Tibetan
་པ་དང་མཐུན་གྱི། མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་སྦྱང་བའི་གཞི་ནི། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་ཤིང༌། དེའང་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ དབྱིངས་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་སྤོང་བར་ནུས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་མ་ལུས་པས་ཀྱང་དེ་སྤང་བར་ནུས་བའི་གནས་མེད་ཅིང་གོ་སྐབས་མེད་ལ། དེ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །དེ་ལས་དེ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདི་སྤང་གཉེན་ཐ་དད་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཞུང་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་རང་སྟོང་གཏན་མེད་རང་བཞིན་མེད་ཅིང༌། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དང༌། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་་བུ་ཡང་དག་པར་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མིང་སྟོང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བའི་ཆ་སྤང་ཆ་དང༌། སྟོང་ཆ་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞིང༌། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤང་གཉེན་ཡང་དབྱེར་མེད་དོ་སྙམ་ན། འདི་ཉིད་ཀྱང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་འདོད་སྲིད་ཀྱི། འཕགས་མཆོག་རྣམས་དང་མི་མཐུན་ཏེ། སྣང་བ་ལ་སྤང་བྱས་མ་ཁྱབ་ཅིང༌། སྟོང་པ་ལ་གཉེན་པོས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་དང༌། གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཡོད་དམ། ཞེ་ན་ཡོད་དེ། སྤྱིར་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང༌། ཀུན་རྫོབ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ ། དེ་བཞིན་དུ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང༌། གློ་བུར་དྲི་མའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །ཕྱི་ནང་གི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང༌། གཞན་གྱི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང༌། སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་དུ་ཡོད་པ་ལས། འདིར་རེ་ཞིག་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྣང་སྟོང་གཉིས་ཀ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ནའོ། །གློ་བུར་དྲི་མ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྣང་སྟོང་གཉིས་ཀ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྦྱང་གཞི་ད
Chinese
相符。并非是般若波罗蜜多经的宗旨，因为在那些经论中，所调伏的基础是安住于自性的种姓。而且，法性即是如来藏，自性光明，在非造作的法界中宣说。那又如何能够舍弃呢？三世诸佛及其眷属都无法舍弃，没有这样的处所和机会。因为经中说那不是所舍弃的。色即是空，空即是色，此与彼无异。这并非是宣说舍弃与对治无有差别的经论，而是宣说世俗的蕴等皆是自空、断灭、无自性，如梦一般只是习气的显现，如同石女之子一般，儿子实际上什么也没有成立，只是空名而已。这是宣说此义的经论。如果认为显现的部分是所舍弃，空性的部分是对治，并且显空无别，因此舍弃与对治也无有差别，那么，这或许是某些藏人的观点，但与圣者们不符，因为显现不遍是所舍弃，空性不遍是对治。那么，有没有不是所舍弃的显现和不是对治的空性呢？答：有。总的来说，显空双运有两种，即胜义显空双运和世俗显空双运。同样，有如来藏显空双运和客尘垢染的显空双运。有遍计所执和依他起的显空双运，以及圆成实的显空双运。有内外显空双运和他者的显空双运。同样，有基、道、果的显空双运，以及所调伏之基、所调伏、能调伏、调伏果的显空双运。如此等等，有多种不同的情况。在此，暂时来说，胜义如来藏的显空双运，就是显空二者皆非所舍弃。客尘垢染，取蕴等的显空双运，就是显空二者皆是所舍弃。如果
English
It is consistent with. It is not the intention of the Prajnaparamita Sutra, because in those treatises, the basis for taming is said to be the lineage that abides in its own nature. Moreover, the nature of reality, suchness, is naturally luminous, and is spoken of in the unconditioned realm of reality. How can that be abandoned? All the Buddhas of the three times and their retinues cannot abandon it, there is no such place or opportunity. Because it is said in the scriptures that it is not to be abandoned. Form is emptiness, emptiness is form, there is no difference between this and that. This is not a scripture that teaches that there is no difference between abandonment and antidote, but it teaches that the aggregates of conventional truth are self-empty, annihilated, and without self-nature, like a dream, only the appearance of habitual tendencies, like the son of a barren woman, the son is actually not established at all, only an empty name. This is the scripture that teaches this meaning. If one thinks that the part of appearance is what is to be abandoned, the part of emptiness is the antidote, and since appearance and emptiness are inseparable, abandonment and antidote are also inseparable, then this may be the view of some Tibetans, but it is not in accordance with the noble ones, because appearance does not pervade what is to be abandoned, and emptiness does not pervade the antidote. Then, is there an appearance that is not to be abandoned and an emptiness that is not an antidote? Yes, there is. In general, there are two kinds of union of appearance and emptiness, namely, ultimate union of appearance and emptiness and conventional union of appearance and emptiness. Similarly, there is the union of appearance and emptiness of the Tathagatagarbha and the union of appearance and emptiness of adventitious defilements. There is the union of appearance and emptiness of the completely imputed and the other-powered, and the union of appearance and emptiness of the perfectly established. There is the union of appearance and emptiness of inner and outer and the union of appearance and emptiness of others. Similarly, there is the union of appearance and emptiness of the ground, path, and fruit, and the union of appearance and emptiness of the basis to be tamed, what is to be tamed, what tames, and the result of taming. There are many different situations such as these. Here, for the time being, the union of appearance and emptiness of the ultimate Tathagatagarbha is precisely that both appearance and emptiness are not to be abandoned. The union of appearance and emptiness of adventitious defilements, the aggregates of grasping, etc., is precisely that both appearance and emptiness are to be abandoned. If