Tibetan
ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་གཟིགས་པས། འཕགས་པ་ཉེ་རོང་མི་མངའ་འམ། ཞེས་གསོལ་བ་ན། དེ་ཉིད་དུ་རྡོ་སྐུར་གྱུར་ཏེ་ཆོས་སློབ་བཞིན་པའི་ཕྱག་སོར་ཀེ་རེར་ལུས་པས་འཕགས་པ་མཛུབ་ཀེ་མར་གྲགས། བུད་མེད་དབུལ་པོ་ཞིག་གིས་ན་ལེནྜར་སློང་དུ་འོངས་པ་ལ། སྐུ་ལ་གསོལ་བའི་ན་བཟའ་དང་བརྒྱད་སྟོང་པའི་གླེགས་བམ་ཞིག་ལས་གཞན་མེད་པས་ལོགས་བྲིས་ཀྱི་སྒྲོལ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ལོགས་བྲིས་སྒྲོལ་མ་དངོས་སུ་གྱུར་ཏེ་སྐུའི་རྒྱན་ནོར་བུའི་ཕྲེང་བ་སོགས་ཕུད་ནས་སྩལ་བ་གནང་བས་ཚིམ། རི་མོའི་སྐུ་རྒྱན་མེད་པར་སོང་བ་སྒྲོལ་མ་རྒྱན་མེད་དུ་གྲགས། བསྟོད་པ་བརྒྱ་དང་བརྒྱད། ནང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་དང་བརྒྱད། ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་དང་བརྒྱད། བཟོ་གནས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་དང་བརྒྱད། བསྟན་བཅོས་ཐོར་བུ་སྣ་ཚོགས་བཞི་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་བརྩམས་པར་གྲགས། ཙནྡྲའི་གླིང་དང་སོངྒ་ལའི་གླིང་དང། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང། ༨༢༢)ཡུལ་དབུས་དང། ངྷ་ན་ཤྲིའི་གླིང་དང། རི་བོ་པོ་ཊ་ལ་རྣམས་སུ་འགྲོ་དོན་མཛད་ཅིང། ད་ལྟའང་པོ་ཊ་ལ་ན་སྐུ་དངོས་སུ་བཞུགས། ནཱ་ལེནྜར་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཀུན་བཟང་སྒྲ་མདོ་གཟིགས་པས་དེ་ནི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཤིང། རང་གི་དེ་དེ་ཙམ་དུ་མི་ལེགས་པར་མཁྱེན་ཏེ་འགྲོ་དོན་མི་འབྱུང་བར་དགོངས་པས་རྩནྡྲའི་གླེགས་བམ་ཁྲོན་པར་བསྐུར་བ་ན། རྗེ་བཙུན་མ་སྒྲོལ་མས། ཁྱོད་ཀྱི་འདི་གཞན་ཕན་གྱི་བསམ་པ་བཟང་པོས་བྱས་པས་མ་འོངས་པ་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པར་འགྱུར་ལ་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ནི་མཁས་པའི་བརྒྱལ་གྱིས་བརྩམས་པས་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་ཆུང་ངུར་འགྱུར་རོ། དེའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་ཁྲོན་པ་ནས་ཕྱུངས་ཤིག་ཅེས་ལུང་བསྟན་པ་ལྟར་བླངས་པས་ཁྲོན་པ་དེའི་ཆུང་འཐུངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཆེན་པོར་འགྱུར་པ་བྱུང་ཞེས་གྲགས། དབྱངས་ཅན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ནི་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་དང་དུས་མཚུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འཕགས་ཡུལ་ལྷོ་ཕྱོགས་མ་ཧཱ་རཀ་སྟེ། ཡུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱལ་ཁམས་བྲམ་ཟེའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་པའི་སློབ་དཔོན་ཨ་ནུ་བྷུ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་འཔགས་མ་དབྱངས་ཅན་མ་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། དེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཡུལ་དབུས་སུ་འོང། ཝ་ར་ན་སི་དང་ཉེ་བར་དཱ་ཞེས་པའི་གྲོང་གི་གམ་ཡོ་ཞིག་ཏུ་གྲོང་ཁང་བྱས་ཏེ་འདུག་གོ། དེར་དུས་སྟོན་གཅིག་ལ་བྲམ་ཟེ་སྒྲ་ཤེས་སྟོང་ཙམ་དང། མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཇི་སྙེད་འདུས་ཏེ། པཎྜི་ཏ་གས
Chinese
月称（藏文：ཟླ་གྲགས）看到后问道：“这里没有圣者尼荣（藏文：ཉེ་རོང་）吗？”当他这样祈请时，尼荣立即变成石像，但正在说法的手指仍然是伸展的，因此被称为圣者指尖（藏文：མཛུབ་ཀེ་མ）。一个贫穷的妇女来到那烂陀（梵文：नालन्दा，羅馬轉寫：Nālandā）乞讨。尊者除了身上穿的衣服和一部《八千颂般若经》之外一无所有，于是她向墙上画的度母祈祷，墙上的度母变成了真实的度母，摘下身上的珠宝项链等布施给了她，妇女因此满足。由于画像的身体装饰没有了，所以被称为无饰度母（藏文：སྒྲོལ་མ་རྒྱན་མེད་）。据说他撰写了一百零八赞、一百零八部内明论著、一百零八部外道论著、一百零八部工巧明论著，以及四百三十二部各种零散的论著。他在旃陀罗洲（梵文：चन्द्रद्वीप，羅馬轉寫：Chandradvīpa）和僧伽罗洲（梵文：सिंहलद्वीप，羅馬轉寫：Siṃhaladvīpa），以及印度东部和南部的地区，（公元822年）中部地区，达那室利洲（梵文：धनश्रीद्वीप，羅馬轉寫：Dhanaśrīdvīpa），以及普陀山（梵文：Potala）等地利益众生，现在仍然以真身住在普陀山。在那烂陀，月称看到了月称自己所著的《普贤语教》（藏文：ཀུན་བཟང་སྒྲ་མདོ），发现它的词句结构非常完美，意识到自己的作品不如它，认为不会利益众生，于是将旃陀罗的经书扔进井里。这时，圣救度母说：“你的这部作品是以利益他人的善心所作，未来将对众生非常有益，而月称的作品是以智者的傲慢所作，对他人利益很小。因此，把经书从井里取出来吧。”按照度母的授记取出经书后，据说只要喝一点那井里的水，就能变得非常聪明。妙音声明论师（藏文：དབྱངས་ཅན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་）与六贤士同时代。他是南印度摩诃拉卡（梵文：Mahāraka，羅馬轉寫：Mahāraka），即所谓的大国土（藏文：ཡུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་）的王国中一位婆罗门种姓所生的阿奴布底（梵文：Anubhūti，羅馬轉寫：Anubhūti）论师，他一直精勤地供奉圣妙音天女。后来，他来到中部地区，在靠近瓦拉纳西（梵文：Varanasi，羅馬轉寫：Varanasi）的达（梵文：Da）村附近的一个花园里建了一所房子居住。在那里，一次节日里，聚集了大约一千名精通声明的婆罗门和许多学者。
