Tibetan
དྲུག་བསྒྲུབ་ཏུ་བཙུག་གི། དེས་གྲུབ་ནས་ཁྱོད་ཅི་འདོད་ཟེར་བ་ན། ཨོ་ནྡྲ་བྱ་ཀ་ར་ཎ་ཤེས་པར་འཚལ་ལོ་བྱས་པས། སི་ངྔྷེ་ཝརྞ་ས་(སྨད་ཆ།་ཡ། ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲའི་དོན་མཐའ་དག་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་གྱུར་ཏོ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ་ཀ་ལཱ་པའི་བྱུང་ཚུལ་སྔར་བོད་དུ་གྲགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་དང་ཅུང་མི་མཐུན་ཞིང། ཀ་ལཱ་པ་ནི་རྨ་བྱའི་མདོངས། ཆ་བསགས་ལ་ནི་གསལ་བར་འཇུག། མདོ་ནི་དུམ་བུ་བཞི་ཡིས་བསྟན། ཟེར་བ་སོགས་ལ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་དང། ཀ་ལཱ་པ་ནི་སབྷ་ཝརྨ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩམ་པར་འདོད་པ་དང། ཆ་བསགས་པའི་དོན་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཆ་ཤས་དག་བསགས་པའི་དོན་དང། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་མིང་ལའང་དབང་ཕྱུག་གོ་ཆར་འཆད་པ་ཡང་མ་དག་ཅིང། སརྦ་ཝརྨ་ཞེས་པ་ཡང་ཡིག་ནོར་ཡིན་ཏེ། པསྟ་ཝ་རྨ་ཞེས་བདུན་པའི་གོ་ཆར་ཀློག་དགོས་ཚུལ་དགོས་ཚུལ་སོགས་སྔར་གྲགས་པ་དང་(སྨད་ཆ།༨༡༩)མི་མཐུན་པ་འགའ་ཞིག་སྣང་མོད། སྔར་བོད་དུ་གྲགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་ལྟར་ན་ཀ་ལཱ་པའི་ཀུན་བཤད་བཞི་པ་ཡན་ཆད་གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་གིས་བཤད་ཅིང། ཀ་ལཱ་པ་ཞེས་པ་ཆ་བསགས་ཀྱི་དོན་རྨ་བྱའི་མཇུག་སྒྲོ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆ་བསགས་པའི་དོན་དུ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། འདིར་རེ་ཞིག་ལོ་རྒྱུས་སྔར་གྲགས་པ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་རྒྱལ་པོ་བདེ་སྦྱོད་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཙུན་མོ་རྒྱལ་རིགས་ལས་བྱུང་བ་སང་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་ཤེས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་རྩེ་དགའ་ལ་ཕྱིན་པའི་དུས་རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་ལ་ཆུ་ཐིགས་གཅིག་གཏོར་བས། མ་མོ་ད་ཀི་པིཉྩ་ཏི། བདག་ལ་ཆུ་མ་གཏོར་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོས་ཏིལ་གྱི་ལ་དུ་སླང་ཞེས་པར་གོ་ནས་བྱིན་པས། བཙུན་མོ་ན་རེ་ཅི་ཡིན་ཟེར། ད་ཅི་སླང་ཟེར་བ་དེ་ཡིན་བྱས་པས། རྒྱལ་པོ་སང་སྐྲི་ཏའི་སྐང་ཅུང་ཙམ་ཡང་མི་ཤེས་པ་བ་ལང་ལྟ་བུ་དང་ཁྱིམ་ཐབ་མི་བྱེད་བསམ་ཡི་མུག་པར་དམ་བཅས་པ་ན། རང་གི་ཞང་པོ་དབང་ཕྱུག་གོ་ཆས། རྒྱལ་པོས་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ། རྙེད་ཀྱང་ཡུན་རིང་མི་ཤེས་པས་རྒྱལ་པོའི་བྱ་བ་འཚོར། དེ་བས་ན་བདག་གི་འདོད་པའི་ལྷ་བསྒྲུབས་ནས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོ་ལ་ཚེགས་ཆུང་དུས་བསླབ་པར་བྱའོ་སྙམ་གཞོན་ནུ་ཀརྟི་ཀ་བསྒྲུབས་པས་ཞག་བདུན་ན་གཞོན་ནུ་སྨིན་དྲུག་རྨ་བྱ་ལ་ཞོག་པ། ལག་ན་མདུང་ཐུང་ཐོགས་པ་གཅིག་བྱུང་ནས། ཅི་ཤེས་པར་འདོད་ཟེར་བ་ལ། སྒྲ་ཤེས་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་པས། སིངྔྷི་ཝ་རྞ་ས་མཱ་ནཱ་ཡ༔ ཞེས་པ་ནས། མཚམས་སྦྱོར་རྐང་པ་ལྔ། མིང་(སྨད་ཆ།༨༢༠)ལེ་རྐང་པ་དྲུག། ཀུན་བཤད་རྐང་པ་བཞི་བཤད་པས། དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱས། ལྷའི་བྱིན་རླབས་དང། རང་གི་བག་ཆགས་སད་པས་ཡང་དག་པར་ཤེས་སོ། རྨ་བྱའི་བཞོན་པ་གྱེན་དུ་བསྐྱོད་ནས་འཇུག་སྒྲོ་ཁྲ་བུན་གྱིས་མཐོང་བ་ན། འོན་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་འདིའི་མིང་ཅི་ཟེར་བ་ཡིན་ནས་སྙན་ནས། དེ་བ་ཤཱསྟྲ་པ་བཟོད་པར་གསོལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་ཡི་གེར་བཀོད་པ་ལས་ཀུན་བཤད་རྐང་པ་ཕྱི་མ་བཞི་དང་ཀྲིཏྲ་རྐང་པ་དྲུག་ཤཱ་ར་ཝརྨ་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པར་གྲགས་ལ། རྒྱལ་པོ་ལ་བསླབས་པས་དེ་མ་ཐ་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་གི་ལག་གཡས་པདྨ་ཡོད། གཡོན་པ་ན་ནི་ཨུཏྤལ། ཡུ་བ་འཇམ་དང་ཙུབ་པ་དག། གང་འདོད་སྨོས་ཤིག་བཞིན་བཟང་མ། ཞེས་པ་བསྐུར་བས་དཔེ་མེད་པར་དགའ་ཞིང་མགུ་བར་གྱུར་ཏོ། བསྟན་བཅོས་དེ་ལ་དུརྒ་སིངྷས་འགྲེལ་བ་དུར་སེང་མཛད་ཅིང། ཨུ་ཎ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པའང་མཛད། འདི་ལ་ལེའུ་ཉེར་ལྔར་འཆད། ཨ་ཎ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པའང་མཛད། འདི་ལ་ལེའུ་ཉེར་ལྔར་འཆད། སློབ་ཚུལ་ཡང་དཔེར་བརྗོད་དངོས་བསྟན་ཙམ་སྟོན་པས་རྒྱལ་པོ་ལུགས་ཟེར། བྲམ་ཟེ་གྲགས་འབྱོར་གྱིས་ནང་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྲེལ་པ་སློབ་མ་ལ་ཕན་པ་མཛད། དཔེར་བརྗོད་ཐམས་ཅད་བྱིངས་སྒྲུབ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པས་དང་པོར་སློབ་པ་དཀའ་ཡང་མིང་ལེ་ཙམ་ཤེས་པ་ན་ཀ་ལཱ་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་པཎྜི་ཏའི་སློབ་ཚུལ་ཞེས་གྲགས། ཡང་རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་པཎྜི་ཞེས་པར་སྐུ་འཁྲུངས་པའི་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གི་མི་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་དང་རྟོག་གེ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་རིག་གནས་ཐམས་ཅད་མ་བསླབས་པར་མཁྱེན་པས་ལོ་བདུན་གྱི་སྟེང་ནས་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་ནུས་(སྨད་ཆ།༨༢༡)1. དེས། སློབ་དཔོན་མྱ་ངན་མེད་པ་ལས་ལུང་མནོས་ཏེ། སྦྱན་རས་གཟིགས་དང་སྒྲོལ་མའི་རིག་སྔགས་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་ཅིང་མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར། འཕགས་པ་སྦྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་གོ་མིའི་དགེ་བསྙེན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་མཛད། ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ན་ལེནྜར་སྦྱན་དྲངས་པའི་ཚེ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་སྐུ་བརྙན་འཇམ་དཔལ་འོད་དངོས་སུ་གཟིགས་ཏེ་བསྟོད་པ་མཛད་པས་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་དབུ་ཡོན་པོར་མཛད་ནས་གསན་པ་བྱུང་བར་འཇམ་དཔལ་དབུ་ཡོན་མར་གྲགས། མཁས་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དང་ལོ་བདུན་དུ་རྩོད་པ་མཛད་པའི་ཚེ་ཙོད་པ་ཞིར་ཉེ་བའི་ཆེ། སྐབས་ཤིག་སྦྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་དངོས་སུ་སློབ་པར་མཛད་པ་
Chinese
让他修持六法。修成之后问他你想要什么，回答说想要懂得《月称论》。仅仅说出“斯ངྔྷེ་ཝརྞ་ས་(藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思)”这几个字，就完全领会了语音的全部含义。书中说，迦拉巴的来历与过去在西藏流传的历史有些不符。迦拉巴是孔雀的翎毛，集合部分则清楚地使用。经部由四个部分来阐述。诸如此类有些不合理的地方，并且认为迦拉巴是萨婆跋摩亲自撰写的，集合部分的意思也是集合了近期需要的各个部分的意思。同样，对于老师的名字也解释为自在铠甲也是不正确的，萨婆跋摩也是笔误，应该读作帕斯塔瓦尔玛，解释为第七铠甲等等，与之前流传的（下卷，819页）有些不符。按照过去在西藏流传的历史，迦拉巴的第四部总说之前都是六面童子所说的，迦拉巴的意思是集合部分，解释为孔雀尾巴上各种颜色的羽毛集合起来的意思。这里暂时按照过去流传的历史来讲述，也就是龙树论师的施主，名叫善乐国王，有一位王后出身于王族，懂得梵语。一次和她一起去花园游玩的时候，国王向王后洒了一滴水，王后说：“མ་མོ་ད་ཀི་པིཉྩ་ཏི།(藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，不要向我洒水)”，国王听成了要一勺芝麻，就给了她。王后问这是什么，国王说这就是你要的勺子。国王心想自己一点梵语都不懂，像头牛一样，不想和她过日子了，于是发誓。他的舅舅自在铠甲说，国王要找到一位精通的老师也很难，就算找到了，时间长了也会耽误国王的政事。不如我修持我所希望的神，好好地学会之后，再用很短的时间教给国王。于是他修持了童子卡尔提卡，七天之后，出现了一位六面童子，骑着孔雀，手里拿着短矛，问他想要懂得什么，回答说想要懂得语音。
