Tibetan
་ངན་ཡིན་ལ། དུས་བཞི་ཆུང་བ་ནི་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ངན་པ་མེད་ཀྱང༌། གང་ཟག་གི་དབང་གིས་སྐྱོན་དང་ལྷད་ཞུགས་པའི་ཕུལ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེར་གྱུར་པ་ལས། གསུམ་ལྡན་དང་གཉིས་ལྡན་དང་མཐར་རྩོད་ལྡན་དུ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ལས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དཔང་པོར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་གང་ཞེ་ན། རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ནི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དཔང་པོར་རུང་བ་སྟེ། དེར་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་ལྡན་མར་བཅད་ལ་ནི་སྲོལ་འགོག་གི་སྐྱོན་འདྲེས་ཤིང་མང་དུ་འདྲེས་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་བར་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དཔང་པོར་མི་རུང་ངོ༌། །དེས་ན། དཔང་དུ་རུང་དང་མི་རུང་ཕྱེ་ནས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས། །ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་འགྲེལ་རྣམས་སུ་སྟེ། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་ལེའུ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་དང༌། ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པའི་ལེའུ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་པར། གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་ཚན་པ་གསུམ་དུ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས། ཀུན་བཏགས་ཡིན་པའི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། གཞན་དབང་ཡིན་པའི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་ནི་དྲི་མ་བསལ་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པར་ཡང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་གཟུགས་སོགས་ནི་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། དངོས་པོ་ངན་པའི་གཟུགས་སོགས་ནི་གཞན་དབང་ཡིན་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། གཤིས་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་གཟུགས་སོགས་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པས་དྲི་མ་བསལ་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་ལེའུ་གསུམ་དུ་གནས་པ་དེ་རྣམས་ཤེས་པ་དང་སྤང་བ་དང་དྲི་མ་བསལ་ནས་མངོན་དུ་བྱ་བར་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མི་ཐོབ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པར་གསུངས་པ་དང༌། དབུ་མ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ་ཡང༌། རྟག་ཏུ་གཉིས་བྲལ་འཁྲུལ་བའི་རྟེན་གང་ཡིན་དང་གང་ཞིག་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན་ཞིང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ན། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རང་བཞིན་དྲི་མེད་འདོད་གང་རྣམ་པར་སྦྱང་བྱ་སྟེ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་གསེར་དང་ཆུ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་དག་འདོད། །ཅེས་དང༌། དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གཞུང་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་
Chinese
是恶的。四季衰败是指教法的兴衰，虽然佛法本身没有恶，但由于人的原因，缺点和杂质越来越严重，从三具足到二具足，最终甚至会变成争论期。那么，在这些时期中，哪些可以作为可信的证据，哪些不可以呢？圆满期的法是可以作为可信的证据的，因为那里所说的一切都符合实际。而在三具足衰败期，由于混入了开创和废止的错误，而且混杂了很多，非常非常多，所以不能作为可信的证据。因此，（经中）区分了可以作为证据的和不可以作为证据的。（经中）也很好地区分了三种自性。这是指佛陀世尊亲自所说的《般若经》、《中观》等自释中，在《八千颂般若经》第八十三品和《二万五千颂般若经》第七十二品中，将色法乃至佛法分为三类，即：遍计所执的色法等法是应知的；依他起的色法等法是应断的；法性圆成实的色法等法是应去除垢染后获得的。在《五百颂般若经》中也说：无实体的色法等是遍计所执，所以是应知的；实体恶劣的色法等是依他起，所以是应断的；自性具有实体的色法等是圆成实，所以是应去除垢染后获得的。像这样，安住于三品，就是说要知道、要断除、要去除垢染后显现。如果不是这样，即使是声闻、缘觉的菩提也无法获得，更何况是大乘的菩提呢？《中观大论·经庄严论》中也说： 恒时离二迷乱之所依，何者以及何为于一切种， 不能言说且无戏论自性，唯是所知当知自性净， 应舍以及自性无垢染，所欲清净当勤修彼性， 如同虚空黄金与净水，是故说彼离诸烦恼垢。 以及，中观大论的论典《中边分别论》
English
