Tibetan
སྨོན་པ་དང་། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་འདོད་པ་ཙམ་དམ་བཅའ་བ་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་དང་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱོད་པའི་གྲོགས་དང་འབྲེལ་བར་ཁས་བླངས་ནས་སྤྱོད་པའོ། །སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ལའང་གསུམ། བསྡུས་པར་ བསླབ་པ་ནི། བསམ་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ་ཉིད་དོ། །འབྲིང་པོ་ནི། ཚོགས་གཉིས་བསྒྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་དཀའ་སྙམ་ནས་ཞུམ་པ་དང་། དགེ་བ་བྱས་པས་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་བདེ་བ་མ་བྱུང་བས་སྒྱིད་ལུག་པ་དང་། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྟེ་གསུམ་གྱིས་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོར་བའི་གཉེན་པོར། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྦྲང་བུ་བུང་བ་ཤ་སྦྲང་དང་། །ཞེས་སོགས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟར་ཞོན་ནས། །ཞེས་སོགས་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་སྙིང་བརྩེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བཟློག་པར་ནུས་སོ། །རྒྱས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་འདོད་དང་། བདེ་བ་འཕྲད་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་དང་བྱམས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། འཕེལ་བའི་རྐྱེན་ཡང་དག་པའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ། དཀོན་མཆོག་ལ་དད་པ། བདུད་ཀྱི་ལས་སྤངས་པ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དྲན་པ་དང་། རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་བདུན་དང་། མི་ཉམས་པའི་ཐབས། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་མི་དད་པ། གཞན་གྱི་དཔལ་ལ་མི་བཟོད་པ། རང་ཞི་དོན་དུ་གཉེར་བ། ཐབས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མི་བརྩོན་པ། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མི་ཤེས་ཤིང་། ། རང་དེ་ལྟ་བུ་རྩོལ་བ་ལ་མི་མོས་ན་ཉམས་པས། དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་མོས་པ་དང་སྤྲོ་བ་སོགས་ཅི་རིགས་བསྒོམ། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་ལའང་གསུམ་སྟེ། བསྡུས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་ཅི་ནུས་ཀྱིས་སྡིག་སྤང་དགེ་སྒྲུབ་ལ་བསླབ། དབང་མེད་ཀྱི་སྡིག་པ་བྱུང་ན་ཉིན་མོར་བྱས་པ་མཚན་མོ་དང་། མཚན་མོར་བྱས་པ་ཉིན་པར་བཤགས་ཤིང་། དགེ་རྩ་ཅུང་ཟད་རེ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་བསྔོའོ། །འབྲིང་པོར་དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་བླང་དོར་བསྒྲུབ་པའོ། །རྒྱས་པར་རྒྱུ་ནི། སྨོན་སེམས་བློ་ཞུགས་ལ། དེ་འཕེལ་བའི་ཐབས་ཚོལ་ཞིང་ཉམས་པའི་རྒྱུ་སྤོང་བ་དང་། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་ཞིང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བར་འདོད་པའོ། །རྐྱེན་ནི། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཉིན་བཞིན་དུ་བྱ་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྐྱེས་རབས་སོགས་ལས་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཅི་ནུས་སུ་བསླབ་བོ། །མི་ཉམས་པའི་ཐབས་ནི། ནམ་སྙིང་གི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་རྩ་ལྟུང་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་སོགས་མདོ་གཞན་ནས་འབྱུང་བའི་རྩ་ལྟུང་གི་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་དེ་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་སོགས་སྡིག་ལྟུང་འདག་པའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །མདོར་ན་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་། ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་བྱས་ནས་ལམ་ལྔ་འགྲུབ། ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང་། ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་བྱས་ནས་ས་བཅུ་ཐོབ། སངས་རྒྱས་པ་ན་ཡང་ལམ་མཐར་ཐུག་ཆོས་སྐུ་དང་། ས་མཐར་ཐུག་གཟུགས་སྐུའོ། །དེའང་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་དང་། མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དེ་ལ་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྤང་བྱ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་བ་དག་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། གནས་སྟུག་པོ་བཀོད་པར་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། གསུང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་འཁོར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྐོར་བ། ཐུགས་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན། འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་མཛད་པ་སྟེ་ལོངས་སྐུ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཞིང་། ཡུལ་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་གདུལ་བྱ་གང་ན་གནས་ན། དུས་གསུམ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཕྲིན་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་མཛད་པ་སྟེ། དེའང་བཟོ་སྐྱེ་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པ་གསུམ་ནི་སྤྲུལ་སྐུ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ནི། གཞན་དག་སྣ་ཚོགས་འདོད་ཀྱང་། རང་ལུགས་ལ། དོན་དམ་པར་བློ་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། འཕགས་པས། ཡོད་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་བཞི། །ཞི་བ་འདི་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོགས་ན། མེད་དེ། འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པ་ལ་བལྟོས་ན་ཡོད་དེ། གནས་འགྱུར་གྱི་སྐུ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་རང་གི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གཞི་དང་བཅས་པ་སྤངས་བ་ཚུལ་ཁྲིམས། དེ་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་གྱིས་ཟིན་
Chinese
关于发心和行心这两种菩提心。第一种是：仅仅发誓为了众生的利益而想要成佛，这与实修没有关联。第二种是：承诺与实修相结合并付诸行动。关于各自的学处，有两类。第一类是发心的学处，又分为三种。简略地学是：心想为了所有众生的利益而要成佛。中等的是：想到积累二资粮成佛很难而感到沮丧，以及做了善事却没有得到现世的安乐而感到懈怠，还有害怕轮回的过患，这三种会舍弃发心菩提心，为了对治这些，如《入行论》中所说：“蜜蜂、熊蜂、牛虻等。”等等，以及“骑乘菩提心的骏马。”等等，可以用如幻的认知和特别的慈悲来遣除。广大的学处是：生起菩提心的原因是想要脱离自己和他人的痛苦，以及想要得到安乐的慈悲和慈爱，增长的因缘是依止真正的善知识，信仰三宝，舍弃魔业，菩萨的利益，轮回和涅槃的过患，忆念佛和菩萨的功德，以及生起成办自他一切利益的欢喜心，这七种。不退失的方法是：不信仰上师三宝，不能忍受他人的兴盛，只为自己的寂静而努力，不精进于广大的方便，不了解佛菩萨的功德。 如果自己不乐意那样努力就会退失，因此，为了对治这些，要修习信心和欢喜等各种对治法。行心的学处也有三种。简略的是：尽力学习断恶行善。如果不由自主地造了恶业，就把白天做的恶业在晚上忏悔，晚上做的恶业在白天忏悔，并且把所做的一点一滴的善根都回向给一切众生，愿他们成佛。中等的是受持和舍弃黑白八法。广大的是，原因是：发心融入于心。为了增长发心，要寻找方法，舍弃退失的原因，思维轮回和涅槃的过患，想要度化一切众生。缘是：
English
Regarding the two types of Bodhicitta, aspiring and engaging. The first is: merely vowing to become a Buddha for the benefit of sentient beings, which is not related to actual practice. The second is: committing to combine with practice and putting it into action. Regarding their respective trainings, there are two categories. The first is the training of aspiring Bodhicitta, which is further divided into three. The concise training is: thinking of becoming a Buddha for the benefit of all sentient beings. The intermediate one is: feeling discouraged thinking it is difficult to achieve Buddhahood by accumulating the two accumulations, and feeling lazy because one has not obtained the happiness of this life by doing good deeds, and being afraid of the faults of samsara, these three will abandon the Bodhicitta of aspiration. To counteract these, as stated in the 'Bodhisattvacaryāvatāra': 'Bees, bumblebees, gadflies, etc.,' and 'Riding the steed of Bodhicitta,' etc., can be dispelled by illusory cognition and special compassion. The extensive training is: the cause of generating Bodhicitta is the compassion and love of wanting to be free from the suffering of oneself and others, and wanting to attain happiness, and the conditions for growth are relying on a true spiritual friend, having faith in the Three Jewels, abandoning the activities of demons, the benefits of Bodhisattvas, the faults of samsara and nirvana, remembering the qualities of Buddhas and Bodhisattvas, and generating joy in accomplishing all the benefits of oneself and others, these seven. The methods for not degenerating are: not having faith in the Guru and the Three Jewels, not being able to bear the prosperity of others, striving only for one's own peace, not striving for vast methods, not knowing the qualities of Buddhas and Bodhisattvas. If one is not willing to strive in that way, one will degenerate. Therefore, to counteract these, one should meditate on faith and joy, etc., as appropriate. There are also three types of training for engaging Bodhicitta. The concise one is: to learn to abandon evil and do good as much as possible. If one involuntarily commits evil deeds, one should confess the evil deeds done during the day at night, and the evil deeds done at night during the day, and dedicate all the good roots, even a little bit, to all sentient beings, wishing them to attain Buddhahood. The intermediate one is to adopt and abandon the eight white and black dharmas. The extensive one is, the cause is: aspiring mind entering the mind. To increase aspiration, one must seek methods, abandon the causes of degeneration, contemplate the faults of samsara and nirvana, and want to liberate all sentient beings. The condition is:
