Tibetan
ས་པ་དང༌། འགྲོ་བ་ཕྲག་དོག་གིས་གཟིར་གཟིགས། །ཕྲག་དོག་ཐམས་ཅད་ཟད་མཛད་པ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དཔལ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་ཡང༌། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤངས་ཏེ། །མཁས་པས་རང་རིག་ཙམ་གྱིས་ནི། །སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་བསམ་གཏན་གནས། །ཉིན་དང་མཚན་དུ་གོམས་པར་མཛོད། །ཅེས་པ་དང༌། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པ་ཡིས། །ངག་གི་ཡི་གེ་སྤངས་ནས་སུ། །ཡིད་ཀྱི་བཟླས་དང་ཡང་དག་ལྡན། །རྟག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱིས། །མི་གཡོ་གོ་འཕང་རྒྱུན་དུ་གནས། །རྟག་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་གོས་མེད་པས། །ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཐིམ། །རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཉིད་གྱུར་ན། །བྱང་ཆུབ་རིམ་པ་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་བདུད་རྩི་དོན་གཉེར་བས། །སྙིང་པོ་བླངས་ཏེ་རྩིགས་མ་འདོར། །དེ་བཞིན་ཆོས་ལྔའི་བདུད་རྩི་ནི། །རྙེད་ནས་རྟོག་པ་ཀུན་སྤངས་བྱ། །རྟོག་པའི་གནས་ནི་བཏང་ནས་སུ། །བློ་ལྡན་གང་ཞིག་མི་རྟོག་གནས། །ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསུངས་པ་བཞིན། །དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ མེད། །རྟོག་པས་དམྱལ་བར་འགྲོ་འགྱུར་ཞིང༌། །འགྲོ་དྲུག་རྒྱ་མཚོར་འཁོར་བར་འགྱུར། །རྟོག་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ན། །དྲི་མེད་ཞི་བའི་གནས་སུ་འགྲོ། །དེས་ན་རྟོག་པའི་དྲ་བ་བཅད། །ཅེས་པ་དང༌། བདག་དང་གཞན་དུ་འཛིན་སྤངས་ཤིང༌། །རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཞེས་པ་དང༌། ཀུན་ཕན་ཞི་བ་མཚུངས་མེད་ པས། །རྟག་ཆད་འགྲོ་སྐྱོབ་རྣམ་རྟོག་སྤངས། །ཞེས་པ་དང༌། ཡང༌། མི་ཤེས་རྨོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། །ཇི་སྲིད་ཡེ་ཤེས་རྣམ་སྤངས་ཏེ། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ལ་གནས་ཤིང༌། །རྟོག་པའི་དྲ་བས་དཀྲིས་པའི་ཚེ། །བསོད་ནམས་དང་ནི་སྡིག་པ་ཡི། །ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཆོས་འདིའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྟེ། །སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་ལས། །མི་ཤེས་སྒྲིབ་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་སངས་རྒྱས་གསུངས། །དྲང་བའི་ཐབས་སུ་མཛད་པས་ན། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་གཉིས་ཀ་སྤང༌། །དཔེར་ན་ཆུ་ཡི་གང་བའི་ཀླུང༌། །བརྒལ་འདོད་སྐྱེ་བོས་ཤིང་དང་ནི། །རྩ་སོགས་བསྡུས་ཏེ་འཇུས་ནས་སུ། །རྐྱལ་ཏེ་ཕ་རོལ་བརྒལ་བ་དང༌། །དེས་ན་བདེ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ལ། །བརྟེན་ནས་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་འགྲོ། །བདེ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་གྱུར་ནས། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །དེ་བས་རྟོག་པའི་ཚོགས་སྤངས་ཏེ། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ལམ། །ལམ་རིག་པ་ནི་རྟོགས་མི
Chinese
