Tibetan
ལྟར་གྱི་གསུང་རྒྱུན་དང་། ཕྱིས་སུ་ཀུན་མཁྱེན་རོང་པོས་པཎ་ཆེན་ནགས་རིན་དང་བཅས་རྒྱ་དཔེ་གསར་དུ་བཅོས་ནས་རྒྱུ་གསུམ་གྱིས་བསྔགས་ཏེ་རྣམ་བཤད་ཀྱིས་ཁ་འད་རྒྱུན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནས་ཡིག་ཆ་སོགས་རྒྱ་ ཆེར་དར་ཀྱང་དེང་སང་རྒྱུན་ནུབ་བོ་སྙམ་ལ། མདོ་རྩ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དེང་སང་ཡང་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཐོང་། འཁོར་ལོ་པར་པའི་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པ་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་དྲུག་སོགས་ཏེ། བོད་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་དང་། པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྲོལ་བཏོད། སྦས་དོན་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་མདོ་སྡེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱུན་གྱི་བཤད་སྲོལ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོས་པཎྜི་ཏ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ་སོགས་ལས་གསན་ཏེ་དར། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཐེག་དམན་གྱི་མངོན་པར་མཛོད་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་བཤད་སྲོལ་སྔ་འགྱུར་དུས་སུ་བྱུང་ཡང་བར་སྐབས་སུ་ཆད་པ་ལ། ཕྱིས་སུ་པཎྜི་ཏ་སྨྲི་ཏིས་ཁམས་སུ་འཆད་ཉན་གྱིས་སྲོལ་བཏོད་པའི་རྒྱུན་ལས་དར་ཞིང་། མཛོད་ལ། ཁམས་བསྟན་པའི། དབང་པོ་བསྟན་པའི། འཇིག་རྟེན་བསྟན་པའི། ལས་བསྟན་པའི། ཕྲ་རྒྱས་བསྟན་པའི། ལམ་དང་གང་ཟག་བསྟན་པའི། ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི། སྙོམས་འཇུག་བསྟན་པའི། གནས་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །ཐེག་ཆེན་མངོན་པའི་བཤད་སྲོལ་ནི་ཆེར་མ་བྱུང་ངོ་། །ཁྱད་པར་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཞི་དང་མཐུན་པར་བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་བཞིར་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་ནི་བོད་འདིར་ཆེས་མ་དར་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་ པ་སྐོར་ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་སོགས་ནས་བརྒྱུད་ཅིང་མཁས་གྲུབ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས་རྩལ་དུ་བཏོན། བླ་མེད་ལ། ཕ་རྒྱུད་གཤེད་སྐོར་དང་གསང་འདུས། མ་རྒྱུད་བདེ་ཀྱེ་གཉིས་སོགས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་དང་། གཉིས་མེད་དམ་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་དང་བཤད་སྲོལ་མི་མཐུན་པ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སོགས་ཀྱི་སྨིན་གྲོལ་བཤད་དཀའི་རིམ་པ་ནི། མར་དཔྱལ་འབྲོག་བཤོས་མལ་དང་རྭ་ལོ་གྱི་གྱོ་སོགས་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མང་པོས་བསྒྱུར་བཤད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་བཀའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྒྱུད་བླ་མས། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུངས། །ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་བརྗོད་པར་མཛད་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་ཡིན་ལྡོག་པ་གཞན། ཞེས་བརྗོད་བྱ་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། རྗོ
Chinese
按照的说法，后来昆钦·荣波（Kunmkhyen Rongpo）与班禅·纳林（Panchen Nagrin）一起重新修订了汉文典籍，以三种方式赞颂，并通过注释来确定其常规，从此文献等广泛流传，但现在似乎已经衰落了。然而，通过菩萨的事业，根本续部现在仍然兴盛和发展。第一法轮的直接教导是阐述空性的次第，如中观理聚六论等。所有早期的藏人都创立了自续派，而巴擦瓦·洛扎瓦（Pa tshab lo tsā ba）创立了应成派。隐义现观的次第，即《现观庄严论》的传承讲授，由俄·洛钦波（Rngog Lo chen po）从班智达一百万等处听闻后弘扬。最后一法轮的阿毗达磨藏中，《俱舍论》的释义在早期翻译时期出现，但中间中断了。后来，班智达·斯弥底（Pandita Smriti）在康区（khams）通过讲授和听闻创立了传承，并由此弘扬。在《俱舍论》中，有关于界的阐述、关于根的阐述、关于世界的阐述、关于业的阐述、关于细微差别的阐述、关于道和补特伽罗的阐述、关于智慧的阐述、关于等持的阐述，共八个方面。大乘阿毗达磨的讲授并不多见。特别是密宗金刚乘，与四种贪欲的差别相符，被阐述为事部、行部、瑜伽部和无上瑜伽部。其中，前两部的讲授在藏地并不盛行。瑜伽部的续部注释由廓·洛钦·仁钦桑波（Skor Lo chen Rin chen bzang po）等传承，并由智者成就者布顿仁波切（Bu ston Rin po che）发扬光大。无上瑜伽部中，父续有胜乐轮和密集金刚，母续有胜乐金刚和喜金刚等的讲授，以及与二无别或其他续部讲授不一致的时轮金刚等的成熟解脱难以言说的次第，由玛（Mar）、哲（dpyal）、仲（'brog）、肖（bshos）、麦（mal）和热（rwa）洛以及吉（gyi）、觉（gyo）等众多译师翻译和阐述，从而得以确立并极其兴盛。总而言之，简而言之，佛语的特征是，如《宝性论》所说：“何者具义与法相关联，于三界中宣说断除烦恼，宣说寂静之利益，此乃圣者之语，反之则不然。”也就是说，所说之义具有伟大的意义。