English
He was made to practice the six practices. After he had accomplished them, he was asked what he desired. He replied that he wished to understand the Kalāpa. By merely uttering the words "si ṅgha va rṇa sa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，meaning)", he completely grasped the entire meaning of the sounds. It is said that the origin of the Kalāpa differs somewhat from the history previously known in Tibet. Kalāpa means the plumage of a peacock, and the collection of parts is clearly used. The sutra is explained in four sections. There are some inconsistencies such as these, and it is believed that the Kalāpa was composed by Sarvavarman himself, and the meaning of the collection of parts is also the meaning of collecting the parts that are needed in the near future. Similarly, it is incorrect to explain the teacher's name as Ishvara Armor, and Sarvavarman is also a misspelling. It should be read as Pastavarman, which means Seventh Armor, etc., which are somewhat inconsistent with what was previously known (lower part, p. 819). According to the history previously known in Tibet, up to the fourth summary of the Kalāpa was spoken by the six-faced youth, and the meaning of Kalāpa is the collection of parts, which is explained as the collection of various colored feathers on the peacock's tail. Here, for the time being, the history will be told according to what was previously known. That is, King Good Joy, the benefactor of the teacher Nāgārjuna, had a queen who came from a royal family and knew Sanskrit. Once, when he went to the garden with her for pleasure, the king sprinkled a drop of water on the queen. The queen said, "mā mo da ki piñca ti (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，do not sprinkle water on me)." The king heard it as asking for a spoonful of sesame seeds, so he gave it to her. The queen asked what it was. The king said that it was the spoon you asked for. The king thought to himself that he did not understand even a little Sanskrit, like an ox, and vowed that he would not live with her, and made a vow. His uncle, Ishvara Armor, said that it would be difficult for the king to find a skilled teacher, and even if he did, it would take a long time and would interfere with the king's affairs. Therefore, I will practice the deity I desire, learn it well, and then teach it to the king in a short time. So he practiced the youth Kārtika, and after seven days, a six-faced youth appeared, riding a peacock and holding a short spear in his hand, and asked him what he wanted to understand. He replied that he wanted to understand phonetics.