is bad. The decline of the four seasons refers to the rise and fall of the teachings; although the Buddha's teachings themselves have no evil, due to people's faults and impurities, they become more and more serious, from the three-fold to the two-fold, and eventually even become a time of strife. So, among these periods, which can be used as credible evidence and which cannot? The Dharma of the Perfect Age can be used as credible evidence, because everything said there is in accordance with reality. In the declining period of the three-fold, due to the mixture of errors of creation and abolition, and the mixture of many, very, very many, it cannot be used as credible evidence. Therefore, (in the scriptures) it is said that what can be used as evidence and what cannot be used are distinguished. (In the scriptures) the three natures are also well distinguished. This refers to the self-commentaries on the Prajnaparamita Sutra, Madhyamaka, etc., spoken by the Buddha Shakyamuni himself. In the eighty-third chapter of the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra and the seventy-second chapter of the Twenty-five Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, form and even the Buddha's Dharma are divided into three
Tibetan
དུ་ཡང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་དང་སྤང་བ་དང༌། །ཐོབ་པར་མངོན་སུམ་བྱ་བས་ནི། །ཞེས་དང༌། གསེར་འོད་དམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་ལྡན་དབུ་མའི་གཞུང་མཆོག་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་བ་རྣམས་སུ་གསུངས་སོ། །བདག་གསུམ་རྣམ་དབྱེ་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ། བདག་གསུམ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་དང༌། དག་པའི་བདག་སྟེ། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང༌། གཞན་དབང་གི་བདག་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་དང༌། སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །སྟོང་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་ཞེས་པ་ལ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ། མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང༌། །དེ་བཞིན་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ན། །སྟོང་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་ལྡན་ཀྱི་དབུ་མའི་གཞུང་མཆོག་མང་པོར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་ཏེ། སྔ་མ་གཉིས་ནི་རང་སྟོང་ཟབ་མིན་དང༌། །ཕྱི་མ་གཅིག་ནི་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོའོ། །ཕྱི་ནང་གཞན་མཆོག་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དམན་པ་ཀུན་རྫོབ་འདི་དང༌། འདི་ལས་གཞན་མཆོག་ཕ་རོལ་དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། འབྲས་བུ་ཤུན་པའི་ཕྱིའི་ཆ་དང་ནང་གི་ཆ་དང་འབྲས་བུའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་མི་གཅིག་ཀྱང་རྣམ་པ་འདྲ་བར་གསུངས་པ་སྟེ། རྫོགས་ལྡན་གྱི་རྒྱུད་མཆོག་ཟབ་མོ་མང་པོར། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང༌། །ཇི་ལྟར་ནང་ལ་དེ་བཞིན་གཞན། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་ཕྱི་ནང་བརྟན་གཡོ་འདི་ནི་རང་སྟོང་ཟབ་མིན་དང༌། འདི་ལས་གཞན་མཆོག་ཕ་རོལ་དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ནི་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོའོ། །བདེན་བཞི་དབྱེར་ཡོད་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་ཏེ། འགོག་བདེན་ནི་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོ་དང༌། ལྷག་མ་གསུམ་ནི་རང་སྟོང་མི་ཟབ་པའོ། །བདེན་བཞི་དབྱེར་མེད་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཅིག་ཉིད་བདེན་བཞིའི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། བཞི་གའང་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོའོ། །ཆོས་བཞི་ནི་སྦྱང་གཞི་དང་སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་དང་སྦྱངས་འབྲས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་དང༌། དེ་ལ་གནས་པའི་སྤྲིན་དང༌། དེ་འཐོར་བའི་རླུང་དང༌། སྤྲིན་སངས་པའི་ནམ་མཁའ་རྣམས་ཀྱི་དཔེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་སྦྱང་གཞི་དང༌། སྦྱང་འབྲས་ནི་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོ་ཡིན་ཞིང༌། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་རང་སྟོང་མི་ཟབ་པའོ། །ཆོས་ལྔ་ནི། མིང་དང༌། རྒྱུ་མཚན་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཞན་སྟོང་ཟ
