Tibetan
ཅད་དོ། །དེ་ལ་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་འཁྱུད་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང༌། གང་ཟག་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་སྔ་ཕྱིའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་རྒྱུ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང༌། དེ་ནས་འབྲས་བུ་སྙིང་རྗེའི་ཐེག་པ་བསྟན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སུ། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། མི་ལེན་མི་འདོར་བ་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང༌། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་འགགས་པ་དང༌། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོའི་མིང་གིས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞི་ལ། དོན་དམ་གཞན་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་དེ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པར་དགག་བྱའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང༌། རྟེན་འབྲེལ་མ་འདས་པ་གཙོ་ཆེར་བསྟན་ནས་དག་པའི་གཞི་ལ་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ཐ་མར་གཙོ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། འཁོར་ལོ་བར་པར་ཡང༌། དགག་པའི་གཞི་མ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སུ། དགའ་བ་དང༌། མཆོག་དགའ་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། རྡོ་རྗེའི་ཆགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དང༌། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་དང༌། གཏི་མུག་ཆེན་པོ་དང༌། ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་དང༌། ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་དང༌། སེར་སྣ་ཆེན་པོ་དང༌། སྲོག་ཆེན་པོ་དང༌། སེམས་ཆེན་པོ་དང༌། རྡོ་རྗེ་དང༌། ཐིག་ལེ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། འདུས་པ་དང༌། སྡོམ་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང༌། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཨེ་ཝཾ་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོའི་མིང་གིས་འགྱུར་མེད་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་སྟོང་ཆེན་གཙོ་བོར་སྟོན་ན། རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང༌། འབྲས
Chinese
结束。因此，为了恒常不分离，所以恒常拥抱。因此，虽然胜义的因和果在体性上没有差别，但对于进入道的人来说，由于显现的方式有先后差别，并且还有其他与因果相似的形态，所以首先宣说了因空性的法，然后宣说了果慈悲的法。在伟大的大乘经藏中，空性、无相、无愿、无戏论、不作意、般若波罗蜜多、不取不舍、法性、法界性、法住性、法无过失性、如是性、无错乱如是性、非他如是性、真实边际、不生、不灭、本来寂静、自性清净涅槃、法身、自性身等等，以多种名称，在以世俗自空之法所空的基上，宣说了胜义他空如虚空般恒常安住。也就是说，在第二法轮中，主要宣说了所破之法世俗自空，没有超越缘起，然后在清净的基上，胜义他空超越缘起，这是在第三法轮中主要宣说的。即使在第二法轮中，也不是没有宣说所破的基。在珍贵的续部中，喜、胜喜、殊胜喜、俱生喜、金刚贪、随贪、大欲、大嗔、大痴、大慢、大嫉妒、大悭吝、大命、大心、金刚、明点、真如、结合、誓言、俱生身、俱生智、大手印、原始佛、金刚萨埵、ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）等多种名称，宣说了不变的殊胜大乐。因此，如果主要宣说因大空性，那么就是因的法，果
English
End. Therefore, in order to be constantly inseparable, it is constantly embraced. Thus, although there is no difference in essence between the cause and effect of the ultimate truth, for those who have entered the path, because there is a difference in the way they appear, and there are other forms similar to cause and effect, the cause of emptiness is taught first, and then the effect of compassion is taught. In the great Mahayana sutras, emptiness, signlessness, wishlessness, non-proliferation, non-attention, Prajnaparamita, non-acceptance and non-rejection, Dharma-nature, Dharma-dhatu, Dharma-sthita, Dharma-nirvana, Suchness, non-erroneous Suchness, non-other Suchness, the ultimate limit, unborn, unceasing, originally peaceful, naturally completely liberated from sorrow, Dharmakaya, Svabhavikakaya, etc., with many names, on the basis of emptiness by the laws of conventional self-emptiness, the ultimate other-emptiness, like the sky, is always taught to reside. That is to say, in the intermediate wheel, the object to be refuted, the conventional self-emptiness, which has not transcended dependent origination, is mainly taught, and then on the basis of purity, the ultimate other-emptiness, which transcends dependent origination, is mainly taught in the final wheel. Even in the intermediate wheel, it is not that the basis of refutation is not taught. In the precious tantras, joy, supreme joy, special joy, innate joy, Vajra attachment, subsequent attachment, great desire, great anger, great delusion, great pride, great jealousy, great stinginess, great life, great mind, Vajra, Bindu, Tathata, union, vow, innate body, innate wisdom, Mahamudra, primordial Buddha, Vajrasattva, ཨེ་ཝཾ (Tibetan, Devanagari, Roman transliteration, Literal meaning in Chinese) and other various names, the unchanging supreme great bliss is taught. Therefore, if the cause of great emptiness is mainly taught, then it is the Dharma of cause, the fruit
Tibetan
་བུའི་བདེ་ཆེན་གཙོ་བོར་སྟོན་ན་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེ་དག་གི་དོན་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ལ་དགོངས་ནས། དོན་གཅིག་ན་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཐ་དད་པར་བཟུང་ནས། ཕན་ཚུན་སྨོད་ན་རྩ་ལྟུང་དྲུག་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་གསལ་མི་གསལ་དང༌། དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ཟབ་མི་ཟབ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་འཐོབ་པ་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་ནི་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་བོད་ཕལ་ཆེར་གྱི་འཆད་ལུགས་ནི་འདི་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཆ་ཡང་མང་དུ་གསུངས་ཤིང༌། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཆ་ཡང་མང་དུ་གསུངས་ལ། དེ་དང་དེ་དག་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོ་བོས་སྤྲོ་བར་ཡང་རྔཽ་ཐོགས་མོད་ཀྱི། འདིར་ཡི་གེ་མང་དུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། གཉེན་པོས་སྦྱང་བྱ་སྤངས་ཀྱང་འཆིང་ལ། གཉེན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ན། སྦྱང་བྱ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་དང་མཐུན་གྱི། འཕགས་ཆེན་རྣམས་དང་མི་མཐུན་ཏེ། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་སྦྱང་བྱ་བདག་འཛིན་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཏེ། སངས་ན་གང་གིས་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་འཆིང་སྟེ། འདི་ནི་གནས་མེད་དོ། །གཉེན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ན། སྦྱང་བྱ་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་པ་འདི་ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། གཉེན་པོ་ལམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱང་འགགས་ནས་མེད་ན། སྤང་བྱ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་ནི་རླུང་སེམས་ཐིག་ལེའི་འགྱུ་བ་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་འགགས་པས་ཁྱབ་བོ། །དེ་རྣམས་མ་འགགས་པར་ད་ལྟ་ཡོད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་གྲོལ་ཞེས་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་ནོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་བས། སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་གསུམ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་སྤང་བྱ་དང༌། གཉེན་པོ་ཡིན་ཞིང༌། སྦྱང་གཞི་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ལ། དཔོན་བྱང་པའི་གསུང་གིས། སྦྱང་གཞི་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ཟེར་བ་འདི་ཀུན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་རང་ལ་ཡང་འཛོལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་ལ་སྤང་གཉེན་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །དེ་ལས་དེ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་པ་འདི་ཡང་གང་ཟག་རྟོགས་པ་དམན་པ་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད
Chinese
如果主要阐述果位的殊胜大乐，则称为果乘。考虑到这些意义无别地安住于一体，所以说“意义虽一”等等。如果认为这两者的意义是不同的，并且互相诋毁，则说是第六条根本堕罪。即使如此，也清楚地说明了，由于最终意义的显明与否，以及实现它的方法深奥与否等原因，获得果位有远近的差别。然而，大多数藏人的讲解方式并非如此。关于这两者，既有很多说明它们有差别的方面，也有很多说明它们没有差别的方面。我本可以详细地阐述这些意义，但因为担心文字过多，所以没有写。此外，仲敦巴尊者的观点是：即使对治法舍弃了所治品，仍然会被束缚；如果认识到对治法没有自性，则所治品也不会成立。这段话与一些藏人的观点一致，但与圣者们不一致。因为对治法，即智慧的集合，舍弃了所治品，即连同眷属的我执。如果已经成佛，谁会以什么方式束缚谁呢？这没有根据。如果认识到对治法没有自性，则所治品也不会成立，这句话，如果是指成佛之时，对治道的集合也止息而不存在，更何况是所舍弃的，那么就没有过失。因为那时，风、心、明点的运行全部彻底止息。如果不是这样，而是在这些没有止息、现在仍然存在的情况下，像一些愚人认为的那样，通过认识到没有自性而解脱，那么就不符合佛陀的意旨。此外，导师衮桑说：所治基、所治品、能治者三者是不同的，理由是所治品和能治者是所舍弃的和对治的，而所治基既不是所舍弃的也不是对治的。对于这种论证，仲敦巴尊者说：说所治基不是所舍弃的，这即使在名相的术语本身中也会出现很大的错误。在名相般若波罗蜜多中，在究竟的意义上，所舍弃的和对治的并没有差别，因为色即是空，空即是色，它与它不是他体。这段话也是一些理解力低下的人的观点。
English
If the great bliss of the resultant state is mainly shown, it is called the Resultant Vehicle. Considering that these meanings abide inseparably as one, it is said, "Although the meaning is one," and so on. If one considers the meanings of these two to be different and reviles each other, it is said to be the sixth root downfall. Even so, it is clearly stated that there are differences of proximity and distance in obtaining the result, depending on whether the ultimate meaning is clear or unclear, and whether the means of realizing it are profound or not. However, this is not the way most Tibetans explain it. There are many aspects in which these two are said to be different, and there are also many aspects in which they are said to be not different. I could elaborate on these meanings as they are, but I have not written them here for fear of too many words. Furthermore, according to the view of Dromtönpa, even if the antidote abandons the object to be purified, it is still bound. If one knows that the antidote has no self-nature, then the object to be purified does not exist. This statement is in accordance with some Tibetans, but not with the great saints. Because the antidote, the collection of wisdom, abandons the object to be purified, the self-grasping together with its retinue. If one has become a Buddha, who would bind whom in what way? This has no basis. If one knows that the antidote has no self-nature, then the object to be purified does not exist. This statement, if it refers to the time of becoming a Buddha, when the collection of the path of the antidote also ceases to exist, let alone what is to be abandoned, then there is no fault. Because at that time, the movement of wind, mind, and bindu completely ceases. If it is not like that, but while these have not ceased and still exist, as some fools think, one is liberated by knowing that there is no self-nature, then it does not accord with the intention of the Buddha. Furthermore, the teacher Könzang said: The basis to be purified, the object to be purified, and the purifier are three different things, because the object to be purified and the purifier are what is to be abandoned and the antidote, and the basis to be purified is neither what is to be abandoned nor the antidote. To this argument, Dromtönpa said: Saying that the basis to be purified is not what is to be abandoned, this will become a great mistake even in the terminology of the characteristics themselves. In the characteristics of the Perfection of Wisdom, in the ultimate sense, there is no difference between what is to be abandoned and the antidote, because form is emptiness, emptiness is form, it is not other than it. This statement is also the view of some people with inferior understanding.