Tibetan
ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། ། ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། ། ༈ བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མཁས་པ་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་དང༌། དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་ལུགས་མི་མཐུན་པ་འདི་ལ། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་ལུགས་དཔང་དུ་བྱས་ན། དཔོན་བྱང་པ་མད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་ལུགས་དཔང་དུ་བྱས་ན། སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་པ་མད་པར་མངོན་ ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་མང་པོའི་བཞེད་ལུགས་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང༌། ཡུམ་ཆེན་མོ་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང༌། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་དེ་དང་དེར་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་གསུངས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ། ཡང་དག་པར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་མ་འགགས་པར་འཆར་བ་འདི་ཙམ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་ཀྱི། རང་སྟོང་ལས་ལྷག་པའི་སྟོང་ཉིད་མེད་པས་རང་སྟོང་དུ་གནས་པའི་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ། ཡུམ་ཆེན་མོ་ཡིན་པ་ནས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་ཞེས་པའི་བར་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་འདི་ ཉིད་ཁོ་ན། སྐུ་གསུམ་མམ། སྐུ་བཞིར་ཡང་འདོད་དེ། སྣང་བའི་ཆ་སྤྲུལ་སྐུ། སྟོང་པའི་ཆ་ཆོས་སྐུ། རིག་པའི་ཆ་ལོངས་སྐུ། དབྱེར་མེད་པའི་ཆ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡིན་པས། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུམ་མམ་བཞིར་གྲོང་ངེ༌། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷག་གེ །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སུ་ལམ་མེ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འདི་རྣམས་ཉིད་ཀ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་འདི་ཉིད་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལྔ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་འདི་ཀ་སངས་རྒྱས་ཡིན་གྱི་འདི་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་པས། འཁོར་བ་འདི་ཀ་མྱང་འདས། རྣམ་རྟོག་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུ། མ་རིག་པ་འདི་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལྟར་ངོ་མ་ཤེས་པར་ལ་འཁོར
Chinese
《释诤论略解》在此。 《释诤论略解》在此。 顶礼上师与三宝。对于大学者导师衮桑和衮绛巴的不同见解，如果以一些藏地导师的见解为依据，衮绛巴就会显得理亏；如果以佛陀和伟大菩萨们的见解为依据，导师衮桑巴就会显得理亏。其原因是，许多藏地导师的见解认为，法身、自生智慧、大手印、大母、金刚萨埵、普贤、大金刚持、真如、胜义谛、如是性、真实边际、究竟心要之义、如来藏等所有甚深究竟不共之说，虽然名称各异，但意义上没有差别，都是在法界本身中宣说的。而所谓的法界或法性，也是指空性。空性是指一切法各自的自性为空，真实而言没有生，但世俗中缘起的生显现不灭，仅仅是指这个。因为没有比自性空更高的空性，所以安住于自性空的觉知和所知一切都是法身，是自生智慧，是大手印。同样，从是大母直到是善逝藏之间的说法，都是因为现在显现的这些现象本身，也被认为是三身或四身。显现的部分是化身，空性的部分是法身，觉性的部分是报身，无分别的部分是自性身。因此，一切显现都必然是三身或四身，安住于大手印，明了于自生智慧。这些蕴、界、处本身就是坛城之神和天女，这五种烦恼本身就是五种智慧，众生的心本身就是佛，没有其他的佛，因此轮回本身就是涅槃，分别念本身就是法身，无明本身就是智慧，但是因为没有如实认识到这一点，所以才流转。
English
Herein lies a concise explanation of disputes. Herein lies a concise explanation of disputes. Homage to the Guru and the Three Jewels. Regarding the disagreement between the great scholar, Teacher Kunzang, and Gon Jangpa, if the views of some Tibetan teachers are taken as evidence, Gon Jangpa would appear to be wrong. However, if the views of the Buddhas and great Bodhisattvas are taken as evidence, Teacher Kunzangpa would appear to be wrong. The reason is that many Tibetan teachers believe that all the profound and ultimate uncommon teachings, such as Dharmakaya, self-arisen wisdom, Mahamudra, Great Mother, Vajrasattva, Samantabhadra, Great Vajradhara, Suchness, Ultimate Truth, Thusness, the ultimate limit of reality, the meaning of the ultimate essence, and Tathagatagarbha, although different in name, are not different in meaning. They are all spoken of within