Tibetan
ལྷ་རིག་པའི་སེང་གེ་སོགས་བསྟེན་ནས་མཁས་པར་སྦྱངས། སླར་བོད་དུ་བྱོན་ནས་ཕོ་བྲང་སྐུ་མཁར་མ་ཏུར་སྐུ་མཚམས་མཛད་ནས་རྒྱ་ཡིག་ལྔ་བཅུ་(སྨད་ཆ།༧༩༦)བོད་ཡིག་སུམ་ཅུར་བསྡུས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ཁ་ཆེའི་ཡི་གེ་ལ་དཔེ་བྱས་ནས་བརྩམས་པར་གྲགས། བོད་ཡུལ་དུ་ཡི་གེ་བྱུང་འབི་ཐོག་མ་ཡིན་ལ། ཐོན་མིའི་ཡིག་རྒྱུན་རིམ་གྱིས་བརྒྱུད་དེ་ཁྱུང་པོ་གཡུ་ཁྲི་དང། སུམ་པ་སྣོད་སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་དར་རྒྱས་སུ་མཛད་པ་རྫ་བ་ཆེན་དང་རྗ་བ་ཆུང། འབྲུ་ཆེན་དང་འབྲུ་ཆུང། འབྲུ་ཆེན་ལ་ལི་ལུགས་དང་ལྡན་ལུགས་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་རྣམ་དག་ཆད་ལ། ལྡན་མ་རྩེ་མའི་ལུགས་ཡིན་པས་སམ་ཡི་གེ་ཚད་དང་ལྡན་པས་ལྡན་ལུགས་སུ་གྲགས་པ་ལ། ལག་ཁྲིད་ཀྱི་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་ཁམས་དབུས་རྣམས་ས་དར་བར་སྣང་ལ། ཡི་གེ་འདི་དག་གི་ལྷན་ཐབས་ཐིག་རྩ་དང་བཅས་འཇམ་མགོན་པོ་རཱའི་ཞབས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡོད་ལ། གཞན་ཡང་རྒྱ་བས་གྱི་ཡི་གེ་རྒྱ་ནག་དང་སོག་པོ་སོགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང། ཧོར་ཡིག་རིགས་གསུམ་བླ་མ་འཕགས་པས་མཛད་པ་དང། ཆག་ལོ་ཡིག་གསར། འགོས་ལོ་ཡིག་གསར། ངོ་མཚར་ཡིག་གསར་སོགས་བོད་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་རྩལ་ལས་ཤར་བའི་ཡི་གེ་རིགས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྣང་བ་དང། མཁའ་འགྲོའི་བརྡ་ཡིག་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་སྣང་བ་སོགས་སློབ་བར་བྱ་བའི་ངེས་སུ་གྱུར་པ་མང་ཡང། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི་བཤར་རྫོབ་གཉིས་པོ་འདི་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཐོན་མིའི། བསླབ་པ་ཀུན་གྱི་གཞི་འཛིན་ཅིང། རིག་བྱེད་སྨྲས་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ། མིང་ཚིག་བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་གཞི། ཡི་གེའི་སྦྱོར་བ་བཤད་པར་བྱ། ཞེས་གསུངས་(སྨད་ཆ།༧༩༧)1. ལྟར། རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་དང་གྲུབ་མཐའ་ལ་བཞུགས་མ་ཞུགས་པ་ཀུན་གྱི་རང་རང་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ནི་ཡི་གེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང། ཀུན་ལ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་འབྲི་ཀློག་གཉིས་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ནན་ཏན་གྱིས་སློབ་པར་བྱའོ། གཞན་ཡང་འདུལ་བ་ལུང་ནས་འོང་སྲུང་ཆེན་པོའི་གཏམ་རྒྱུད་དང་སྦྱར་བའི་རིག་པའི་གནས་བཅོ་བརྒྱད་དང། སྒྱུ་དང་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི། བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བཟོ་ཡི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཞེས་མཁས་པ་དག་གིས་གསུངས་སོ། གཞན་ཡང་རྒྱ་དཀར་ནག་གི་བཟོ་བོས་བསྐྲུན་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐུ་བརྙན་རོལ་མོ། ཇ་དང་དཀར་ཡོལ། གོས་དང། གོ་མཚན། རྟ་སོགས་དངོས་སྦྱད་ཀྱི་རིགས་རྣམས་བརྟག་ཐབས་དང་གསེར་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་བཟོའི་བསྟན་བཅོས་སོགས་སྔོན་གྱི་ཡི་གེ
Chinese
