Tibetan
ན་ཀྱང་བོད་བླུན་པའི་རང་སྐད་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྡ་དང་སྦྱོར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ལ་དགོངས་ནས། ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་གསར་དུ་བསྟན་པ་དང། གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་བྲིས་པ་དང། སྒྲ་བཙན་པ་དང་དོན་བཙན་པ་སོགས་བཀས་བཅས་ནས། སྒྲ་སྦྱོར་བམ་གཉིས་དང། བྱེ་བྲག་རྟོགས་མཛོད་ཆེ་ཆུང། གནས་བརྒྱད་རྩ་འགྲེལ་སོགས་མཛད། ཁྱད་པར་དུ་ཐོན་མི་སམ་བྷོ་ཊས་བོད་ཀྱི་སྒྲ་མདོ་བརྒྱད་མཛད་ཀྱང་བསྟན་པ་འཕེལ་འགྲིབ་དབང་ལས་སུམ་རྟགས་གཉིས་ལས་གཞན་རྣམས་ནུབ་པར་གྲགས་སོ། བསྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་སྐབས་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲིའི་ཞབས་གྲས། པཎ་ཆེན་སང་གྷ་ཤྲི་དང། དཱ་ན་ཤི་ལ་ལས་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་སྒྲ་ཚད་གསན་ཅིང་དར་བར་མཛད། ཁྱད་པར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེས་བཀས་བསྐུལ་ནས་ཤོང་སྟོན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་གྱིས་ཀ་ཙན་གཉིས་ཀ་བསྒྱུར་ནས་འཆད་ཉན་གྱི་སྲོལ་གཏོད་པས་དེང་སང་བར་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་སྦང་ལོ་སོགས་ཀྱིས་སྐྱོངས་པའི་བཀའ་དྲན་ལས་དར་རྒྱས་(སྨད་ཆ།༨༢༥)སུ་གྱུར་ཏེ། དེ་རྗེས་ཇོ་ནང་ལོ་ཙཱ་བས་དབྱངས་ཅན་སྒྲ་མདོ་བསྒྱུར་ཞིང་འགྲེལ་པའང་མཛད། ཀུན་མཁྱེན་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེ་བཀའ་དྲིན་ལས། འདར་པ་ལོ་ཆེན་གྱིས་པ་ཎི་པ་གསར་འགྱུར་དང་འགྲེལ་བ་ནོར་ཤིང་མཛད་ནས་སྒྲའི་སློབ་གྲ་ཡང་བཙུགས་སོ། དུས་ཕྱིས་ཀུན་མཁྱེན་བསྟན་པའི་ཉིན་བྱེད་ཀྱིས་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་མང་པོ་གསར་འགྱུར་དང་རྙིང་པ་རྣམས་ལ་འགྱུར་བཅོས་སོགས་མཛད་ནས་སྔོན་ཆད་བོད་སྔོན་མ་དག་གིས་ཇི་བཞིན་མ་ཤེས་པའི་ཟོལ་འཇོག་ཐམས་ཅད་ཐེར་ལ་བཏོན་ནས་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་ལེགས་བཤད་དང་མཐུན་པའི་འཆད་ཉན་གྱི་སྲོལ་གཏོད། ཙནྡྲ་པའི་རྒྱས་འགྲེལ་སོགས་གནད་དུ་འགྲོ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མང་དུ་མཛད་ནས་རིག་པ་འདི་ཕྱོག་ཀུན་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པ་ལས་སྔོན་ཆད་སུམ་ཀྱང་འགྲན་བྱར་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། བོད་ཀྱི་བརྡ་སྦྲོད་པའི་གཞུང་སུམ་དྲགས་གཉིས་ལའང་འགྲེལ་པ་གཞན་གྱིས་བསྐྲུན་དུ་མེད་པར་མཛད་ཡོད་དོ། སྒྲ་རིག་པའི་སྐབས་སོ། ཚད་མ་རིག་པའི་སྐབས། རིག་གནས་བཞི་པ་ཚད་མའི་རིག་པ་ནི། ཀུན་བཏུལ་ལས། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག། ལྟར་སྣང་བཅས་པ་བདག་གི་རིག་བྱེད་དང་སྒྲུབ་པ་དང་ནི་སུན་འབྱིན་དག། ལྟར་སྣང་བཅས་པ་བཞོན་རྟོགས་བྱེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག། སྒྲུབ་ངག། ཐལ་འགྱུར་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང། ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་དེ་ཡང་བསྡུ་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཐབས་དང། རྟོགས་ནས་(སྨད་ཆ།༨༢༦)གཞ
Chinese
然而，考虑到藏族愚人难以理解自己语言的经文的词语和语法，于是开创了梵语的新学，并撰写了带有论证的书籍，以语音严谨和意义严谨等方式作了规定，创作了《语音结合二品》、《大小辨别宝库》、《八处根本释》等。特别是，吞米桑布扎创作了八部藏文语法著作，但由于教法的兴衰，据说除了《三十颂》和《标志论》之外，其余都已失传。后弘期，班钦释迦师利的弟子，班钦桑伽室利和达那希拉，杰尊萨迦班智达从他们那里听闻了声明学和因明学，并使之弘扬。特别是，在法王八思巴仁波切的敦促下，香敦多吉坚翻译了《卡扎两个根本论》，开创了讲修之风，至今仍未衰败，在斯邦洛等人的护持和祈愿下，得以发展（下函，825页）。此后，觉囊派译师翻译了《妙音语法论》，并作了注释。由于全知第五世仁波切的恩德，达巴洛钦新译了波你尼的著作，并创作了注释《诺辛》，还建立了声明学的学校。后来，全知丹贝尼玛对许多声明学论著进行了新译和修改旧译，揭露了以前藏族学者未能如实理解的所有伪装，开创了符合印度学者善说之道的讲修之风。他还创作了《旃陀罗巴广释》等重要的论著，使这门学问在各方面都得以阐明，以前没有人能与他匹敌。《三十颂》和《标志论》这两部藏文语法著作，他也作了他人无法创作的注释。以上是关于声明学的内容。下面是关于因明学的内容。第四门学问是因明学。《集量论》中说：‘现量和比量，以及似现似比，是我的认知方式，以及能立和能破，以及似能立似能破，是认识事物的方式。’如是说，现量、比量、能立、能破四者，每一个都分为正确和相似两种。总而言之，就是认识自己所量之法的方式，认识之后（下函，826页）