the realm of Dharma itself. The so-called realm of Dharma or Dharmata also refers to emptiness. Emptiness means that all dharmas are empty of their own nature, and in reality, there is no birth. However, in conventional relative truth, the arising of dependent origination appears without ceasing, and this is all that is meant. Because there is no emptiness higher than self-emptiness, the awareness and all knowable objects that abide in self-emptiness are Dharmakaya, self-arisen wisdom, and Mahamudra. Similarly, from being the Great Mother to being the Sugata-garbha, the reason for asserting this is that the current appearances and sounds themselves are also considered to be the three Kayas or even the four Kayas. The appearing aspect is the Nirmanakaya, the empty aspect is the Dharmakaya, the knowing aspect is the Sambhogakaya, and the undifferentiated aspect is the Svabhavikakaya. Therefore, all appearances and existence are necessarily the three or four Kayas, abiding in Mahamudra, and clear in self-arisen wisdom. These aggregates, elements, and sense bases themselves are the deities and goddesses of the mandala. These five afflictions themselves are the five wisdoms. The mind of sentient beings itself is the Buddha, and there is no other Buddha besides this. Therefore, samsara itself is nirvana, conceptual thought itself is the Dharmakaya, and ignorance itself is wisdom. However, because this is not realized as it is, one wanders.
Tibetan
་བ། དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའམ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་ལ་ཐོབ་བྱའི་སངས་རྒྱས་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཨར་སངས་ནས་སྟོར་ཡང༌། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་ཤིང༌། ཐག་ཆོད་པ་ཙམ་ལ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཅེས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། དེ་ལྟར་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ངོ་སྤྲད་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ན། འབྲས་བུ་ཕྱི་དུས་སུ་མ་ལུས་པར་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སྟོར་བ་ཞེས་ཀྱང་འདོད། གཞི་འཁྲུལ་ལམ་ཞིག་འབྲས་བུ་སད་ཀྱིས་ཁྱེར་བ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཐམས་ཅད་སྟོར་ནས་ཐལ་ལོ། །ཞེས་མགུར་མར་ཡང་གྱེར་བར་གདའ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་བཟང་བཟང་པོ་ཞིག་འདོད་ན། ཐོབ་དུས་མེད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཕྱི་དུས་སུ་ལུས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མང་པོ་ཡོད་ཅེས་འདོད་པ་དང༌། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པས། ཀུན་རྫོབ་སྣང་གྲགས་འདི་རྣམས་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་རྣམས་རང་སྟོང་དུ་ངོ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སེམས་འདི་སྟོང་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས། རྣམ་རྟོག་འདི་བདེན་མེད་དུ་ངོ་ཤེས་ན་ཆོས་སྐུ། དུག་ལྔ་འདི་རང་བཞིན་མེད་པར་ངོ་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔའམ་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་ཡིན་པས། མ་རིག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། ངོ་མ་ཤེས་ན་མ་རིག་པ། ངོ་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་ཉིན་འགུག་བྱས། འཁོར་བའི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དུར་ས་བཏབ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་དང༌། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་སྣ་ཚོགས་འདི་ཉིད་ཀ་སྣང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བ། སྟོང་བའི་ཆ་དོན་དམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དབྱེར་མེད་འདི་ཉིད་ཀ་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དང༌། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལས་ལྷག་པའི་དོན་དམ་དང་ཆོས་སྐུ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཞན་མེད་ཅིང༌། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་འདི་ཉིད་ཀ་ལས་གསུངས་ཏེ། སྣང་བའི་ཆ་འདི་ཉིད་ཀ་ཐབས་ཡིན་པས་ཡབ་ཡིན། སྟོང་པའི་ཆ་འདི་ཉིད་ཀ་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ཡུམ་ཡིན། དེ་གཉིས་མི་འབྲལ་བས་འཁྱུད་པ་དེ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་འདི་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ཀ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་སྣ་ཚོགས་འདི་ཉིད་ཀ་བདེ་དགྱེས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་རྣམས་
