Tibetan
ང་གི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བྱ༷ང་ཆུ༷བ་ཀྱི་སེ༷མས་ཁྱད་པར་ཅན་ནི༷་སྐྱེ༷་བར་མི༷་འགྱུ༷ར་བའི་ཉེས་པ་འབྱུང་ཞིང༌། ཡང་ག༷ང་ལ༷་ལ་ཞིག་ལ་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱ༷ང་ཆུ༷བ་ཀྱི་སེ༷མས་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྐྱེ༷ས་པ༷ས་ཀྱང༌། བད༷ག་ནི༷་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པས་མཆོ༷ག་གམ་རབ་ཅེ༷ས་བྱ་བར་རློ༷མ་ཞིང་སེམས་ཁེངས་པ༷་ན༷། གཞན་བྱ༷ང་ཆུ༷བ་ཏུ་སེ༷མས་མ༷་བསྐྱེ༷ད་པ༷་རྣམས་ལ༷་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་མ་ཤེས་པས་འདི་དག་ནི་དམ༷ན་པའོ་ཉམས་པ༷འི་འདུ༷་ཤེ༷ས་རབ༷་ཏུ༷་འཇུ༷ག་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་ལ། དེ༷་ལྟ༷ར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མེད་པར་སེ༷མས་པ༷འི་གང་ཟག་དེ༷་ལ༷་ནི༷་སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་དང་བྲལ་བ་ཡ༷ང་ད༷ག་པའི་ཤེ༷ས་པ༷་མི༷་སྐྱེ༷་བ༷་དེ༷ས་ན༷་ཡ༷ང་ད༷ག་པ་མི༷ན་པ་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛི༷ན་ཅི༷ང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ཡང༷་ད༷ག་པའི་དོ༷ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ནི༷་རི༷ག་པར་མི༷་འགྱུ༷ར་ཞིང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཉེས་པའང་འབྱུང་སྟེ། ལེགས་པར་སྤྱད་ན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་བཅོ༷ས་མ༷་དང་སྤང་རུང་གློ༷་བུ༷ར་བ༷་ཉི༷ད་ཡིན་པའི་ཕྱི༷ར་སེ༷མས་ཅ༷ན་གྱི་སྐྱོ༷ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དེ༷་ཡ༷ང་ད༷ག་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མི༷ན་ཞིང་ཡ༷ང་ད༷ག་པར་ན་ཉེ༷ས་པ་གློ་བུར་བ་དེ༷་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བད༷ག་གཉིས་སུ་མེ༷ད་པའི་ཕྱིར་སྟོབས་ལ་སོགས་པ༷་དོན་དམ་པའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རྣམས་ར༷ང་བཞི༷ན་གྱིས་རྣམ་པར་ད༷ག་པར་ཡོད་པ༷་ཉིད་ཡི༷ན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡ༷ང་ད༷ག་པ་མི༷ན་པ༷འི་ཉེ༷ས་པ་གློ་བུར་བ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འཛི༷ན་ཅི༷ང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། ཡ༷ང་ད༷ག་པའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ལ་མེད་དོ། །ཞེས་སྐུ༷ར་བ་འདེ༷བས་པ༷ས་ན་བློ༷་ལྡ༷ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བད༷ག་ཉིད་ད༷ང་སེ༷མས་ཅ༷ན་ནི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུ༷ངས་པར་མཐོ༷ང་བའི་བྱ༷མས་པ༷་ཆེན་པོ་ཐོ༷བ་པར་མི༷་འགྱུ༷ར་ཞིང༌། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལྷག་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ༌། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཉེས་པ་དེ་དག་སྤང་བའི་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་པའོ། ། སྤངས་པས་ཕན་ཡོན་ཐོབ་ཚུལ་ནི། འདི༷་ལྟ༷ར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ༷་ནི༷་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་
Chinese
如果认为“我应当现证自性真实义的佛陀”，这种特殊的菩提心会产生不生的过失。又有些人，即使仅仅生起少许“为了利益他人，我应当成就佛陀”的菩提心，就自以为“我安住于大乘，是殊胜或最胜”，心生骄慢。对于那些没有发起菩提心的人，因为不了解他们也具有如来藏，所以会产生认为“这些人是低劣的、退失的”的错误观念。像这样，对于认为没有佛陀心髓的人，不会生起远离增益和诽谤的真实智慧。因此，他们会执着于并非真实的世俗、暂时的垢染是真实存在的，从而产生增益的过失。并且，对于真实的意义，即法界，以及具有胜义功德、任运成就的自性，也不会理解，从而产生诽谤的过失。如果善加修习，就会明白众生的过失，即暂时的垢染，是可以通过因和缘来改变和断除的。因此，众生的过失，即暂时的垢染，并非真实存在。如果真实存在，那么暂时的过失就不会存在于无补特伽罗和法二种自性的状态中。因此，力量等胜义功德是自性清净存在的。如是，他们会执着于并非真实的暂时的过失是自性存在的，从而产生增益。并且，对于具有真实功德的法界，即从本初以来任运成就的自性，他们会认为不存在，从而产生诽谤。因此，有智慧的菩萨们不会获得视自己和众生为自性真实义的佛陀的广大慈爱，并且会产生过度的我执。因此，为了断除这些过失，才宣说了法界的显明。以上。断除后获得利益的方式是：如此，应当确信如来藏的法界遍布于一切众生。
English