English
According to the oral tradition, later, Kunmkhyen Rongpo, together with Panchen Nagrin, newly revised the Chinese texts, praised them in three ways, and established their regularity through commentaries. From then on, documents and so on spread widely, but now it seems to have declined. However, through the activities of the Bodhisattvas, the root tantras are still seen to flourish and develop today. The direct teachings of the first turning of the wheel, which explain the stages of emptiness, such as the Six Collections of Reasoning of Madhyamaka, etc., were all established as Svatantrika by the early Tibetans, while Pa tshab lo tsā ba established the Prasangika school. The stages of hidden meaning and manifest realization, the tradition of teaching the Abhisamayalankara, were spread by Rngog Lo chen po after hearing it from Pandita one million, etc. From the Abhidhamma Pitaka of the last turning of the wheel, the explanation of the Abhidharmakosha, composed in verses, appeared during the early translation period, but was interrupted in the middle. Later, Pandita Smriti established the tradition of teaching and listening in Kham (khams), and it was propagated from that lineage. In the Abhidharmakosha, there are explanations of the realms, explanations of the faculties, explanations of the world, explanations of actions, explanations of subtle differences, explanations of the path and the individual, explanations of wisdom, and explanations of meditative absorptions, totaling eight aspects. The explanation of the Mahayana Abhidhamma did not appear much. In particular, the Secret Mantra Vajrayana, in accordance with the four distinctions of desire, is explained as the four: Kriya, Charya, Yoga, and Anuttarayoga. Among these, the explanations of the first two did not flourish much in Tibet. The commentaries on the Yoga Tantras were transmitted from Skor Lo chen Rin chen bzang po, etc., and were brought to prominence by the scholar-accomplished Buton Rinpoche. In Anuttarayoga, the father tantras include the Yamantaka cycle and Guhyasamaja, and the mother tantras include Hevajra and Chakrasamvara, etc., as well as the stages of maturation and liberation of Kalachakra, etc., which are difficult to explain and are inconsistent with the teachings of non-duality or other tantras, were translated and explained by many translators such as Mar, Dpyal, 'Brok, Bshos, Mal, and Rwa Lo, as well as Gyi and Gyo, and were thus established and became extremely prosperous. In short, to summarize, the characteristics of the Buddha's words are, as stated in the Uttaratantra: "Whatever is meaningful and related to the Dharma, proclaims the abandonment of afflictions in all three realms, and speaks of the benefits of peace, that is the speech of the sages, and the opposite is not." That is to say, the meaning of what is said has great significance.