Chinese
如是认识之时，即名涅槃或成佛。然就实义而言，并无所应获得之佛，故云果实自始即已丧失。然于果实佛本无所有之处，认识其本无所有，仅是断定而已，即假名为获得果实佛。故如是经由上师口诀指示而认识之时，果实非于未来始得，而是当下即得。此即名为基、道、果之丧失。亦说基之错谬道，为果实冰雹所夺。观修、行持、果实一切皆已丧失而化为灰烬。于道歌中亦如是唱诵。若不如是，而欲求一美好之佛，则有无获得之时，果实留于未来等等诸多过失。又有些藏人的观点是：这些世俗显现声响，并非最初即是佛，而是认识到这些是自性空，才是佛。众生之界，此心，认识到是空性，即是佛。分别念认识到是无实，即是法身。五毒认识到是无自性，即是五智或五部如来。故无明与智慧，本体一而反体异，不认识即是无明，认识即是智慧。如是证悟，即是召唤佛陀于白昼，于轮回之上建立佛陀之坟墓等等。又有些藏人的观点是：现在种种显现声响，显现之分是世俗轮回，空的分是胜义涅槃，故显空无二无别即是二谛无别，轮涅无别。因此，没有比这更殊胜的胜义和法身，以及涅槃了。密宗的本尊父母双运，都是从此显空无二而来，显现的部分是方便，所以是父，空的部分是智慧，所以是母，二者不分离所以双运，意指显空无二不分离。所以现在的种种显现声响就是喜乐等佛父佛母们。
English
Thus, when one recognizes in this way, it is called Nirvana or Buddhahood. However, in reality, there is no Buddha to be attained, so it is said that the fruit has been lost from the beginning. However, in the place where the fruit Buddha has never existed, one recognizes that it is inherently non-existent, and it is only a determination, which is nominally called the attainment of the fruit Buddha. Therefore, when one recognizes in this way after being introduced by the oral instructions of the Lama, the fruit is not obtained in the future, but is obtained in the present. This is also called the loss of the ground, path, and fruit. It is also said that the mistaken path of the ground is taken away by the hail of the fruit. All of view, meditation, conduct, and fruit are lost and turned to ashes. It is also sung in the songs of realization. If it is not like this, and one wants a good Buddha, then there are many faults such as there is no time to obtain it, and the fruit is left in the future. Also, some Tibetans believe that these conventional appearances and sounds are not Buddhas from the beginning, but recognizing that these are self-empty is Buddhahood. The realm of sentient beings, this mind, recognizing it as emptiness is Buddhahood. Recognizing conceptual thought as unreal is Dharmakaya. Recognizing the five poisons as without self-nature is the five wisdoms or the five Buddha families. Therefore, ignorance and wisdom are one in essence but different in aspect. Not recognizing is ignorance, and recognizing is wisdom. Realizing in this way is like summoning the Buddha in broad daylight, building the tomb of the Buddha on top of Samsara, and so on. Also, some Tibetans believe that the various appearances and sounds of the present are the conventional Samsara in terms of appearance, and the ultimate Nirvana in terms of emptiness. Therefore, the indivisibility of appearance and emptiness is the indivisibility of the two truths, and the indivisibility of Samsara and Nirvana. Therefore, there is no ultimate truth, Dharmakaya, or Nirvana more supreme than this. All the union of the father and mother deities of secret mantra are taught from this indivisibility of appearance and emptiness. The part of appearance is the method, so it is the father. The part of emptiness is wisdom, so it is the mother. Because the two are inseparable, the union means that the indivisibility of appearance and emptiness is what is intended. Therefore, the various appearances and sounds of the present are the joyful Buddhas, fathers and mothers.