依止拉热巴的僧格等，精进学习成为智者。之后返回藏地，在颇章库喀玛图（Pho brang sku mkhar ma tur）闭关，将五十个汉字（下卷，796）缩减为三十个藏文字母并确定下来，据说以克什米尔文字为范本而创作。这是藏地出现文字的最初，吞弥的文字传承逐渐流传，琼波玉赤（Khyung po g.yu khri）和松巴诺辛（Sum pa snod sbyin）等使其发扬光大，有大惹瓦和小惹瓦、大珠和小珠。大珠字体中，黎体和丹体有兴衰的变化，丹玛孜玛（lDan ma rtse ma）的字体因为符合标准，或者说因为文字符合规范，所以被称为丹体。手写传承没有衰败，在康区和卫藏地区广为流传。这些字体的辅助方法，包括线条规则等，蒋贡·米滂仁波切的足迹中有明确阐述。此外，还有嘉瓦（rgya ba）的文字，汉字和蒙古文字等，以及三种霍尔文字，是喇嘛八思巴所造。恰洛新字（Chag lo yig gsar）、俄洛新字（'Gos lo yig gsar）、奇特新字（Ngo mtshar yig gsar）等，都是藏地学者们智慧的结晶，出现了许多不同的文字种类。还有空行母的符号文字等，虽然有很多必须学习的内容，但意义的核心是正楷和草书这两种。如学师吞弥所说：‘学习一切的基础，是明智者们的命脉，是所有名言词句的基础，现在开始讲述文字的组合。’（下卷，797）1。正如所说，无论是否进入所有学问和宗派，各自功德的基础都是文字本身。对所有人来说，必不可少的就是书写和阅读这两者，所以要努力学习。此外，在《律藏》中，结合大护卫的故事，提到了十八种学问，六十四种技艺，八种观察方法等等，这些都属于工艺的范畴，学者们如是说。此外，汉藏工匠制作的佛像、菩萨像、乐器、茶和瓷器、衣服、武器、马等物品的鉴别方法，以及炼金术等工艺论典，都是以前的文字。
English
Having relied on Lha Rigpai Senge and others, he diligently studied and became a scholar. Later, he returned to Tibet and secluded himself in the palace of Kukharma Tur, where he reduced fifty Chinese characters (lower volume, 796) to thirty Tibetan letters and finalized them. It is said that he created them based on the Kashmiri script. This was the initial emergence of writing in Tibet. The lineage of Thonmi's script gradually spread, and Khyunpo Yutri and Sumpa Noshyin and others propagated it. There are Great Dzawa and Small Dzawa, Great Dru and Small Dru. In the Great Dru script, the Li style and the Den style have waxing and waning variations. The Denma Tsema style is called the Den style because it meets the standards or because the letters conform to the norms. The oral transmission has not declined, and it seems to be widespread in Kham and U-Tsang. The supplementary methods for these scripts, including the rules of lines, are clearly explained in the works of Jamgon Mipham Rinpoche. Furthermore, there are the Gyawa script, Chinese and Mongolian scripts, and the three types of Hor script created by Lama Phagpa. Chaglo New Script, Go Lo New Script, and Wondrous New Script, etc., are all products of the wisdom of Tibetan scholars, and many different types of scripts have emerged. There are also various types of Dakini symbolic scripts, etc. Although there are many things that must be learned, the essence of the meaning is these two: cursive and block script. As the teacher Thonmi said: 'The basis for all learning, the lifeline of the wise, the foundation of all words and phrases, now I will explain the combination of letters.' (lower volume, 797)1. As it is said, whether or not one enters all fields of knowledge and philosophical schools, the basis of all their respective qualities is the script itself. For everyone, the two things that are indispensable are writing and reading, so one must study diligently. Furthermore, in the Vinaya Sutra, in conjunction with the story of the Great Protector, eighteen fields of knowledge, sixty-four arts, eight methods of examination, etc., are mentioned, all of which belong to the category of crafts, as the scholars have said. In addition, the methods of examining statues of Buddhas and Bodhisattvas, musical instruments, tea and porcelain, clothing, weapons, horses, and other objects made by Chinese and Indian craftsmen, as well as treatises on alchemy and other crafts, are all in the ancient texts.