If one thinks, "I should realize the Buddha of self-nature's ultimate meaning," such a special Bodhicitta will cause the fault of not being born. Also, some people, even if they only generate a little Bodhicitta thinking, "For the benefit of others, I should attain Buddhahood," they become arrogant thinking, "I abide in the Mahayana, I am superior or the best." For those who have not generated Bodhicitta, because they do not understand that they also possess the Tathagatagarbha, they will have the wrong notion of thinking, "These people are inferior and degenerate." Like this, for those who think there is no Buddha-essence, true wisdom that is free from addition and slander will not arise. Therefore, they will cling to the false, temporary defilements as truly existing, thus causing the fault of addition. Furthermore, they will not understand the true meaning, which is the Dharmadhatu, and the nature of being spontaneously accomplished with ultimate qualities, thus causing the fault of slander. If one cultivates well, one will understand that the faults of sentient beings, which are temporary defilements, can be changed and eliminated through causes and conditions. Therefore, the faults of sentient beings, which are temporary defilements, are not truly existent. If they were truly existent, then temporary faults would not exist in the state of being without the two self-natures of person and phenomena. Therefore, qualities such as strength, etc., are inherently pure and existent. Thus, they will cling to the false temporary faults as being inherently existent, thus causing addition. Furthermore, for the Dharmadhatu with true qualities, which is the nature of being spontaneously accomplished from the beginning, they will think it does not exist, thus causing slander. Therefore, wise Bodhisattvas will not attain the great love of seeing themselves and sentient beings as the Buddha of self-nature's ultimate meaning, and excessive attachment to self will arise. Therefore, in order to eliminate these faults, the clarity of the Dharmadhatu is explained. The way to obtain benefits after abandoning is: Thus, one should be certain that the Dharmadhatu of the Tathagatagarbha pervades all sentient beings.
Tibetan
པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་རྣམས་ལས་བསྟན་ཅིང་གདུལ་བྱར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཐོ༷ས་པ༷་ལ༷ས། རང་གི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའོ་སྙམ་པས་ལམ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ལ་སྤྲོ༷་བ་ད༷ང༌། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་ཤེས་པས་སྟོ༷ན་པ༷་ཇི་ལྟ་བ་བཞི༷ན་དུ་གུ༷ས་པ་ད༷ང༌། ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཤེ༷ས་ར༷བ་དང༌། དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་ཡེ༷་ཤེ༷ས་དང༌། བདག་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་ལས་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་བྱ༷མས་པ་ཆེ༷ན་པོ་རྣམས་སྐྱེ༷་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོ༷ས་ལྔ༷་སྐྱེ༷ས་པའི་ཕྱི༷ར་ཕན་ཡོན་དེ༷་དག་ལ༷ས་ནི༷་སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ༷་ན༷་མ༷་ཐོ༷་བ་མེ༷ད་ཅིང་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཚུ༷ངས་པར་ལྟ༷་སྟེ། སྐྱོ༷ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་མེ༷ད་ཅིང་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དང་ལྡ༷ན་པ༷་རྣམས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ད༷ང༌། བད༷ག་ཉིད་ད༷ང་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཚུ༷ངས་པར་མཐོང་བའི་བྱ༷མས་པ་ཆེན་པོ་དེ་ལ༷ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པས་འབྲས་བུ་དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་པ་བླ་ན་མེད་པའི་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཉི༷ད་ནི༷་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱུ༷ར་དུ༷་ཐོ༷བ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའོ། ། ཐེ༷ག་པ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་རྒྱུ༷ད་བླ༷་མ༷འི་བསྟ༷ན་བཅོ༷ས་དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་གི༷་རི༷གས་རྣ༷མ་པ༷ར་དབྱེ༷་བ༷་ལ༷ས། དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་པ༷འི་སྙི༷ང་པོ༷འི་སྐ༷བས་ཏེ༷། ལེའུ་ད༷ང་པོ༷འི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ༷།། །། ལེའུ་གཉིས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐབས། ༈ ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ལས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་བྱ་དོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མདོར་བསྟན་པ། འཆད་ཚུལ་སྡོམ་དུ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། དེ་དག་སྦྱར་ཏེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། དེ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་ནི། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལས་བརྩམས་ཏེ་འཆད་པའོ། །དེའང་སྔར་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་
Chinese
從意義的經典中開示，並由所化有情善聽之後，認為自己的自性顯現就是大菩提，從而精進於道之苦行；又因知曉他人的自性也是佛，故如對導師（สตฺถา，śāstā，教導者）一般恭敬；了知在世俗諦中，沒有自他二取的暫時性垢染，此為勝義諦；了知在勝義諦中，法界自性本來存在，此為智慧；從見到自他之自性與佛相同，而生起欲饒益他人的大慈；如是生起五種功德之法，因此，從這些利益中，不會聽到灰心等不悅耳之語，且視一切眾生皆具如來藏，了知沒有暫時性的垢染，並具有自性清淨之功德；由於見到自己與有情皆具如來藏而相同，從此大慈之中，次第修持道，因此毫無疑問地將迅速獲得果位二利圓滿之無上佛果。如是說。 大乘《寶性論》中，如來藏之章節，即第一品之釋論。 第二品，菩提之章節。 現在，以遠離一切垢染之法界，以及諸佛世尊之無漏界安住於無餘圓滿之果位為前提。就證悟之體性菩提之意義而言，有三：所說之義的分類作簡要說明；以總攝之方式闡述講說之方式；將上述二者結合而作廣說。 其中，義的分類是：從八種應完全了知的對象，即無垢之如來藏，究竟圓滿之果位大菩提本身，開始闡述應完全了知的意義。也就是說，先前所說之法界自性本來清淨，是從一切暫時性的垢染中
English
Having been taught from the scriptures of meaning and well heard by those who are to be tamed, one strives in the hardships of the path, thinking that the manifestation of one's own nature is great Bodhi; and because one knows that the nature of others is also Buddha, one is respectful as to the Teacher (สตฺถา, śāstā, instructor); knowing that in the conventional truth, there is no temporary impurity of self-grasping and other-grasping, this is wisdom; knowing that in the ultimate truth, the Dharmadhatu exists inherently, this is wisdom; from seeing that the nature of oneself and others is the same as Buddha, great love arises, desiring to benefit others; thus, five qualities of Dharma arise, therefore, from these benefits, one will not hear unpleasant words such as discouragement, and all are seen as having the essence of the Buddha, realizing that there are no temporary impurities and possessing the qualities of being inherently pure; because one sees that oneself and sentient beings are the same in having the essence of the Tathagata, from this great love, one gradually cultivates the path, therefore, one will undoubtedly quickly attain the supreme Buddhahood, the fruit of perfect two benefits. Thus it is said. In the Mahayana Uttaratantra Shastra, the chapter on the Tathagatagarbha, which is the commentary on the first chapter. Chapter Two, the chapter on Bodhi. Now, with the premise of the Dharmadhatu being free from all impurities, and the Buddhas, the Bhagavat, abiding in the stainless realm of complete fruition without remainder. In terms of the meaning of Bodhi, the nature of realization, there are three: a brief explanation of the classification of the subject matter to be explained; explaining the way of teaching in a summarized manner; combining the above two and explaining in detail. Among them, the classification of meaning is: from the eight objects to be fully known, namely the immaculate Tathagatagarbha, the ultimate perfect fruition, the great Bodhi itself, starting to explain the meaning to be fully known. That is to say, the previously mentioned Dharmadhatu, whose nature is inherently pure, is from all temporary impurities.