Tibetan
ད་པར་མེད་པས། གཉིས་ཀའང་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན། ཁྱད་པར་ལ། གཞིའི་སྐབས་སུ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་མི་བསླུ་བའི་གཞི་མཐུན་འདོད་པ་རང་རྒྱུད། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ ཐལ་འགྱུར། ས་པཎ་གྱིས། ཐ་སྙད་དུ་ནི་མི་བསླུ་བ། །འདོད་པ་དེ་ནི་ཚད་མའི་ལུགས། །རང་རྒྱུད་དེ་དང་ཆ་མཐུན་ལ། །ཐལ་འགྱུར་བ་དག་ཐ་སྙད་དུ། །བདེན་པར་མི་འདོད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ལམ་གྱི་སྐབས། ཚད་མ་ལས་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང་། ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རང་རྒྱུད། ཉན་རང་གིས་དེ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དང་། ཚད་མ་ལས་མངོན་རྗེས། དཔེ་ཉེར་འཇལ། ལུང་ཚད་མ་བཞིར་གྲངས་ངེས་སོགས་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རིང་དུ་སོང་ན་བློ་ཡང་ལྷག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུར་འཕགས་པའི་སར་མཉམ་གཞག་སྣང་བཅས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་མཉམ་རྗེས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ནི་རང་རྒྱུད་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར། ཐལ་རང་ཞེས་བའི་ངེས་ཚིག་ནི། ལེགས་ལྡན་གྱི་མྱུ་གུ་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པ་སོགས་ལའང་ཚད་མའི་རིག་པ་སྦྱར་ནས་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་འགོད་པ་སོགས་མཛད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་ན་རྟགས་ཆོས་རྩོད་གཞི་དང་གསུམ་ཀ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་ངོར་གྲུབ་དགོས་པས་དཔྱད་གཞི་ཆོས་ ཅན། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ཞིག་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པར་བཞེད། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བས་དེ་མི་འཐད་པར་གཟིགས་ནས། མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། སླར་སྐྱེ་བ་དོན་དམ་དུ་ཐལ། རང་དང་བདག་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མྱུ་གུ་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབས་པར་མཛད། དེའི་ཚེ་ན་ཡང་། དཔྱད་གཞིའི་མྱུ་གུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། མྱུ་གུ་རང་གི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ། ཚིག་གསལ་ལས། དབུ་མ་པ་ཡིན་ནི། ཞེས་སོགས་དང་། ས་པཎ་གྱིས། དེ་ཁས་བླངས་པ་གཏན་མི་འདོད། །དེ་ལ་བརྟགས་ན་གཉིས་སུ་འགྱུར། །སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ཕྱིར་མི་འདོད་ན། །ཤེས་ན་དབུ་མའི་གྲུབ་མཐར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་པས་དབུ་མའི་རྟགས་ཆེན་ལྔ་ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྩ་ཤེར། བདག་ལས། སོགས་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་པའི་དམ་བཅར་འདོད། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་དག་རིག་བཞིན་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་གསུངས། ཐལ་འགྱུར་བ། པ་ཚབ་བུ་བཞི་ལས་བ
Chinese
因为没有差别，二者都是中观自性派。差别在于，在基础的阶段，认为世俗谛和不欺骗的基础相同的是自续派，与此相反的是应成派。萨迦班智达说：“名言中不欺骗，认为那是量之理，与自续派相符，应成派在名言中，简而言之不认为是真实的。”这是主要的，在道的阶段，自续派认为量是现量和比量两种，并且声闻和独觉没有证悟法无我；应成派则认为声闻和独觉证悟了法无我，并且量是现量、比量、譬喻、衡量，以及经教量四种确定等。正如所说：“如果时间长了，智慧也会更加增长。”在果的阶段，圣者的地上，认为有相的等持和佛地的有相后得是不同的，这是自续派，与此相反的是应成派。应成和自续的词义是：对于证明善生的苗芽不是从自性产生等，也运用量之理，造作具有五支的论式等。那时，因为宗、法、因三者都需要在敌方和己方都成立，所以作为考察对象的法，比如苗芽等，在考察实相的理智面前，认为法成立。佛护和月称认为这不合理，于是通过说出矛盾的应成式等方式，证明苗芽无自性，例如：苗芽是法，再次产生在胜义中是应成的，因为是从自己和自性相同的因产生的。那时，也不承认作为考察对象的苗芽是通过量成立的，因为这是考察苗芽自身情况的时候。如《明句论》中所说：“是中观派。”等等。萨迦班智达说：“不愿承认它，如果考察它就会变成二，因为是离戏的所以不愿承认，如果知道就会变成中观的宗派。”等等。因此，自续派认为，中观的五大相，三相是通过量成立的自续的理路，以及《根本慧论》、《从自性》等四句生灭的立宗。应成派说，这些都如实地成为应成派的理路和立宗的差别。应成派，从帕擦瓦的四个儿子中
English
Since there is no difference, both are Madhyamaka Svatantrika. The difference lies in the ground stage, where the Svatantrika school asserts that conventional truth and the basis of non-deception are the same, while the opposite is the Prasangika school. Sakya Pandita said, "In name, it is not deceptive; the assertion is the system of valid cognition. The Svatantrika is in accordance with that, while the Prasangikas, in name, briefly do not assert it as true." This is the main point. In the path stage, the Svatantrika school asserts that valid cognition consists of perception and inference, and that Hearers and Solitary Realizers have not realized selflessness of phenomena. The Prasangika school asserts that Hearers and Solitary Realizers have realized it, and that valid