Chinese
从“ིངྔྷི་ཝ་རྞ་ས་མཱ་ནཱ་ཡ༔”开始，说了连接句五句，名称（下函，820页）六句，总说四句。就到此为止吧。由于天神的加持和自身习气的觉醒，从而如实了知。当孔雀的坐骑向上行进，看到彩色的羽毛时，问道：这部论典叫什么名字？请求提婆夏斯特拉（天论）宽恕，这样写下来。据说总说后面的四句和克里特拉（梵语：Kṛta）六句是夏拉瓦尔玛（梵语：Śaravarman）自己所作。国王学习后，最终变得精通。送去这样的诗句：“我的右手有莲花，左手拿着乌 উৎপལ།（梵文天城体：उत्पल，梵文罗马拟音：utpala，汉语字面意思：青莲花），花梗柔软且美丽，你想要什么就说吧，美丽的女子。”国王无比高兴和满意。杜尔伽·辛哈（梵语：Durga Simha）为该论典作了注释《杜尔伽·辛哈》。还作了乌纳（梵语：Una）等的注释。对此讲解二十五品。还作了阿纳（梵语：Aṇa）等的注释。对此讲解二十五品。教学方法只是展示例子和直接指示，所以被称为国王法。婆罗门格拉格亚（梵语：Grāgya）为了佛教徒学生们的利益，作了对学生有益的注释。由于所有的例子都做词根分析，所以开始学习时很困难，但是一旦知道了名称，就能完全了解卡拉帕（梵语：Kalāpa），因此被称为班智达的教学方法。还有，在印度东方被称为班智达的地方出生的教师旃陀罗吉米（梵语：Candra-gomi），没有学习声明和因明等共同的学问，七岁时就能击败外道。因此，从教师阿育王那里接受了传承，修持观世音菩萨和度母的明咒，获得了成就，成为伟大的学者。受到圣观世音菩萨的劝请，行持了果米的居士戒。当被月称邀请到那烂陀寺时，亲眼看到了文殊菩萨的佛像，文殊菩萨的光芒，并作了赞颂，佛像的头部因此倾斜，倾听了他的赞颂，因此被称为文殊菩萨倾头像。与那位大学者辩论了七年，辩论接近尾声时，观世音菩萨亲自教导了他。
English
From "ིངྔྷི་ཝ་རྞ་ས་མཱ་ནཱ་ཡ༔," five connecting verses were spoken, six verses of names (lower volume, page 820), and four verses of general explanation. Let it be enough with that. Through the blessings of the gods and the awakening of one's own habitual tendencies, it was truly understood. When the peacock's mount moved upwards and saw the colorful feathers, he asked, "What is the name of this treatise?" He asked for forgiveness from Devaśāstra (Treatise on Gods), and wrote it down. It is said that the last four verses of the general explanation and the six verses of Kṛta were composed by Śaravarman himself. When the king learned it, he eventually became proficient. He sent the following verses: "In my right hand is a lotus, and in my left I hold an উৎপལ། (Sanskrit: उत्पल, Romanization: utpala, literal meaning: blue lotus), the stem is soft and beautiful. Speak what you desire, beautiful woman." The king was incomparably happy and satisfied. Durga Simha wrote a commentary on that treatise called Durga Simha. He also wrote commentaries on Una and others. This is explained in twenty-five chapters. He also wrote commentaries on Aṇa and others. This is explained in twenty-five chapters. The teaching method is to show only examples and direct instructions, so it is called the king's method. The Brahmin Grāgya wrote a commentary beneficial to students for the sake of Buddhist students. Because all the examples involve root analysis, it is difficult to learn at first, but once the names are known, one can fully understand Kalāpa, so it is known as the Paṇḍita's teaching method. Furthermore, the teacher Candra-gomi, who was born in a place called Paṇḍita in eastern India, knew all the common sciences such as grammar and logic without having studied them, and at the age of seven was able to defeat the heretics. Therefore, he received the transmission from the teacher Aśoka and accomplished the mantras of Avalokiteśvara and Tara, becoming a great scholar. Urged by the holy Avalokiteśvara, he observed the vows of a householder of Gomi. When he was invited to Nālandā by Candrakīrti, he saw the image of Mañjuśrī, the actual light of Mañjuśrī, and praised it, and the head of the image tilted and listened to his praise, so it became known as the Tilting-Head Mañjuśrī. When he debated with that great scholar for seven years, the debate was nearing its end. At one point, Avalokiteśvara personally taught him.