English
However, considering the great difficulty for foolish Tibetans in understanding the words and grammar of their own language's scriptures, they newly established the Sanskrit language, and wrote books with logic, and stipulated things like strict phonetics and strict meaning. They composed works such as the 'Two Sections on Phonetic Combination,' the 'Large and Small Discrimination Treasures,' and the 'Root and Commentary on the Eight Places.' In particular, Thonmi Sambhota composed eight treatises on Tibetan grammar, but due to the rise and fall of the teachings, it is said that all but the 'Thirty Verses' and the 'Sign Treatise' have been lost. During the Later Dissemination of the Teachings, the disciples of Paṇchen Śākyaśrī, Paṇchen Saṅghaśrī and Dānaśīla, were the ones from whom Jetsun Sakya Paṇḍita heard and promoted grammar and logic. In particular, urged by the Dharma King Phakpa Rinpoche, Shongton Dorje Gyal translated both the 'Ka' and 'Tsan' (two root texts of grammar), establishing the tradition of teaching and learning, which has continued unbroken to this day, flourishing through the blessings and prayers of Spanglo and others (Lower Volume, p. 825). After that, the Jonang Lotsawa translated the 'Melodious Goddess of Speech Grammar Treatise' and also wrote a commentary. Through the kindness of the Omniscient Fifth Rinpoche, Darpalo Chen newly translated the works of Pāṇini and composed the commentary 'Nor Shing,' and also established a school of grammar. Later, the Omniscient Tenzin Nyinjed newly translated many treatises on grammar and made revisions to the old ones, exposing all the pretenses that previous Tibetans had not understood properly, and establishing a tradition of teaching and learning in accordance with the good sayings of Indian scholars. He also composed many essential treatises such as the 'Extensive Commentary on Chandrapa,' clarifying this science in all aspects, so that no one before had been able to compete with him. He also composed commentaries on the two Tibetan grammar texts, the 'Thirty Verses' and the 'Sign Treatise,' which no one else could have created. This is the section on grammar. The following is the section on logic. The fourth field of knowledge is logic. In the 'Compendium of Valid Cognition,' it says: 'Direct perception and inference, and what appear to be so, are my ways of knowing, and proof and refutation, and what appear to be so, are ways of understanding objects.' As it is said, each of the four—direct perception, inference, proof, and refutation—is divided into two: correct and apparent. In summary, it is the way to understand one's object of measurement, and after understanding (Lower Volume, p. 826)
Tibetan
ན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཐབས་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང། དེ་ཡང། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཞེས་པས་ཚད་མའི་དོན་མི་བསླུ་བ་སྟེ། རང་གི་གཞལ་བྱ་མ་འཁྲུལ་པའི་འཇལ་བྱེད་ཞིག་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྲེ་ཚད་དང་སྲང་ཚད་བཞིན་ནོ། ཚད་མ་རིག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ལ། སྟོན་པ་ནས་བརྒྱུད། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་སྐྱབས། པཎ་ཆེན་མེ་ཝམ་ག་དེས་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་ལ་གསུངས་ཤིང། དེས་གཞོན་ནུའི་དུས་སུ་རྩོད་སྒྲུབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མཛད། དབྱིག་གཉེན་ལ་རང་ལས་མཁས་ཀྱི་སློབ་མ་བཞི་བྱུང་བའིི། ཚད་མ་རང་ལས་མཁས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླུང་པོ་སྟེ་དེ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་གྲོང་ཁྱེར་སིངྒ་བཀྟ་ཞེས་བྱ་བ་ཀཉྩི་ཡུལ་དང་ཉེ་བ་ཞིག་ཏུ་བྲམ་ཟེའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་ཤིང། མུ་སྟེགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་བྱས་པ་གཅིག་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པའི་མཁན་པོ་གླང་པོ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བར་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས། སྐབས་ཤིག་ནས་ལེཎྜར་བྱོན་ནས་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་བསྟེན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་ཤིང། ཁྱད་པར་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཚད་མ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་ཙ་སོགས་མཛད་པར་གྲགས། སླར་ཨོ་ཌི་བི་ཤའི་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་བསམ་གཏན་ལ་བཙོན་པར་མཛད་ཅིང། རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ལ་རྟོག་གེའི་ཚུལ་འདི་ལ་སྔར་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་འཐོར་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོ་བ་ལ་ཕྱག་བཙལ་ནས། ཚད་མ་(སྨད་ཆ།༨༢༧)བསྒྲུབ་ཕྱིར་རང་གི་གཞུང་ཀུན་ལས་བཏུལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་འཐོར་རྣམས་འདིར་གཅིག་བྱ། ཞེས་རྡོ་ཐལ་གྱི་བྲིས་པས་སགཡོ་བ་དང། ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བས་ཁྱབ་པ་དང། སྒྲ་ཆེན་པོ་གྲགས་པ་གྱུར། དེར་བྲམ་ཟེར་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བས། དེ་ལྟ་བུའི་ལྟས་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་བསོད་སྙོམས་ལ་བཞུད་པའི་ཤུལ་དུ་དེར་འོངས་ཏེ་བསུབས། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་བསུབས་པས། ལན་གསུམ་པ་ལ། འདི་ཀུ་རེ་དང་ཀྱལ་ཀའི་ཕྱིར་བསུབ་པ་ཡིན་ན་དགོས་དོན་ཡོད་པས་མ་བསུབ་ཅིག། གལ་ཏེ་དོན་ནོར་ཏེ་རྩོད་པར་འདོད་ན་ལུས་སྣང་བར་གྱིས། ཞེས་པ་བྲིས་ཏེ། བསོད་སྙོམས་ལ་བཞུང་པའི་ཤུལ་དུ་སྔར་བཞིན་འོངས་ཏེ་བསྡད་དོ། དེར་སློབ་སྙོམས་ལ་བཞུད་པའི་ཤུལ་དུ་སྔར་བཞིན་འོངས་ཏེ་བསྡད་དོ། དེར་སློབ་དཔོན་བྱོན
Chinese
