉིད་བར་དོར་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་གནད། རིག་པ་སྟོང་ཉིད་ཟང་ཐལ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་དེ་ཀ་དག་གི་རང་ངོར་འདུག་པས་མཐར་ཐུག་གི་གྲོལ་བ་ཅེར་མཐོང་ཡིན་པ་རང་ཐོག་ཏུ་རང་ངོ་ཤེས་དགོས། ཡིན་ཐོག་ཏུ་ཐག་ཆོད་དགོས། གྲོལ་ཐོག་ཏུ་གདེངས་འཆའ་དགོས། རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ལ་ཕར་བལྟས་ན་མཐའ་ཡས་ཀྱང་། ཚུར་བལྟས་ན་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས། མེད་དོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་ཡང་རང་གོལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་རྗེན་པའི་རང་ངོ་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པ་ནི་གདོད་མའི་གྲོལ་ས་ལ་སྤར་གྱིས་བཏབ་པའི་གནད། ཐུགས་རྗེ་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་མི་བཅད། ནང་དུ་མི་དགག །ཤར་ས་དེར་ཅོག་གེར་བཞག་པས། ཕྱི་ནང་བར་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཟང་ཐལ་ལེ་བས་བར་དོའི་སྣང་བ་རིག་གདངས་སུ་རང་དག་ནས་གྲོལ་བ་ཅེར་མཐོང་དུ་ངོ་ཤེས་པའི་གནད་སྙིང་གི་ཞུན་ཐིག་སྟེ། ཞེས་གསུངས། ཟབ།། ༈ །།གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་ལས། བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ལུང་མ་ བསྟན༔ གང་གི་ཕྱོགས་སུའང་མི་ལྷུང་ཞིང་༔ ཤར་གྲོལ་དབྱེ་བའི་མཁན་པོ་མེདཿ ཤེས་རིག་རང་ཚུགས་མ་ཤོར་ན༔ འདི་ལས་ལྷག་པ་གཞན་མི་དགོས༔ ཞེས་གསུངས།། ༈ །།ཀུན་མཁྱེན་ཞལ་ལུང་ལས། ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་འཕེལ་འགྲིབ་བྲལ་ཐོབ་མེད་ཀྱང་། རྩལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཁོ་ནས་འཁོར་འདས་བར་ལག་འབྱེད་ཅིང་སྒོམ་ཆེན་བསླུ་བས་དེའི་རང་བཞིན་ཞིབ་ཏུ་བསྙད་པ་ལ་དེ་ཡང་རིམ་སྐྱེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྣམ་རྟོག་ལ་གྲོལ་ལུགས་གསུམ་དུ་པཎ་ཆེན་བི་མ་ལའི་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་བཞེད་པའི། འདི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་ལྟ་བུར་གྲོལ་བ། རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་གྲོལ་ན་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ཞིག་པ་ལྟར་གྲོལ་བ། རྣམ་རྟོག་ཕན་མེད་གནོད་མེད་ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ་ཞེས་མཚོན་དཔེ་རྣམ་གྲངས་གསུམ་གྱིས་བཤད་པའི་དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་དུས་དེའི་ངང་ལས་རྣམ་རྟོག་ཐོལ་གྱིས་འཆར་བ་རིག་པ་སྟེ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལྷ་དང་རྗེས་མཐུན་པའི་མཉམ་བཞག་དང་པོ་སྐྱེ་དུས་ནས་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལ་བལྟ་བྱའི་རྣམ་རྟོག་དང་། ལྟ་མཁན་གྱི་དྲན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་གཉིས་འཛིན་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་ས་ལམ་གྱི་བཀག་སོ་ཡིན་ཕྱིར་གནས་ཀྱང་ངོ་ཤེས་འགྱུས་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་འདི་རྟོགས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ནོར་ས་རྔམས་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་བསྐྱང་ཤེས་ན་བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་ནས་མཉམ་བཞག་རྩེ་གཅིག་པས། བལྟ་མ་དགོས་པར་རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་ངོ་ཤེས་ནས་རང་གྲོལ་དུ་སོང་བ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ལྟར་གྲོལ་བའི་ཐ་སྙད་བཏགས་ཤིང་། ཆོས་སྐད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་རྗེས་ཐོབ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་ཐེག་པ་གཞན་དག་ནས་རྩིས་ཅན་དུ་བྱེད་ཀྱང་། །རྫོགས་ཆེན་པས་ངོ་ཤེས་མཁན་གྱི་འདུ་ཤེས་དྲུང་པོ་དེ་ཀ་གོལ་སྒྲིབ་ཏུ་བཤད་ནས། གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། དེ་ཕྱིར་གནས་ཀྱང་ངོ་ཤེས་འགྱུས་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་འདི་ལ་རྟོགས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དཔྱད་ན་རྣམ་འབྱེད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡོད་པས་འདི་ཡང་ཐེག་རྩེ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གྲོལ་ལུགས་གསུམ་པ་རྣམ་རྟོག་ཕན་གནོད་མེད་པར་གྲོལ་བ་ཁང་སྟོང་གི་རྐུན་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་གི་ལམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁང་པ་སྟོང་པའི་ནང་དུ་རྐུན་པོ་ཞུགས་ཀྱང་ཆོམ་རྐུན་ལ་ཐོབ་རྒྱུ་མེད། ཁང་སྟོང་ལ་ཤོར་རྒྱུ་མེད་པས་ཕན་གནོད་ཐོབ་ཤོར་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ཡེ་ནས་འདས་པ་ལྟར། འདིར་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་དང་བྲལ་བའི་ཚུགས་མ་ཤོར་བ་དེ་ཉིད་སྒོམ་གྱི་སྙིང་རྡོའམ། གཉུག་མའི་དྲན་རིག་ཡིན་ལ། རྩལ་ གྱི་རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་གཡོ་ཡང་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དག་པས་ཤར་ས་ཤར་མཁན་མེད་པའི་རིག་སྟོང་རྗེན་པ་བློ་འདས་རྒྱ་ཡན་གྱི་ངང་དུ་ཆོས་སྐུ་འཕོ་མེད་རྒྱལ་པོའི་བཙན་ས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་གིས་ཕན་གནོད་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་བཤད་བཞག །ཅེས་གསུངས། གོལ་ཤོལ་ཚར་གཅོད་ལས། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་རང་བབས་འདི་ཀ་རིག་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་མ་གོ་བར། འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་པར་ངོས་འཛིན་པ་ནོར། ཞེས་དང་། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་གྲ་མ་ཉམས་ཤིང་ཟུར་མ་ཆག་པ་འདི་ཀ་ལ་སྒོམ་མཁན་གྱི་གཉེན་པོ་དང་། ལྟ་བའི་ཞེན་པས་མ་བ
Chinese
初时以为是山，这是凡夫俗子无法不生起妄念的缘故。然而，在第二个刹那，由于对山的自性进行观察的觉知力圆满，山的分别念自然消散，无影无踪。那时，即使山的显现没有停止，也习惯于无执的法性，证悟生起和解脱同时清净，显现与心识融合，是不谬误的自性大圆满之道。持明噶饶多吉说：“生起之时”，等等。这是在法性中阴获得解脱的关键。觉性空性通透，超越思辨言语，安住于本初清净的自性中，因此，究竟的解脱是直视（当下），必须在自身上认识自性。必须在是（的状态）上做出决断。必须在解脱（的状态）上生起自信。向外看自性的显现是无限的，但向内看则一无所有。因此，认为“没有”的执着也自然消解，无有分别念的赤裸自性，就是在原始解脱之地打下木桩的关键。无论慈悲如何融入对境，也不断绝其后。不向内压制。安住在生起之处，内外无别的觉性通透，中阴的显现自然清净为觉性光芒，认识到解脱是直视（当下）的关键，是心髓的精华。如是说。甚深！ 再者，在《安住法性金刚句》中说：“好念恶念及无记，不堕于任何一方，无有区分生起解脱之导师。若不失去觉性自持，则无需其他更殊胜之法。”如是说。 再者，全知口传中说：本体上无有好坏增减，无有得失，然而，仅仅是能的分别念就区分了轮回和涅槃，并且欺骗了修行者，因此详细阐述其自性。那也是在次第生起的角度上说的。对于分别念有三种解脱方式，这是班禅比玛拉的追随者们所持的观点。如此，认识分别念而解脱，就像遇到以前认识的人一样解脱。分别念自己解脱，就像蛇的结解开一样解脱。分别念无益无损地解脱为法身。用三种不同的比喻来说明，第一种是：当觉性安住在明空一境性中时，分别念突然生起，这就是觉性，也就是无色之神和
English
Initially, thinking it is a mountain, this is because ordinary people cannot help but generate thoughts. However, in the second moment, due to the completion of the power of discernment that examines the nature of the mountain, the conceptual thought of the mountain naturally vanishes without a trace. At that time, even if the appearance of the mountain does not cease, becoming accustomed to the nature of non-attachment, the arising and liberation are simultaneously purified, the appearance and mind are integrated, and it is the unerring path of the Great Perfection of self-nature. Rigdzin Garab Dorje said, "At the time of arising," etc. This is the key to liberation in the Bardo of Dharmata. Awareness, emptiness, and transparency, transcending thought and expression, abide in the self-nature of original purity, therefore, the ultimate liberation is direct seeing (the present), and one must recognize self-nature on oneself. One must make a decision on what is. One must have confidence in liberation. Looking outward, the appearance of self-nature is infinite, but looking inward, there is nothing. Therefore, the clinging of thinking "nothing" also naturally dissolves, and the naked self-nature without conceptual thought is the key to driving a stake into the ground of original liberation. No matter how compassion enters the object, it does not cut off its trace. Do not suppress inward. By staying right where it arises, the awareness of inner, outer, and intermediate is transparent, and the appearance of the Bardo is naturally purified into the radiance of awareness, recognizing that liberation is the key to direct seeing (the present), the essence of the heart. Thus said. Profound! Furthermore, in the verses of "Abiding in the Nature of Vajra," it says: "Good thoughts, bad thoughts, and neutral thoughts, do not fall to any side, there is no teacher to distinguish arising and liberation. If awareness does not lose its self-possession, then there is no need for anything more superior than this." Thus said. Furthermore, the Omniscient Oral Transmission says: In essence, there is no good or bad, increase or decrease, no gain or loss, however, it is only the conceptual thought of ability that distinguishes Samsara and Nirvana, and deceives practitioners, therefore, its nature is explained in detail. That is also said from the perspective of gradual arising. There are three ways to liberate conceptual thought, which is the view held by the followers of Panchen Vimalamitra. Thus, liberating by recognizing conceptual thought is like liberating by meeting someone you knew before. If conceptual thought liberates itself, it liberates like a snake's knot untying. Conceptual thought liberates into Dharmakaya without benefit or harm. Using three different metaphors to explain, the first is: When awareness abides in the single-pointedness of clarity and emptiness, conceptual thought suddenly arises, this is awareness, that is, the formless deity and
