Tibetan
་མེད་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་ཏེ་དྲུག་གོ །ཚོགས་བརྒྱད་ནི་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་རོ། །བདག་མེད་གཉིས་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཉིས་སོ། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་རྙེད་ན་མེད་ངེས་པས་ཁྱབ། གཞི་གྲུབ་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ། །ནང་པ་སངས་རྒྱས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་འདོད་ཀྱང་། ཆོས་ཀྱི་སྟེང་ནས་བདེན་གཉིས་འཇོག་པར་འདོད། དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ལ་བལྟོས་མཐུན་པའི་རགས་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་ཕྲ་བ་དོན་དམ་དུ་འདོད། དེ་ཡང་བལྟོས་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་བཞིན་ཐེག་པ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ། གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པས་ཕྱིས་ནས་དེ་ལས་ཕྲ་བའི་དོན་དམ་གཞན་ཡོད་པར་འདོད་པའོ། །དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ནི། གཏན་ ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལ། རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེར་རྣོན་པོ་མ་ནི། སྙེ་མ་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་སོགས་མུ་བཞི། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བྲལ་ནི་ས་བོན་འབྲས་བུ་ཡོད་ནས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་སོགས་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ནི། རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་སོགས་མུ་བཞི། ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི། གཞི་གྲུབ་ན་གཅིག་དུ་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅིང་དེ་རིགས་ལ་མེད་པར་གྲུབ་པའོ། །རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་སྐྱེས་པའོ། །མདོར་ན་ཕྱི་ནང་གཉིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད། བྱེ་མདོ་གཉིས་བཞི་གསུམ་བདེན་གྲུབ་ཡིན་མིན་ལ་རྩོད། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཡིན་མིན་ལ་རྩོད། དབུ་སེམས་གཉིས་ཡོངས་གྲུབ་བདེན་གྲུབ་ཡིན་མིན་ལ་རྩོད། དེས་ན་ནང་བ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མི་འདོད་པ་མེད། ཐེག་ཆེན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མི་འདོད་པ་མེད། དབུ་མ་པ་སྤྲོས་བྲལ་མི་འདོད་པ་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའི་སྐབས་སུ། ཡུལ་མེད་པ་རིག་པས་མ་རྙེད་ན་འཛིན་པ་གཞིག་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་ལ་རྒྱབ་ལ་རྐུན་མ་མེད་སྙམ་པས་ད་གཟོད་འཕྲད་ཡོང་དུས་བེད་མེད་པ་ བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལེགས་པར་རྩད་བཅད་ནས་མེད་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི། ངའོ་སྙམ་པའི་བདག་འཛིན་དང་། དེས་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་གསར་དུ་བཏགས་པའི་ལོག་ རྟོག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་སོ
Chinese
无和非颠倒的圆成实性二者，即是六。八识如前所说。二无我即是法无我和人无我二者。以一或异的方式如果不能找到，则必定不存在。如果基存在，则必定是一或异中的一种。内道佛教徒虽然承认人无我，但在法的基础上安立二谛。也就是，认为与宗派相符的粗大的是世俗谛，微细的是胜义谛。这又是观待而安立的缘故。次第而言，下部乘的究竟意义的宗派，被上部乘的智慧推翻后，认为有比那更微细的胜义谛。中观宗的宗义是，以五大理证确定一切法无生之理。观察因的金刚利器是：麦穗不是从自身产生等四句。观察果的有无生灭是：种子不是从果实存在后产生等。观察二者的四句生灭遮止是：不是从一个因产生多个果等四句。观察自性的，一和多分离是：如果基存在，则必定是一或多中的一种，并且成立在那一类上不存在。伟大的缘起理证是：因为依赖于因缘而产生，所以不是以自性而生。总之，外内二者争论人我存在与否。小乘二部争论四谛三宝是否真实成立。大小乘二者争论外境是否真实成立。中观和唯识二者争论圆成实性是否真实成立。因此，内道佛教徒中没有不承认人无我的。大乘行者中没有不承认法无我的。中观行者中没有不承认离戏论的。特别是，在学习智慧的时候，如果不能用智慧找到境，就不能摧毁执着。例如，就像在床底下认为没有小偷，结果遇到的时候就没用了。因此，必须好好地追查，知道它不存在。人无我是：认为“我”的执着，因此外道徒新创造的邪分别不可思议等，那就是五蕴等。