Tibetan
ད་བྱེད་དྲི་མ་མེད་པའི་ཆོས་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ། སྤང་བྱ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོང་པ་སྤོང་བྱེད། གཉེན་པོ་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་སྟེ་ངག་མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན། བདག་རྐྱེན་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ལས་བྱུང་བ། སྒྲ་བཤད་སུ་བྷ་ཥི་ཏ་ཞེས་ལེགས་པར་གསུངས་པ། དབྱེ་ན་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ། བརྗོད་བྱའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་སྟོན་པའི་དྲང་ངེས་གཉིས། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུང་ རབས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས། ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཉེན་པོར་མདོ་སྡེ། མཐའ་གཉིས་ལ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་འདུལ་བ། རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ། གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་དམན་པ་དང་། རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པར་ཐེག་པ་དམན་མཆོག་གཉིས། བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས། ཞལ་ནས་གསུངས་པ། རྗེས་སུ་གནང་བ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་གསུམ། ཕྱི་མ་ལའང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ཐུགས་ལའང་ཐུགས་ཏིང་ངེ་འཛིན། ཐུགས་ཐུགས་རྗེ། ཐུགས་བདེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ། བསྟན་བཅོས་ནི་གང་ཞིག་རྒྱལ་བ་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་གིས། །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ན། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་པ་ལྟར། བཤད་བྱ་རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྟོན་གྱི་རང་བཟོ་མིན་པ། འཆད་པ་པོའི་ཁྱད་པར་ཆོས་དང་དོན་ལེགས་པར་ཤེས་ཤིང་། རྙེད་བཀུར་ལ་སོགས་པར་ཆགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་གཡེངས་མེད་པ། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཐར་པ་བླ་ན་མེད་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའི་ཆེད་དང་། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེའི་ལམ་སྟོན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། བདག་རྐྱེན་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ནས་སོ་སྐྱེའི་བར་གྱི་ངག་ཚིག །སྒྲ་བཤད་ཤཱསྟ་ཞེས་པ་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པ། དབྱེ་ན་མཆོག་དམན་གྱི་སྒོ་ནས། དོན་མེད་དོན་ལོ་གདོན་ལྡན་དང་། །ངན་གཡོ་བརྩེ་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པའི། །བསྟན་བཅོས་དྲུག་བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་དགུར་བཤད། བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཀའ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྡུད་པ། ཟབ་མོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ། འཁྲུགས་པ་བསྡེབས་པ་གསུམ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཇི་སྙེད་པ། ཇི་ལྟ་བ། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་སྟོན་པ་གསུམ། བཤད་བྱའི་སྒོ་ནས་བཀའ་སྤྱིའི་ད
Chinese
现在与无垢的佛法紧密相关。断除所断三界的烦恼。对治寂静涅槃的利益，即具足四种语言特征。所依是佛陀圣者所说。词源学解释为“苏婆什塔”（藏文：སུ་བྷ་ཥི་ཏ་，梵文天城体：सुभाषित，梵文罗马拟音：subhāṣita，汉语字面意思：善说），意为善说。分类上，从时间角度分为三转法轮。从所诠释的角度，分为宣说世俗和胜义二谛的不了义和了义。从能诠释的角度，分为十二部经。从对治的角度，以经藏对治怀疑，以律藏对治执着二边，以论藏对治自宗优越执。从所化角度，分为信奉下劣和广大的小乘和大乘。从所依的角度，分为佛陀亲口所说、佛陀开许、佛陀加持三种。后者又可分为身语意加持，意又可分为意禅定、意悲心、意以真谛力加持三种。论典是指，凡是胜者导师唯一所作，无有散乱心者所说，与获得解脱之道相关联，那也应如圣者之教言般顶戴。如是说，所说是胜者佛陀导师唯一所作，并非导师的自创。讲解者的特点是通达佛法和意义，且无有贪恋利养等颠倒散乱。果的特点是为了获得无上解脱涅槃，方便的特点是与指示解脱之道相符，即具足四种功德，是为论典的特征。 所依是菩萨圣者乃至凡夫的言语。词源学解释为“夏斯特拉”（藏文：ཤཱསྟ་，梵文天城体：शास्त्र，梵文罗马拟音：śāstra，汉语字面意思：论），意为具有调伏和守护两种功德。分类上，从优劣的角度分为，无意义、意义颠倒、具魔，恶劣、狡诈、无爱、舍弃痛苦，勤于听闻、辩论、修行的论典，分为远离六种过失和具足三种功德，如是分为九种。从作用的角度分为，汇集广大佛语，分别甚深义理，整合错乱之处三种。从所诠释的角度分为，有多少、如何，指示解脱和一切智之道三种。从所说角度分为，共同佛语的