Chinese
每天都要对上师和三宝做七支供，还要尽力学习从本生传等中出现的菩萨行。不退转的方法是：从《虚空藏经》中所说的根本堕罪，以及《宝积经》等其他经典中出现的根本堕罪的对治法入手，使其不发生；同样，也要努力采取各种消除罪堕的方法，如念诵三十五佛忏悔文等。总之，依靠胜义菩提心，以智慧空性作为修习的近取因，以方便大悲心作为助缘，从而成就五道。依靠世俗菩提心，以方便大悲作为近取因，以智慧空性作为助缘，从而获得十地。成佛时，也是道的究竟是法身，地的究竟是色身。也就是断除了二障及其习气，具有通达一切万法的智慧，即具足二种圆满是佛的特征。其中，自性清净的法界，从可断除的、突发的垢染中解脱出来，具有二种清净，是法身。处在密严刹土，以身相和好相庄严，语不断地转动大乘法轮，意具有四智的自性，令眷属十地菩萨感到满足，是报身。从这两者的自主因缘中产生，处所与虚空边际相等，无论调伏对象在哪里，三时不断地行持事业，仅仅是为了利益有情，也就是工巧化身、殊胜化身、化身三种是化身。关于其中是否存在智慧的分析是：其他人有各种各样的观点，但在自宗看来，从胜义谛的角度来说，因为超离了心识的范畴，所以从有无的边际中解脱出来。如圣者所说：“有与无等四边，寂灭中皆不存在。”从世俗谛的角度来说，如果将心和心所视为智慧，则不存在，因为错乱已经穷尽。如果相对于所知的一切万法来说，则存在，因为已经获得了转依之身。为了利益他人，断除了自己的所有过患及其根本，是戒律。它被加行、正行、后行三者所包含。
English
One should perform the seven-branch offering to the Lama and the Three Jewels every day, and also strive to learn the conduct of the Bodhisattvas as much as possible, as it appears in the Jataka tales and other sources. The method for not degenerating is to prevent the occurrence of root downfalls by cultivating the antidotes to the root downfalls mentioned in the Sutra of the Essence of Space and other sutras such as the Jewel Heap Sutra. Similarly, one should strive in various methods for purifying sins and downfalls, such as reciting the Hundred Syllable Mantra of Vajrasattva. In short, relying on ultimate Bodhicitta, with wisdom emptiness as the proximate cause for cultivation, and with skillful means of great compassion as the contributing condition, the five paths are accomplished. Relying on relative Bodhicitta, with skillful means of compassion as the proximate cause, and with wisdom emptiness as the contributing condition, the ten bhumis are attained. At the time of Buddhahood, the ultimate of the path is the Dharmakaya, and the ultimate of the bhumis is the Rupakaya. That is, abandoning the two obscurations together with their habitual tendencies, and possessing the wisdom of omniscience itself, that is, possessing the two perfections, is the characteristic of a Buddha. Among these, the Dharmadhatu, which is naturally pure, is liberated from adventitious stains that can be abandoned, and possesses two purities, is the Svabhavikakaya. Abiding in the Dense Array Pure Land, adorned with bodily marks and signs, the speech continuously turns the Great Vehicle Dharma wheel, the mind possesses the nature of the four wisdoms, and satisfying the retinue of tenth-bhumi Bodhisattvas, is the Sambhogakaya. Arising from the autonomous conditions of these two, the place is equal to the extent of space, and wherever the beings to be tamed abide, the activity is continuously performed in the three times, solely for the benefit of sentient beings, that is, the Nirmanakaya is the emanation of crafts, the supreme emanation, and the emanation. The analysis of whether there is wisdom in them is: others have various views, but according to our own system, from the ultimate point of view, because it transcends the realm of mind, it is liberated from the extremes of existence and non-existence. As the noble one said: "Existence and non-existence and the four extremes, do not exist in this peace." From the relative point of view, if mind and mental factors are designated as wisdom, then it does not exist, because delusion has been exhausted. If it is relative to all knowable things, then it exists, because the body of transformation has been attained. For the sake of others, abandoning one's own faults together with their root, is discipline. It is encompassed by the three: preparation, actual practice, and subsequent practice.