因此，可以归纳为两种后续掌握的方法。也就是说，“量是不欺骗的”这句话中的“量”的意思是不欺骗，因为它被定义为不欺骗自己所衡量的事物的衡量者。例如，就像秤和天平一样。关于量论是如何产生的历史，从导师（释迦牟尼佛）开始传承，阿罗汉法护，班禅梅瓦姆嘎向大学者世亲讲述，世亲在年轻时也创作了被称为辩论的量论著作。世亲有四位比自己更博学的弟子，其中量论方面比自己更博学的是陈那，他出生在南方的辛伽波卡塔城附近的一个名叫甘孜的地方，是婆罗门种姓。他精通所有外道宗派，并在一位名叫象施的声闻部派堪布处出家，精通声闻三藏。后来，他前往莲陀，依止大学者世亲，精通三乘，尤其精通唯识宗和量论，据说创作了大约一百部关于这些的著作。后来，他前往乌荼毗湿国，致力于禅定。由于他独特的智慧力量，他认为以前创作的著作就像被分散了一样，需要统一起来。因此，他向成为量、想要利益众生的导师、善逝（佛陀）致敬，为了论证量，从自己的所有著作中提取精华，将各种分散的部分汇集于此。他用石灰写道：“为了论证量，从自己的所有著作中提取精华，将各种分散的部分汇集于此。”结果，发生了震动，光明普照四方，发出了巨大的声音。当时，一位名叫黑婆罗门的人知道这是这样的征兆，于是在导师乞食回来后，擦掉了他写的东西。这样擦了两次之后，第三次写道：“如果这是为了开玩笑和戏弄而擦掉的，那就没有必要擦了。如果是因为理解错误而想辩论，那就现身吧。”写完之后，像以前一样在导师乞食回来后坐在那里。导师来了。
English
Therefore, it can be summarized into two methods of subsequent mastery. That is, the meaning of "valid cognition" in the phrase "valid cognition is not deceptive" is not deceptive, because it is defined as a measurer that does not deceive what it measures. For example, like scales and balances. Regarding the history of how epistemology arose, it was transmitted from the Teacher (Shakyamuni Buddha), the Arhat Dharmaraksha, and Panchen Mewamga told the great scholar Vasubandhu, who also composed the epistemological treatise known as debate in his youth. Vasubandhu had four disciples who were more learned than himself, among whom the one who was more learned than himself in epistemology was Dignāga, who was born in a Brahmin family near a place called Kanchi in the southern city of Singhabhakta. He became very proficient in all non-Buddhist schools of thought, and was ordained by a Sravaka abbot named Elephant Gift, who was proficient in the three Sravaka Pitakas. Later, he went to Lendra and relied on the great scholar Vasubandhu, becoming proficient in the three vehicles, especially the Yogacara school and epistemology, and it is said that he composed about a hundred treatises on these. Later, he went to the country of Oḍiviśa and devoted himself to meditation. Due to the power of his unique wisdom, he thought that the previously composed treatises were like being scattered and needed to be unified. Therefore, he paid homage to the Teacher, the Sugata (Buddha), who became valid cognition and wanted to benefit beings, and in order to prove valid cognition, he extracted the essence from all his own works and gathered the various scattered parts here. He wrote in stone lime: "In order to prove valid cognition, extract the essence from all your own works and gather the various scattered parts here." As a result, there was a shaking, light shone in all directions, and a great sound was heard. At that time, a Brahmin named Black knew that this was such a sign, so after the teacher returned from begging for alms, he erased what he had written. After erasing it twice like this, he wrote for the third time: "If this is erased for the sake of joking and teasing, then there is no need to erase it. If you want to argue because of a misunderstanding, then appear." After writing, he sat there as before after the teacher returned from begging for alms. The teacher came.