Tibetan
་རྙིང་པའི་རིགས་དང་དགེ་སློང་ཁ་ཀ་རས་བྱས་པའི་ལེགས་བཤད་པད་དཀར་དང་བྱ་བཀྲ་ཤིས་དར་རྒྱས་སོགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཡི་གེ་དང་དེ་དག་གི་དངོས་པོ་ངོ་སྦྲོད་སོགས་སོ་སོའི་ལུགས་སྲོལ་ཇི་སྙེད་པ་སོགས་ནི་ཐམས་ཅད་འབྲིར་མ་སྦོབས་སོ། སྦྱིར་མི་བོད་དུ་མ་འགྱུར་བར་སྣང་ལ་བི་ཤཱ་ཀརྨ་ནི་འཇམ་དབྱངས་དཀར་པོ་ཡིན་བར་བལ་པོ་རྣམས་འདོད་པར་སྣང་ལ་བསྟོད་པ་ལའང་ཤ་ཤ་ངྷ་ར་ཁོ་ན་འདོན་བར་སྣང་ངོ། ཞེས་ཆོས་འབྱུང་མཁས་པའི་དགའ་སྟོན་ལས་བཤད་དོ། བཟོ་རིག་པའི་སྐབས་སོ།།(སྨད་ཆ།༧༩༨)གསོ་བ་རིག་པའི་སྐབས། གསོ་བ་རིག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཟག་བཅས་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་འདི་ནི་འབྱུང་བཞི་འདུས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་དབང་གིས། འབྱུང་བའི་ཚ་གྲང་མ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་འདུས་པའི་ནད་བཞི་ཟས་དང་སྦྱོད་ལམ་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་དེ་ཟུག་རྡུའི་ཚོར་བས་གཟིར་བར་བྱེད་ལ། དེ་གསོ་བའི་ཐབས་ནི་གསོ་བའི་རིག་པ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ཕོ་ཁལ་གྱིས། ཚེ་ནི་རིང་བར་འདོད་པ་ཡིས། ཆོས་དང་ནོར་དང་བདེ་བར་བསྒྲུབ། ཚེ་ཡི་རིག་བྱེད་ལུང་བཤད་པས། རབ་ཏུ་གུས་པར་བྱ་བ་གྱིས། ཞེས་པ་དང། བཤད་བརྒྱུད་ལས། འགྲོ་དྲུག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མི་ལུས་ལ། མི་ན་གནས་དང་ན་བ་གསོ་བ་དང། ཚེ་རིང་ཆོས་ནོར་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསོ་བ་དང། གསོ་བ་པོ་དང་རྣམ་པ་བཞི་རུ་བཤད། ཅེས་པས་གསོ་བ་ནད་མེད་རིང་དུ་འཚོ་བ་དང་རྣམ་འགྱུར་ན་བ་གསོ་བ། གསོ་བར་བྱེད་པ་པོ་སྨན་པ་དང་ནད་གཡོག་རྣམས་སོ། ཡན་ལག་བརྒྱད་པར་གསོ་དཔྱད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མཐའ་དག་སྨན་དང། ནད་པ་དང། ནད་གཡོག་དང། སྨན་པ་སྟེ་དོན་བཞི་དང། དེ་རེ་རེ་ལའང་བཞི་བཞི་ཚང་དགོས་པར་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གསོ་བ་དག་ཏུ་བསྟན་པ་བཞི། སྨན་པ་སྨན་དང་ནད་གཡོག་དང། ནད་པ་ཡན་ལག་རྣམ་བཞི་སྟེ། རེ་རེའང་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་(སྨད་ཆ།༧༩༩)ཡིན། སྨན་པ་མཁས་ཏེ་གཞུང་དོན་ཤེས། ལས་རྣམས་མཐོང་ཞིང་གཙང་བ་ཡིན། སྨན་ནི་ཆོ་ག་མང་པོ་དང། ཡོན་ཏན་མང་ལྡན་ཕུན་ཚོགས་འཕྲོད། ནད་གཡོག་རྗེས་བརྩེ་གཙང་སྦྲ་ཅན། སྒྲིམ་ཞིང་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ནད་པ་ཕྱུག་ཅིང་བསྒོ་བ་ཉན། ཤེས་པར་ནུས་ཤིང་སྙིང་སྟོབས་ལྡན། ཞེས་དང། ཡང་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཞེས་པ་ནི། ལུས་ལ་བྱེད་པ་གདོན་ལུས་སྟོང། མཚོན་དང་མཆེ་བ་རྒས་རོ་ཙ། གསོ་སྦྱད་གང་ལ་གནས་གྱུར་པ། ཡན་ལག་བརྒྱད་ཅེས་དེ་ལ་བརྗོད། ཅེས་གསུངས་སོ། དེ་ཡང་དང་པོ་བྱུང་ཚུལ་ནི། སྔོན་གྱི་དུས་
Chinese
旧派的种类和比丘卡卡拉所著的《善说白莲花》以及鸟·扎西达吉等所著的文字和那些事物的介绍等各自的习俗有多少等等，全部都没有写。总的来说，似乎没有翻译成藏语，尼泊尔人认为毗首羯磨是白文殊，而且赞颂时也只念诵“夏夏达拉”。《教法史·智者喜宴》中如是说。工巧明的章节到此结束。（下卷，798页）医学的章节。医学是：由烦恼所生的有漏业所抛弃的异熟之身，由于是由四大聚合而成的缘故，依靠四大冷热不调，产生风、胆、涎混合的四种疾病，由饮食和行为不协调的因缘所生，被刺痛的感受所折磨。治疗它的方法就是医学。吉祥怙主说：想要长寿的人，应该成办佛法、财富和安乐。对于长寿的学问的教言，应当极其恭敬。又，《讲授传承》中说：对于六道众生为主的人身，为了使人不生病、治疗疾病，以及为了长寿、佛法、财富和安乐，分为医学、行医者和四种方式。因此，医学是无病长寿和转变疾病的治疗。行医者是医生和护士等。在八支中，治疗的全部内容是药物、病人、护士和医生这四种意义，并且说明了每一个都需要具备四种条件。如是说：医学中所示的四种是：医生、药物、护士和病人这四种支分，每一个也都是四种。（下卷，799页）医生精通，了解经文的意义，能够看到所有的工作并且是干净的。药物是仪式众多，具备众多功德，圆满适宜的。护士是随和慈爱，干净整洁，细心且具有智慧的。病人是富有的，听从教诲，能够理解并且具有毅力的。又，所谓八支是：对身体所作的，驱除鬼神，刀剑和牙齿，衰老死亡等，治疗无论处于何种状态，都称之为八支。如是说。那么最初产生的情况是：以前的时代