English
The two completely established natures, namely absence and non-perversion, are six in total. The eight consciousnesses are as previously mentioned. The two selflessnesses are the selflessness of phenomena and the selflessness of persons. If it cannot be found in the manner of one or different, then it is necessarily non-existent. If the basis exists, then it must be either one or different. Although Buddhist insiders accept the selflessness of persons, they establish the two truths on the basis of phenomena. That is, they consider the coarse, which is consistent with the tenets, to be conventional truth, and the subtle to be ultimate truth. This is because it is established in relation to something else. In sequence, the tenets of the lower vehicles, which are established as the ultimate meaning, are overturned by the wisdom of the higher vehicles, and they believe that there is another, more subtle ultimate truth than that. The tenets of the Madhyamaka school are that all phenomena are established as unborn by the five great reasonings. The vajra sharp weapon that examines the cause is: the four possibilities such as the ear of grain not arising from itself. The examination of the existence or non-existence of the result is: the seed does not arise from the existence of the fruit, etc. The four possibilities of examining both are the cessation of arising: the four possibilities such as multiple fruits not arising from one cause. Examining the essence, the separation of one and many is: if the basis exists, then it must be one or many, and it is established that it does not exist in that category. The great reasoning of dependent origination is: because it arises depending on causes and conditions, it is not born of its own essence. In short, the outer and inner schools argue about whether or not the self of a person exists. The two Hinayana schools argue about whether the four truths and three jewels are truly established. The two Mahayana and Hinayana schools argue about whether external objects are truly established. The two Madhyamaka and Mind-Only schools argue about whether the perfectly established nature is truly established. Therefore, there is no Buddhist insider who does not accept the selflessness of persons. There is no Mahayana practitioner who does not accept the selflessness of phenomena. There is no Madhyamaka practitioner who does not accept freedom from elaboration. In particular, when studying wisdom, if the object cannot be found by wisdom, then clinging cannot be destroyed. For example, it is like thinking that there are no thieves under the bed, and then it is useless when you encounter them. Therefore, you must investigate well and know that it does not exist. The selflessness of persons is: the clinging to the self that thinks "I", and therefore the newly created wrong conceptions of the non-Buddhist, which are inconceivable, etc., that is the five aggregates, etc.