cognition consists of perception, inference, analogy, measurement, and four definitive scriptures, etc. As it is said, "If it goes on for a long time, wisdom will also increase even more." In the fruition stage, on the ground of the noble ones, the Svatantrika school asserts that the meditative equipoise with appearance and the subsequent attainment with appearance on the ground of the Buddhas are different, while the opposite is the Prasangika school. The definition of Prasangika and Svatantrika is that they also apply valid reasoning to prove that the sprout of good qualities does not arise from itself, and construct syllogisms with five limbs, etc. At that time, since the subject, property, and reason all need to be established for both the proponent and the opponent, the subject of investigation, such as a sprout, is considered established in the face of reason that examines the reality. Buddhapalita and Chandrakirti saw that this was not reasonable, and thus proved the selflessness of the sprout through expressing contradictory Prasangikas, such as: the sprout is the subject; it follows that it arises again in ultimate truth, because it arises from a cause that is the same as itself and its nature. At that time, they also do not accept that the sprout as the object of investigation is established by valid cognition, because it is the time to examine the situation of the sprout itself. As it is said in the Clear Words, "It is the Madhyamika." etc. Sakya Pandita said, "One should never want to accept it; if one examines it, it will become two. Because it is free from elaboration, one does not want to accept it; if one knows it, it will become the Madhyamaka school." etc. Therefore, the Svatantrika school asserts that the five great signs of Madhyamaka, the three aspects, are the Svatantrika's reasoning established by valid cognition, and the proposition of the fourfold negation of arising and ceasing, such as in the Root Wisdom, "From Self," etc. The Prasangika school says that these are all the differences between the Prasangika's reasoning and proposition as they are. The Prasangika, from the four sons of Patsab Bu
Tibetan
རྒྱུད། ས་སྐྱ་གོང་མ་དང་བུ་སོགས་ལུགས་འདི་བཞེད། ཀླུ་སྒྲུབ་རྒྱ་མཚོས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་རྒྱུ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ སྐྱེ་མེད་དུ་སོང་། དེ་བཞིན་དུ་རྭ་གཡས་གཡོན་དང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་དང་། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་སོགས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་སོང་སྟེ་རྟག་མཐའ་ལས་གྲོལ། བརྟེན་ནས་བྱུང་བའམ་བལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་ཡེ་མེད་མ་ཡིན་པས་ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ཚུལ་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་s ལས་དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་དུ་གསུངས། ཚུལ་དེས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ལས་མྱུ་གུའམ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུ་གཅིག་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ན་ཆོས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བདེན་མེད་གཅིག་ཅར་དུ་རྟོགས་ནས་འགྲོ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གོ་དོན་དེ་ཆོས་ཀུན་ལ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས། ཇོ་ནང་པས། ཆོས་དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད། པཎ་ཆེན་གྱིས། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཡང་། བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པས་དམན། བཞི་བརྒྱ་པའི་ལུང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་ལྟ་བ། གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་གསུམ་ལ་རིམ་བཞིན་བྱེད། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བ་འཁྲུལ་ལོ།། ༈ །།དགེ་སློང་ལ་རབ་ཏུ་གཅེས་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་རང་གི་ངོ་བོ་༡སྡོམ་པ་སྟེ། །རྩ་བ་བཞི་སོགས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ། །དབྱེ་བ་༢མིང་གི་དགེ་ སློང་གང་ཡིན་དང་། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་དང་ཡང་དག་ལྟར་སྣང་སྟེ། །སྒྲ་འཇུག་༣རྣམ་པར་ཉོན་མོངས་ཟད་ཕྱིར་དང་། །དགེ་བ་སློང་འདུན་པ། དང་ཟས་སློང་དང་། །ཞི་བར་གནས་དང་ལམ་ཐར། ཞུགས་དང་།། །།ལེགས་ཐར་ལམ། པར་འཚོལ་དང་ཆགས་པ་སྤངས། །ཡིད་འོང་ཕྱིར་ན་དགེ་སློང་ངོ་། །ཞེས་སོ།། ༈ །།སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཚེ་རིང་དེ་བཞིན་ནད་མེད་དང་། །གཟུགས་དང་སྐལ་བ་བཟང་དང་རིགས། །ནོར་དང་ཤེས་རབ་དག་དང་བདུན། །ཡོན་ཏན་མདོ་སྡེ་དག་ལས་གསུངས། །ཞེས་དང་། གསོད་སར་ཆུད་པ་ལེགས་བཏང་དང་། །དེ་བཞིན་སྲོག་གི་ཕན་གདགས་ཤིང་། །སྲོག་ཆགས་འཚེ་བ་ལས་ལྡོག་པ། །༼ ཚེ་རིང་བ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ།། ༈ །།བཀྲ་ཤིས་རྫས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་བཀྲ་ཤིས་དགའ་སྟོན་ལས༡༦། བཀྲ་ཤིས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། སྔར་བྱས་པ་ཡི་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །མཐུན་པའི་ཡུལ་དུ་གནས་པ་དང་། །བདག་ཉིད་མཆོག་གི་སྨོན་ལམ་
Chinese
宗派。萨迦贡嘎和子等尊奉此派。龙树（菩萨）认为缘起之义，是依靠一个因产生的，因此自性为空。同样，左右、有无、有为无为等，都是互相观待而成立的，因此自己的体性不成立，从而脱离常边。依靠产生或观待成立，因此在世俗名言中不是完全没有，从而脱离断边，这是甚深中观的正道。龙树父子的论著中也多次这样说。因此，从缘起的标志来看，如果像苗芽或近取蕴一样，认识到一个是无自性的，那么其他法也能一下子认识到无自性，因为缘起的意义在一切法中都具备。如是说。觉囊派认为，法界无为仅仅是真实成立的。班禅认为，以其为境的智慧，即离能取所取的觉性自明也是真实成立的，因此低下。四百论的教证：世间人的正确见解，对人及法的无我见，次第进行。与三转法轮相合是错误的。 又，于《爱护比丘经》中说：比丘自之体性，一者是律仪。根本四等二百五十条。差别二者，名为比丘为何，仅持表相及真实相似者。语之用法三者，谓为烦恼尽故，求善，求食，住于寂静，趣入解脱道，寻求善妙解脱道，断除贪著。因其悦意故，名为比丘。如是。 又，世亲论师云：长寿、健康、美貌及好运、种姓、财富、智慧等七者，于功德经藏中说。又，从死地救出，同样给予生命利益，不害众生，（长寿者乃能获得）。如是。 又，《吉祥八物释·吉祥喜宴》第十六中，《大吉祥经》云：以昔日所作之福德，安住于和谐之地，以及殊胜之自性祈愿。
English
Lineage: This system is upheld by Sakya Gongma and his sons. Nagarjuna believes that the meaning of dependent origination arises from relying on a cause, therefore its nature is empty. Similarly, left and right, existence and non-existence, conditioned and unconditioned phenomena, etc., are established in mutual dependence. Therefore, their own nature is not established, thus being liberated from the extreme of permanence. Because it arises dependently or is established in reliance, it is not completely non-existent in conventional terms, thus being liberated from the extreme of nihilism. This is the correct profound Middle Way. Nagarjuna and his sons have repeatedly said this in their treatises. Therefore, from the sign of dependent origination, if one realizes that something like a sprout or an aggregate of appropriation is without inherent existence, then other phenomena can also be realized as being without inherent existence all at once, because the meaning of dependent origination is complete in all phenomena. Thus it is said. The Jonangpas believe that the unconditioned realm of reality is truly established. Panchen believes that the wisdom that takes it as its object, the self-aware and self-illuminating consciousness that is free from grasping and the grasped, is also truly established, therefore it is inferior. The quote from the Four Hundred Verses: The correct view of worldly people is applied sequentially to the view of the selflessness of persons and phenomena. Combining with the three turnings of the wheel of Dharma is a mistake. Furthermore, in the Sutra of Great Affection for Monks, it says: The essence of a monk is firstly, discipline. The two hundred and fifty fundamental precepts, etc. The second distinction is, what is a monk by name, merely holding the appearance and those who only appear to be genuine. The third application of the term is, because of the exhaustion of afflictions, the desire to seek virtue, to seek food, to abide in peace, to enter the path of liberation, to seek the path of excellent liberation, and to abandon attachment. Because it is pleasing, it is called a monk. Thus it is. Furthermore, Master Vasubandhu said: Longevity, as well as health, beauty, good fortune, lineage, wealth, and wisdom, these seven are mentioned in the Sutra of Qualities. Also, being rescued from the place of slaughter, likewise giving benefit to life, refraining from harming sentient beings, (the long-lived one will be able to obtain it). Thus it is. Furthermore, in the "Explanation of the Eight Auspicious Symbols, Auspicious Feast" 16, the Great Auspicious Sutra says: By the merit of past deeds, dwelling in a harmonious place, and the aspiration of the supreme self.