English
All the various customs of the Nyingma school, the 'Excellent Explanation White Lotus' written by the monk Kakhara, and the writings of Kya Tashi Dargye, including introductions to their objects, etc., have not all been written down. Generally, it seems that Bishakarma has not been translated into Tibetan, and the Nepalese seem to believe that Bishakarma is White Manjushri, and they only recite 'Shasha Dhara' in praise. This is what is said in the 'History of Dharma, Feast for Scholars.' The section on craftsmanship ends here. (Lower Volume, p. 798) The section on medicine. Medicine is: This body of ripening, thrown by contaminated karma produced by afflictions, is due to being composed of the union of the four elements. Depending on the imbalance of heat and cold of the elements, the four diseases of wind, bile, and phlegm arise, caused by the disharmonious conditions of food and behavior, and are tormented by the sensation of stabbing pains. The method of healing this is the science of medicine. The glorious Lord Pokhal said: Those who desire long life should accomplish Dharma, wealth, and happiness. The teachings on the science of life should be treated with the utmost respect. Furthermore, in the 'Explanatory Lineage' it says: For the human body, which is the chief of the six realms, in order to prevent illness, cure disease, and for long life, Dharma, wealth, and happiness, it is explained as medicine, the practitioner of medicine, and four aspects. Therefore, medicine is living long without disease and curing the transformation of disease. The practitioner of medicine is the doctor and the nurse, etc. In the eight branches, the entire subject matter of healing is the four meanings of medicine, patient, nurse, and doctor, and it is explained that each one needs to possess four qualities. As it is said: The four that are shown in medicine are: doctor, medicine, nurse, and patient, these four branches, each one is also fourfold. (Lower Volume, p. 799) The doctor is skilled, understands the meaning of the texts, is able to see all the work and is clean. The medicine has many rituals, possesses many qualities, is complete and suitable. The nurse is agreeable and loving, clean and tidy, meticulous and intelligent. The patient is wealthy, listens to instructions, is able to understand and has perseverance. Also, the so-called eight branches are: What is done to the body, exorcising spirits, swords and teeth, old age and death, healing, no matter what state it is in, is called the eight branches. Thus it is said. So the first occurrence was: In ancient times