Tibetan
གས་གང་ལ་འབད་པས་བཙལ་ཀྱང་བཙལ་མཁན་ལས་ལོགས་སུ་མ་རྙེད། བཙལ་མཁན་གྱི་སེམས་ཁོ་རང་ཡང་དུས་ཀྱི་ཆ་སྐད་ཅིག་མར་ཡལ་བས་ང་མ་རྙེད། ལང་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔ་ཚོགས་སྟེང་དུ་ང་ཞེས་མཚན་ཉིད་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་མིང་ཙམ་ལས་སྒེར་ན་གྲུབ་པའི་ང་མེད་པར་ལ་བཟླའོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། རྡུལ་གཅིག་ལ་ཕྱོགས་བཞིའི་རྡུལ་བཀོད། ཡང་དབུས་རྡུལ་དུ་བསིལ་ན་ཆ་མེད་དང་། རྣམ་རྟོག་སྔ་ཕྱི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་མ་ཕྲད་ན་སྔ་མས་ཅི་བསམ་རྗེས་མས་མི་ཤེས། ཕྲད་ན་རྣམ་རྟོག་བར་མ་ལ་སྔོན་རྗེས་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ཡང་བར་མ་བསིལ་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པ་ལྟར། ཆོས་བདག་མེད་པས་སྟོང་ངོ་། །དེས་ན་ཤུལ་དུ་ཆོས་སྣང་བ་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་དབང་གི་རྟེན་ནོ། །ཆོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་དང་། དེའི་སྟེང་ན་བདག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའོ། །ཀུན་གཞིའི་རྒྱུན་ཡོད་པར་བག་ཆགས་བཞག་པས་དེ་ལས་ཚོགས་དྲུག་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་སོགས་སྐྱེས་པས་ན་སྣང་བ་སེམས་སུ་ངེས་པའོ། །མཉམ་གཞག་ སྟེང་ན་རྣམ་རྟོག་རྩད་བཅད་བཞིན་བདག་མེད་དུ་བསིལ། དེ་ཡང་སྟོང་པར་སྟོང་བཞིན་ཤེས་ཙམ་དྲན་ནས་བཞག་པ་ནི་སེམས་སྟོང་པར་ངེས་པའོ། །དེ་ཡང་བློ་འདས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་ནི་སྟོང་པ་རིག་པར་ངེས་པའོ། །མན་ངག་གི་དབང་དུ་ན་སེམས་གནས་བཞིན་དུ་མ་འགགས་པའི་ངང་ནས་ཅི་ཡང་ཤེས་པ་དང་གོ་བ་སོགས་ལྷག་མཐོང་ངོ་མ་དང་། ཤེས་བཞིན་པའི་གསལ་ཆའི་ངང་དུ་ལྷམ་མེར་གནས་སེམས་གནས་ཀྱང་ཟེར། པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སོ་བྱང་སྔགས་ཀྱི་འདུལ་བ་ལས་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་བཞིན་མི་འདའ་བའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཞི་གནས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་དགུ་ནི། འཇོག་དང་རྒྱུན་འཇོག་སླན་ཏེ་འཇོག །དྲན་པས་ཡེངས་མི་འཇུག་པ་རྟ་ཁ་བསྐོར་བ་ལྟ་བུ། ཉེར་ཡེངས་སོང་བ་བསྡུབ། འཇོག་དུལ་ཕན་ཡོན་དྲན་པས་སྤྲོ་བ། དང་ཞི་བྱིང་རྒོད། བར་བྱེད། །རྣམ་དུག་ལྔའི་རྟོག་པ་གཞན། པར་ཞི་བྱེད་རྩེ་རྩོལ་བས་སྒྲིམ་བཞིན་པ། གཅིག་བྱེད། །མཉམ་བསྒྲིམས་ནས་ལྷོད་པའོ། །པར་འཇོག་པ་རྣམ་དགུའོ། །ཞེས་སོ། ༈ །དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། སྐྱིད་ལུག་དང་བྱ་བ་ངན་ཞེན་ལེ་ལོ་དམིགས་རྟེན་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང་། །འཛིན་སྟངས་ལྷོད་པ་བྱིང་རྒོད་འདོད་པའི་ཆང་རྒོད་པ་འདུ་མི་བྱེད་མི་བསྒྲིམ་པ། པ་དང་། ཧ་ཅང་བསྒྲིམ་ཆེས་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་ལྔ། ཞེས་སོ། །དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། ཏིང་འཛིན་ལ་དད་
Chinese
无论多么努力地寻找，也无法在寻找者之外找到“我”。寻找者的心念本身也在瞬间消逝，因此找不到“我”。即使有，也只是在五蕴聚合之上，安立一个名为“我”的假名而已，并没有独立存在的“我”。这就是所谓的无我。关于法无我：将一个微尘分解为四个方向的微尘，再分解为中心微尘，则无有分。如果前后念的刹那没有相遇，则前念所想，后念无法知晓。如果相遇，则中间的念头会有先后两个部分。如果再分解中间的念头，则如刹那般无有分。因此，法无我，即是空性。因此，残留下来的只是各自业力所显现的法。法是世俗的能取所取之显现，而其上的无我则是法性胜义谛。阿赖耶识的相续存在，并在其上留下习气，由此产生六识以及心和心所等，因此显现被确定为心。在等持之上，如是斩断念头，并分解为无我。如是，在空性中忆念并安住于空性，即是确定心为空性。如是，了知超越思维、远离戏论，即是确定空性为觉性。从口诀的角度来说，安住于心，在不间断的状态中，了知一切、理解一切等，是真实的胜观。在觉知的明分状态中，安住于明晰，也称为安住于心，即是止观。三学道的戒律，是不违背别解脱戒、菩萨戒和密咒戒中所规定的内容。禅定的止住，其中心的九种安住方式是：安住、持续安住、再安住。以正念不让心散乱，如套住马头一般。收摄已经轻微散乱的心。因忆念安住的利益而感到欢喜。以及平息沉没和掉举。制造障碍。是五种烦恼的其他念头。平息这些念头，以精进努力来专注。使心专注于一境。平等专注后放松。以上是九种安住方式。其不相顺的五种过患是：懈怠、忘失教授、昏沉、掉举和作意。对治的方法是：生起信心和精进，应用忆念，了知昏沉和掉举，不过度收摄也不过度放松。是五种作意。以上。断除这些过患的八种作意是：对禅定生起信心。