English
Now, closely related to the stainless Dharma. It eliminates the afflictions of the three realms to be abandoned. It demonstrates the benefits of the antidote, peaceful Nirvana, thus possessing four characteristics of speech. The source is the Buddha and the Noble Ones. The etymological explanation is "Subhāṣita" (Tibetan: སུ་བྷ་ཥི་ཏ་, Sanskrit Devanagari: सुभाषित, Sanskrit Romanization: subhāṣita, literal Chinese meaning: well-spoken), meaning well-spoken. In terms of classification, from the perspective of time, there are three turnings of the Dharma wheel. From the perspective of what is expressed, there are two: the provisional and the ultimate truth, the interpretable and the definitive. From the perspective of the expression, there are twelve categories of scriptures. From the perspective of antidotes, the Sutras counteract doubt, the Vinaya counteracts attachment to extremes, and the Abhidharma counteracts the conceit of one's own view. From the perspective of those to be tamed, there are the Lesser Vehicle and the Greater Vehicle, for those who are inclined towards the inferior and the vast. From the perspective of the source, there are three: spoken by the Buddha, permitted by the Buddha, and blessed by the Buddha. The latter can also be divided into blessings of body, speech, and mind. Mind can be further divided into mind-samadhi, mind-compassion, and mind-blessing through the power of truth. A treatise refers to anything that is solely the work of the Victorious Teacher, spoken by someone without mental distraction, and related to the path of attaining liberation, which should be accepted with reverence like the teachings of a sage. As it is said, what is spoken is solely the work of the Victorious Buddha Teacher, not the Teacher's own creation. The characteristics of the explainer are that they understand the Dharma and its meaning well, and are free from distorted distractions such as attachment to gain and honor. The characteristic of the result is that it is for the sake of attaining the unsurpassed liberation of Nirvana, and the characteristic of the method is that it is in accordance with the path that leads to it, thus possessing four qualities, which are the characteristics of a treatise. Its source is the words of Bodhisattvas, Noble Ones, and even ordinary beings. The etymological explanation is "Shastra" (Tibetan: ཤཱསྟ་, Sanskrit Devanagari: शास्त्र, Sanskrit Romanization: śāstra, literal Chinese meaning: treatise), meaning possessing the two qualities of taming and protecting. In terms of classification, from the perspective of superior and inferior, there are treatises that are meaningless, with inverted meanings, possessed by demons, evil, deceitful, without love, abandoning suffering, diligent in listening, debating, and practicing. They are divided into those that are free from six faults and possess three qualities, thus divided into nine. From the perspective of function, there are three: collecting vast Buddha-words, distinguishing profound meanings, and integrating confused points. From the perspective of what is expressed, there are three: how many, how, and indicating the path to liberation and omniscience. From the perspective of what is spoken, there is the general Buddha-word.