Chinese
也是。完全了知和断除，以及证得现前，如是说。并且，《金光明经》等圆满次第中观的殊胜论典中也多有讲述。三自性差别善加区分而说。其中，三自性是人我、法我、清净我，即是遍计所执性、依他起性、真如性，需要了知、断除和证得。关于三种空性的差别，大中观《经庄严论》中说：了知无之空性，如是了知有之空性，了知自性空，即名为了知空性。如是说。《五百般若经》等圆满次第的中观殊胜论典中多有分别讲述。前二者是自空非甚深，后者是它空甚深。内外他胜善加区分而说。其中，内外即是低劣的器情世间，以及胜过此二者的殊胜彼岸，即第一位佛陀。譬如果实的皮、内部和果核，本体不同，相状却相似。在许多圆满次第的甚深殊胜续部中说：如何外在，亦如是内在；如何内在，亦如是其他。其中，内外动静是自空非甚深，胜过此二者的殊胜彼岸，即第一位佛陀是他空甚深。四谛有差别是极为了知的，灭谛是他空甚深，其余三者是自空非甚深。四谛无差别是胜义谛，唯一真如具有四谛的体性，四者皆是他空甚深。四法是所净、能净、净因和净果，可以用虚空、停留于虚空中的云、驱散云的风和云消散后的虚空来比喻。其中，究竟的所净和净果是他空甚深，其余的是自空非甚深。五法是名、相、分别、真如和正智，真如是他空甚
English
Also. Completely knowing and abandoning, and achieving manifest realization, as it is said. Moreover, it is taught in many supreme treatises of the Dzogchen Madhyamaka, such as the *Golden Light Sutra*. The distinctions of the three self-natures are well distinguished and taught. Among them, the three self-natures are the self of the person, the self of phenomena, and the pure self, which are the imputed nature, the dependent nature, and the suchness nature, which are to be known, abandoned, and attained. Regarding the distinctions of the three emptinesses, in the Great Madhyamaka *Ornament of the Sutras*, it says: Knowing the emptiness of non-existence, likewise knowing the emptiness of existence, knowing the emptiness of self-nature, it is called knowing emptiness. As it is said. The *Five Hundred Prajñāpāramitā* and other supreme treatises of the Dzogchen Madhyamaka are taught with many distinctions. The former two are self-empty and not profound, the latter one is other-empty and profound. Outer, inner, and other superior are well distinguished and taught. Among them, outer and inner are the inferior container and contents, and the other superior beyond these two is the supreme other shore, the first Buddha. For example, the skin of a fruit, the inside, and the kernel of the fruit are different in essence but similar in appearance. In many profound and supreme tantras of the Dzogchen, it is said: As it is outside, so it is inside; as it is inside, so it is other. Among them, the outer and inner, the moving and unmoving, are self-empty and not profound, and the other superior beyond these two is the supreme other shore, the first Buddha, which is other-empty and profound. The four truths with distinction are very well known, the truth of cessation is other-empty and profound, and the remaining three are self-empty and not profound. The four truths without distinction are the ultimate truth, the sole suchness possessing the nature of the four truths, all four are other-empty and profound. The four dharmas are the object to be purified, the means of purification, the cause of purification, and the result of purification, which can be understood by the example of space, the clouds dwelling in space, the wind that scatters the clouds, and the space after the clouds have cleared. Among them, the ultimate object to be purified and the result of purification are other-empty and profound, and the remaining ones are self-empty and not profound. The five dharmas are name, sign, conceptualization, suchness, and correct wisdom, suchness is other-empt