以及，观看被嫉妒所折磨的众生。使一切嫉妒都灭尽。等等这样说了。在吉祥合和续中也说：完全舍弃一切欲望，智者仅仅依靠自明，就在结合的究竟禅定中安住。日日夜夜都要习惯它。以及，以对有寂的享受的欲望，舍弃语言的文字之后，与意念的念诵完全相应。以常恒的法界自性，恒常安住于不动的果位。恒常微细且无有衣物，识融入于智慧。当识转变为智慧时，就能次第见到菩提。等等这样说了。如同寻求甘露一样，取其精华而舍弃糟粕。同样，获得五法的甘露后，应当舍弃一切分别念。舍弃分别念的处所之后，有智慧的人将安住于无分别。如佛陀所说的心之金刚，对于此没有成就的怀疑。以分别念将会堕入地狱，并在六道轮回的海洋中流转。从分别念中解脱出来，将前往无垢寂静的处所。因此，斩断分别念的罗网。以及，舍弃执着于自和他，自己觉知的智慧。以及，由于普遍利益的寂静无与伦比，舍弃常断、救护众生的分别念。以及，再次说到，不了解的愚昧众生，只要完全舍弃智慧，安住于外在事物，被分别念的罗网所缠绕之时，就会执着于福德和罪恶两种集合。此法的自性完全清净，从无生且无住处中，对于不了解的被遮蔽的众生，佛陀宣说了罪恶和福德。由于作为引导的方便，因此罪恶和福德两者都要舍弃。譬如想要渡过充满水的大河，想要渡过的人收集木头和树根等，抓住它们游泳而渡到彼岸。因此将会安乐地前往。同样，依靠法和非法，渡过轮回的彼岸。获得安乐的菩提之后，完全舍弃法和非法。因此，舍弃分别念的集合，应当进入甚深之法。如来所说的道路，道路的觉性不能
English
And, watching beings tormented by jealousy. Making all jealousy cease. And so on, it was said. In the glorious Samputa Tantra it is also said: Completely abandoning all desires, the wise, relying solely on self-awareness, abide in the ultimate samadhi of union. Practice it day and night. And, with the desire for the enjoyment of existence, abandoning the letters of speech, being perfectly endowed with mental recitation. With the eternal nature of the Dharmadhatu, constantly abiding in the immovable state. Always subtle and without clothes, consciousness dissolves into wisdom. When consciousness becomes wisdom itself, one will see the stages of enlightenment. And so on, it was said. Just as one seeks nectar, taking the essence and discarding the dross. Likewise, having obtained the nectar of the five dharmas, one should abandon all conceptual thoughts. Having abandoned the place of conceptual thoughts, a wise person will abide in non-conceptuality. As the Vajra of Mind was spoken, there is no doubt of accomplishment in that. With conceptual thought, one will go to hell, and will wander in the ocean of the six realms. If one is liberated from conceptual thought, one will go to the stainless state of peace. Therefore, cut the net of conceptual thought. And, abandoning the grasping of self and other, the wisdom of self-awareness. And, because the peace of universal benefit is incomparable, abandon the conceptual thoughts of permanence and annihilation, and protecting beings. And, again: Ignorant, deluded beings, as long as they completely abandon wisdom, abide in external objects, and are entangled by the net of conceptual thought, they will cling to the two aggregates of merit and demerit. The nature of this dharma is completely pure, from the unborn and without abode, to the ignorant beings obscured, the Buddha spoke of demerit and merit. Since it is done as a means of guidance, both demerit and merit should be abandoned. For example, a person who wants to cross a river full of water, a person who wants to cross gathers wood and roots, etc., grabs them and swims to the other shore. Therefore, one will go happily. Likewise, relying on dharma and non-dharma, one goes to the other shore of samsara. Having obtained the bliss of enlightenment, completely abandon dharma and non-dharma. Therefore, abandoning the collection of conceptual thoughts, one should enter the profound dharma. The path spoken by the Thus-Gone One, the awareness of the path does not