Chinese
与生俱来的本有俱生智，它具有能见所见的分别念和能见者的记忆两种，因此二取是轮回的根本，是痛苦的根源，是地道上的障碍，因此，安住也认识，动摇也认识，当这个成为证悟的体性时，是极大的收获。如是说。 第二，如果不执着于它而能守护，那么能见所见的执着就会消失，成为专注的等持。不需要看，分别念自己认识自己，从而获得自解脱，就像蛇的结一样解开，这就是它的名称。如果用佛学术语来说，这是以方便摄持的后得有相。虽然其他乘派认为这是有为法，但大圆满认为认识者的粗大意识本身就是迷乱和障碍。他们认为存在着微细的二取之识。因此，安住也认识，动摇也认识，如果证悟成为体性的瑜伽士对此进行观察，会发现存在着非常微细的分别，因此这也不是极顶瑜伽的观点。如是说。第三种解脱方式是分别念无益无损地解脱，就像空屋中的盗贼一样，这本身就是瑜伽自在的道路。就像这样，即使盗贼进入空房子，盗贼也得不到任何东西。空房子也不会失去任何东西，因此就像完全超越了损益得失的自性一样。在这里，觉性的体性是通透的，不被分别念的知障所染污，不失去本来的面目，这就是修行的心髓，或者说是本有的觉性。无论念头如何动摇，由于观察者的意识清净，没有生起之处，也没有生起者，在赤裸的觉性空性中，超越了思维，在广阔的境界中，证得了法身不变国王的宝座，因此安立了分别念无益无损的说法。如是说。《断除错谬》中说：不明白所谓的保持本觉的相续，就是指这种未被任何好坏所染污的庸常之识、当下的觉性，却将世俗庸常的分别念执认为自性，这是错误的。如是说。当下的觉性，不粗糙也不残缺，这就是修行者的对治，不被见解的执着所
English
The co-emergent innate wisdom that is present from the moment of birth. It has two aspects: the conceptual thought of what is seen and the memory of the seer. Therefore, dualistic grasping is the root of samsara, the source of suffering, and the obstacle on the paths and bhumis. Therefore, recognizing it whether it abides or moves, when this becomes the embodiment of realization, it is a great treasure. Thus it is said. Secondly, if one knows how to maintain it without attachment, then the grasping of what is seen and the seer will cease, and one will achieve single-pointed samadhi. Without needing to look, the conceptual thought itself recognizes itself and becomes self-liberated, like the unraveling of a snake's knot. This is its name. In terms of Buddhist terminology, this is the subsequent attainment with characteristics, held by skillful means. Although other vehicles consider this to be conditioned, Dzogchen explains that the very consciousness of the knower is confusion and obscuration. They believe that there is a subtle consciousness of dualistic appearance. Therefore, recognizing it whether it abides or moves, if a yogi whose realization has become the embodiment of realization examines this, he will find that there is a very subtle distinction. Therefore, this is not the view of the ultimate yoga either. Thus it is said. The third way of liberation is that conceptual thoughts are liberated without benefit or harm, like a thief in an empty house. This itself is the path of the lord of yoga. Just as even if a thief enters an empty house, the thief will not gain anything. The empty house will not lose anything, so it is like being completely beyond the nature of gain and loss. Here, the nature of awareness is clear and unobstructed, free from the obscuration of conceptual thought, and does not lose its original state. This itself is the heart essence of meditation, or the innate awareness. No matter how the play of conceptual thoughts moves, because the consciousness of the observer is pure, there is no place of arising, and no one who arises. In the naked emptiness of awareness, beyond thought, in the vast expanse, one attains the throne of the unchanging king of the Dharmakaya. Therefore, the explanation that conceptual thoughts do not benefit or harm is established. Thus it is said. "Cutting Through Mistakes" says: Not understanding that maintaining the continuity of rigpa refers to this very ordinary consciousness, the present awareness, which is not defiled by any good or bad, but instead grasping at mundane conceptual thoughts as self-existing, is a mistake. Thus it is said. The present awareness, not coarse and not incomplete, this is the antidote for the practitioner, not being