Tibetan
དོན་དམ་པར་གཞན་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མའི་དངོས་པོ་ལས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་གཞན་སྟོང་དེ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ནས་ཆོས་ལས་ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན་ན། མཚན་མ་མེད་པ་དེ་རྣམ་པ་གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་མཚན་མའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐ་དད་པར་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ཆོས་དབྱིངས་དེའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །སྔར་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་དབྱིངས་དམིགས་པའི་དངོས་པོར་བྱས། ཕྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚེ། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དོན་དམ་པ་དམིགས་སོ། །ཞེས་དགོངས་པའོ། །འདི་ལྟར། དེ་ནས་ཕྲེང་གཅིག་ན། བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་དོན་དམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་བསྟན་པ། དེ་སྐད་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པར་བཞེད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་ནས་གཅིག་པུ་སད་ན། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཞུས་ཏེ། གང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྒོམ་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། དངོས་པོ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་སམ་འོན་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་འབྲེལ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་སྤྱོད་པས་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་ཞེས་ཞུས་པའོ། །འདི་ལྟ། དེ་ནས་ཕྲེང་གསུམ་ན། མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བར་འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་འཛིན་པའི་མཐུ་མེད་དེ། མ་རིག་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང༌། ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་གི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་སྣང་གི་རང་དབང་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་མེད་པས་ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་དབང་གིས་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་མི་སྣང་ངོ༌། །རྒྱུ་མ་རིག་པས་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་རང་དབང་དུ་འབྱུ
Chinese
如果真实存在其他，那么从有为的相的实物来说，不可言说的界限他空就变成不同的了。这样一来，法性就从法中变成其他的了。那么这有什么过失呢？就是不可言说的界限没有彻底证悟。如果这样，为什么呢？如果胜义的界限是没有相的，那么没有相的那个以什么方式显现给识呢？当有为的相的实物，对于那个法界不是他体的时候，有为的实物就变成法界的因了。这是合理的。以前有相的界限作为所缘的实物。后来在以智慧彻底分别胜义的时候，那个时候就缘取了无实物的自性胜义。这是他的密意。像这样，从那之后一行中，做。这样，薄伽梵显示了有为的实物不存在，胜义也从它自身和他者中解脱出来。认为那个话语有错乱，薄伽梵，从那之后独自醒来，等等也询问了。如果菩萨作意修习不可言说的界限，缘取有为的实物的时候，因为那个实物不存在，所以是不缘取呢？还是因为以与不可言说的界限相关的智慧来行持，所以没有进入实物？所以询问了不缘取。像这样，从那之后三行中，没有。像这样会显示，有为的相的实物虽然不是存在，但是对于幼稚的凡夫俗子来说，没有能力执着为胜义，因为无明的颠倒，以及业和异熟等等的因缘，变成了其他的自在的颠倒，所以在识面前显现实物的自性，而不是自己的自在。对于那个，当菩萨精勤于作意修习的时候，因为没有无明等等的因和缘，所以不像以前的业力那样显现为自性。如果没有因无明等等，有为的实物也自在地产生
English
If there truly exists something other, then, from the perspective of the entity characterized by conditioned phenomena, the other-empty expanse, which is inexpressible, would become distinct. Consequently, the nature of reality would become different from reality itself. What fault would arise from this? It would be the non-establishment of the thorough realization of the inexpressible expanse. Why is that? If the ultimate expanse is without characteristics, then in what manner would that which is without characteristics appear to consciousness? When the entity characterized by conditioned phenomena is not distinct from the expanse of reality, then the entity of conditioned phenomena becomes the cause of that expanse of reality. This is reasonable. Previously, the expanse with characteristics was taken as an object of focus. Later, when thoroughly distinguishing the ultimate truth with wisdom, at that time, the ultimate, which is the nature of non-entity, is focused upon. This is the intention. Like this, from then on, in one line, do. Thus, the Bhagavan showed that the entity of conditioned phenomena is non-existent, and the ultimate is also liberated from both itself and others. Thinking that there was confusion in that statement, the Bhagavan, from then on, awakened alone, and so forth, was also asked. If a Bodhisattva meditates on the inexpressible expanse, when focusing on the entity of conditioned phenomena, since that entity does not exist, is it not focused upon? Or, because one engages in wisdom related to the inexpressible expanse, is there no entering into entities? Therefore, it was asked whether it is not focused upon. Like this, from then on, in three lines, there is not. In this way, it will be shown that although the entity characterized by conditioned phenomena is not existent, ordinary childish beings do not have the power to grasp it as ultimately true, because of the inversion of ignorance, and due to the conditions of karma and its maturation, etc., it has become an inversion under the power of others, so the nature of entities appears to consciousness, but not as its own independence. For that, when a Bodhisattva is diligent in meditating on mindfulness, since there are no causes and conditions such as ignorance, it does not appear as the self in the way it appeared due to previous karma. If there are no causes such as ignorance, the entity of conditioned phenomena also arises independently.