Chinese
上面顶着一座大山来遮挡雨水，像牛王一样盘踞守护着那个地方，因此被称为“戈文达”，也就是遍入天的名字，牛王这个名字就成了那个地方的名字。对此，有些注释者说“愚笨的牛王之语”是没有根据的胡说八道。无论哪个地方的统治者，都不会因为统治者而使那个地方的语言产生变异。因此，具有诗学特征的诗歌，藏族和汉族等都难以创作，因为格律难以安排，难以做到的修辞也无法恰当运用，所以我的上师大智者，具有实义的班智达策旺昆恰曾说，这只是普通的诗歌。戏剧从名字上也能知道不属于声音的范畴。如果懂得了戏剧，就不会对语言感到迷惑，这句话似乎也能明白这个道理。因此，除了名相之外，其他的都应该归入工艺的范畴。名相可以用来表达所有的名称和符号，也有符号的使用方法。但是，与名称相关的符号，主要被认为是梵语的特征，因此这一定是语法的一部分，所以属于声音的范畴。如果有人认为，格律和诗歌等的论典是用梵语写的，那么这是因为佛陀的经文和论著大多是用梵语（下卷，846页）写成的，所以那些也应该被归入其中。关于四吠陀的确定：四吠陀似乎是显示使天神高兴的多种方法。认为它与声音相同是非常错误的。这些也都是顺便提及的。关于五小明。关于讲述教法住世期限的部分。第二，讲述教法住世期限，在《律藏零星事》中说教法住世五千年，以及在《圣妙吉祥智不住经》中说：“在末世五百岁时。”的注释中说，释迦牟尼的教法获得果实和非常兴盛的时期，会在阎浮提洲住世一千年。那一千年又分为两半，前五百年被认为是增长的时期，后五百年被称为衰退的时期。以及《悲华白莲经》中
English
Above, holding a great mountain to shelter from the rain, and coiling like a king of bulls, he protected that place, therefore it was called "Govinda," which is the name of the all-pervading deity, and the name "King of Bulls" became the name of that place. Regarding this, some commentators say that "the speech of the foolish king of bulls" is a baseless and arbitrary statement. The rulers of any place do not have a different accent from the language of that place. Therefore, poetry with poetic characteristics cannot be composed by Tibetans, Chinese, etc., because the meter is difficult to arrange, and the difficult ornaments cannot be used properly, so my great scholar guru, the Pandit of Meaning Tshewang Kunkhyab, said that it is just ordinary poetry. Drama can be known from the name that it does not belong to the category of sound. If you understand drama, you will not be confused by languages, and it seems that you can understand this reason. Therefore, except for nomenclature, others should be classified into the category of crafts. Nomenclature can be used to express all names and symbols, and there are also ways to use symbols. However, symbols related to names are mainly considered to be the characteristics of Sanskrit, so this must be a part of grammar, so it belongs to the category of sound. If someone thinks that the treatises on meter and poetry are written in Sanskrit, it is because most of the Buddha's scriptures and treatises are written in Sanskrit (lower volume, p. 846), so those should also be included there. The definition of the four Vedas: The four Vedas seem to show various ways to please the gods. It is very wrong to think that it is the same as sound. These are also mentioned incidentally. About the five minor sciences. About the section on explaining the duration of the teachings. Second, explaining the duration of the teachings, in the Vinaya Kshudrakavastu it is said that the teachings will last for five thousand years, and in the commentary on the Sutra of Inexhaustible Intelligence it says: "In the last five hundred years of the future." it is said that the teachings of Shakyamuni will bear fruit and the period of great prosperity will last for a thousand years in Jambudvipa. That thousand years is divided into two halves, the first five hundred years are considered the period of growth, and the last five hundred years are called the period of decline. And in the White Lotus of Compassion
Tibetan
་ལས། ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལོ་སྟོང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་ཡང་ལོ་བརྒྱར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གནས་པར་གྱུར་ཅིག། ཅེས་དང། ཟླ་བ་སྙིང་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལོ་ཉིས་སྟོང་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་དང། ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མི་གཡོ་བ་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་མདོར། འཇམ་དཔལ། ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་དགུ་བརྒྱ་དང། སྟོང་དགུ་བརྒྱ་དང། ཉིས་སྟོང་དང། ཉིས་སྟོང་(སྨད་ཆ།༨༤༧)ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཆོས་ལ་བརྟག་པའི་མཐའ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་གང་ཟག་རིམ་པས་འབྱུང་ངོ། ཞེས་དང། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་པར། ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ལ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྒྱ་ཕྲག་ལྔའི་ཚོགས་ནི་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔའི་བར་དུ་གནས་ཞེས་གྲགས་པས། དེའི་ཕྱིར་ཐ་མ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་གསུངས་སོ། ཞེས་དང། བསྐལ་བཟང་ལས་དམ་པའི་ཆོས་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་གནས་སོ། ལོ་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་སྣང་ངོ། ཞེས་དང། ཌཾ་ཥྚ་སེ་ནའི་འབུམ་ཊིག་དང། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་དང། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བཞེད་པ། ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་པ། ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་གནས་པ་ལ་སྟོང་ཕྲག་རེ་རེ་རེ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལ་ལེའུ་བཅུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ལྟར་བཅོམ་པ་དང་ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་རྒྱུན་དུ་བཞུགས་པ་མང་དུ་འབྱུང་བས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལེའུ་གསུམ་དང། དེ་ནས་ལྔ་བརྒྱ་པ་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་རྣམས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྷག་མཐོང་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་མང་དུ་བྱུང་བས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་དང། དེ་ནས་ལྔ་བརྒྱ་པ་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མངོན་པ་དང་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་སྟོན་པ་མང་དུ་བྱུང་བས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ལུང་གི་ལེའུ་གསུམ་དང། ལྔ་བརྒྱ་པ་བཅུ་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཙམ་ལས་ལྟ་སྦྱོད་པ་རྣལ་མ་དང་ནི་ལྡན་པས་(སྨད་ཆ།༨༤༨)རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་ལེའུ་སྟེ་འདི་ཉིད་ལ་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། དེ་ལྟར་ན་མཁས་པ་ཕལ་ཆེར་ལོ་སྟོང་ལ་སོགས་པ་དགོངས་པ་ཅན་དང།
Chinese
中说：我涅槃后，正法住世一千年，又一百年正法的形象住世。又如《月藏经》中说：我涅槃后，正法的形象住世二千年。又如《法性不离自体而显现为异体经》中说：文殊，我涅槃后五百年、九百年、一千九百年、二千年、二千（下卷。８４７）五百年之间，对于法的五种观察之边际，各自进行思辨的人会次第出现。又如《金刚经释》中说：所谓“末五百世”者，五百之集合即为五百，因此世尊的教法住世五个五百世之说广为人知，因此特别说是“末”。又如《贤劫经》中说：正法住世五百世，五百世之间则仅有相似正法。又如达姆施札塞纳的《十万颂释》、学问僧世亲、学问僧文殊称等也认为：所谓的“后五百世末”，所谓的“后五百世末”，世尊的教法住世五千年，将其分为五个一千年和五个五百年，则五个五百年共有十个品类。其中，第一个、第二个和第三个五百年中，依次出现许多已调伏者、不还者和常住者，因此称为他们的品类，即通达之品类三个。之后，第四个、第五个和第六个五百年中，依次出现许多具有胜观、禅定和戒律者，因此称为他们的品类，即修行之时的品类三个。之后，第七个、第八个和第九个五百年中，依次出现许多宣说论藏、经藏和律藏者，因此称为他们的品类，即教之品类三个。第十个五百年则是，仅仅具有出家之相，而没有真正的见修行持，（下卷。８４８）因此是仅仅持有相之品类，因此这本身就被称为末五百年。如此宣说的。这样看来，大多数智者都认为一千年等说法是有深意的。
English
It says: After my Nirvana, may the true Dharma remain for a thousand years, and may the image of the true Dharma remain for another hundred years. Also, in the Sutra Requested by Chandra-garbha, it says: After my Nirvana, the image of the true Dharma will remain for two thousand years. Also, in the Sutra Appearing as Different from the Nature of Dharma Itself, it says: Manjushri, between five hundred, nine hundred, one thousand nine hundred, two thousand, and two thousand (lower volume, 847) five hundred years after my Nirvana, individuals who separately contemplate these five limits of examining the Dharma will gradually appear. Also, in the Commentary on the Vajra Cutter, it says: The so-called "final five hundred" means that the collection of five hundreds is five hundred, so it is widely known that the Blessed One's teachings will remain for five five-hundreds. Therefore, it is specifically said to be "final." Also, in the Bhadrakalpa Sutra, it says: The true Dharma will remain for five hundred years. For five hundred years, it will only appear as similar to the true Dharma. Also, the Hundred Thousand Commentary of Damstrasena, Acharya Vasubandhu, Acharya Manjushrikirti, and others also believe that the so-called "final five hundred of the later period," the so-called "final five hundred of the later period," the Blessed One's teachings will remain for five thousand years, which are divided into five one-thousands and five five-hundreds. Therefore, the five five-hundreds become ten chapters. Among them, in the first, second, and third five-hundreds, many who are subdued, non-returners, and constantly abiding ones appear in sequence, so they are called their chapters, that is, three chapters of understanding. Then, in the fourth, fifth, and sixth five-hundreds, many who possess higher vision, samadhi, and discipline appear in sequence, so they are called their chapters, that is, three chapters of the time of practice. Then, in the seventh, eighth, and ninth five-hundreds, many who teach Abhidharma, Sutra, and Vinaya appear in sequence, so they are called their chapters, that is, three chapters of scripture. The tenth five-hundred is only a sign of ordination, but does not possess true view, practice, and conduct (lower volume, 848), so it is only a chapter of holding the sign, so this itself is called the final five hundred. This is how it is explained. Thus, most scholars believe that the statements such as one thousand years have profound meanings.