English
No matter how hard you search, you cannot find "I" apart from the searcher. The mind of the searcher itself vanishes in an instant, so it cannot find "I." Even if there is, it is only a conventionally designated name "I" placed upon the aggregation of the five skandhas, and there is no independently existing "I." This is what is meant by no-self. Regarding the absence of self in phenomena: If you break down a single dust particle into dust particles in four directions, and further break it down into a central dust particle, there is no part left. If the moments of past and future thoughts do not meet, then the future thought cannot know what the past thought thought. If they meet, then the intermediate thought would have two parts, past and future. If you further break down the intermediate thought, it is like a moment with no parts. Therefore, the absence of self in phenomena is emptiness. Therefore, what remains is only the manifestation of phenomena, each dependent on the power of its own karma. Phenomena are the appearance of the grasping and the grasped in conventional truth, and the absence of self upon them is the ultimate truth of the nature of phenomena. The continuity of the alaya consciousness exists, and habits are placed upon it, from which the six consciousnesses and mental factors arise, so appearances are determined to be mind. Above equipoise, thoughts are cut off and dissolved into no-self. Thus, remembering emptiness in emptiness and abiding in it is to determine the mind as emptiness. Thus, knowing beyond thought and free from elaboration is to determine emptiness as awareness. From the perspective of pith instructions, abiding in the mind, knowing and understanding everything in an uninterrupted state, is true vipashyana. Abiding clearly in the state of the clarity of awareness is also called abiding in the mind, which is shamatha-vipashyana. The discipline of the three trainings on the path is not to violate what is prescribed in the Pratimoksha, Bodhisattva, and Mantra vows. The shamatha of samadhi, in which the nine ways of abiding of the mind are: placing the mind, continuous placing, re-placing. Not letting the mind wander with mindfulness, like tethering a horse's head. Gathering the mind that has slightly wandered. Rejoicing by remembering the benefits of abiding. And pacifying sinking and excitement. Creating obstacles. Other thoughts of the five poisons. Pacifying these thoughts, focusing with diligent effort. Making the mind focus on one object. Relaxing after equal focus. These are the nine ways of abiding. The five faults that are contrary to it are: laziness, forgetting the instructions, lethargy, excitement, and making effort. The antidotes are: generating faith and diligence in samadhi, applying mindfulness, knowing lethargy and excitement, not over-collecting and not over-relaxing. These are the five applications. Above. The eight applications to abandon these faults are: generating faith in samadhi.