English
When Chandrakirti saw it, he asked, "Isn't there a noble Nyirong here?" When he prayed like that, Nyirong immediately turned into a stone statue, but the fingers of his hand that were teaching the Dharma remained extended, so he was known as Noble Finger-Tip. A poor woman came to Nalanda to beg. The venerable one had nothing but the clothes he was wearing and a volume of the Ashtasahasrika Prajnaparamita, so she prayed to the Tara painted on the wall, and the Tara on the wall became a real Tara, who took off the jeweled necklace and other ornaments from her body and gave them to her, and the woman was satisfied. Since the painted body had no ornaments, she was known as Tara Without Ornaments. It is said that he composed one hundred and eight praises, one hundred and eight treatises on inner knowledge, one hundred and eight treatises on outer knowledge, one hundred and eight treatises on craftsmanship, and four hundred and thirty-two various scattered treatises. He worked for the benefit of beings in Chandradvipa and Simhaladvipa, as well as in the eastern and southern regions of India, the central region (822 AD), Dhanashrīdvīpa, and Mount Potala, and he still resides in person on Mount Potala. At Nalanda, when Chandrakirti saw the Kunsang Dramdo composed by Chandrakirti himself, he found that its wording was very good, and realizing that his own was not as good, he thought that it would not benefit beings, so he threw the Chandrakirti's scriptures into a well. At that time, the Holy Mother Tara said, "This work of yours was done with a good mind to benefit others, so it will be very beneficial to sentient beings in the future, but Chandrakirti's work was composed with the pride of a scholar, so it will be of little benefit to others. Therefore, take the scriptures out of the well." According to Tara's prophecy, after taking the scriptures out, it is said that just drinking a little of the water from that well would make one very intelligent. Yangchen Vyakarana was contemporary with the six scholars. He was the teacher Anubhuti, born into a Brahmin family in the kingdom of Mahāraka in southern India, the so-called Great Country, who was always diligent in worshiping the Holy Saraswati. Later, he came to the central region and built a house in a garden near the village of Da near Varanasi. There, on one festival, about a thousand Brahmins who knew grammar and many scholars gathered.
Tibetan
ར་དུ་འོངས་པ་མ་ཆོད་བགམ་ཕྱིར་འབྲེལ་གཏམ་རྒྱ་ཆེན་པོས་ཉིན་ཞག་མང་པོ་འདས་སོ། དེར་ཉིན་ཞིག་སློབ་དཔོན་ངག་རྟབས་པས། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཞེས་པའི་དོན་ལ། སུམ་སུ་ཞེས་བརྗོད་(སྨད་ཆ།༨༢༣)རྒྱུ་ལ། སུམ་ཀཱུ་ཞེས་པ་ཞལ་ནས་མཐོན་པས། དེར་ཚོགས་ཀུན་གྱིས་བརྗོད་པ་མ་དག་ཞེས་བརྙས་སོ། དེར་བརྗོད་པ་ནོར་དགོངས་པ་ལ་ཐུགས་འཚེར་བས་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་སྒྲ་མཁན་རྣམས་ཀྱི་བྱས་ཏེ། ནང་པར་པོ་ཏི་བསྟན་པར་བྱའོ་བྱས་ནས་གྱེས་སོ། དེའི་ནམ་ཕྱེད་ན། དེ་འདྲའི་པོ་ཏི་ཡེ་མེད་ན། ནང་པར་དེ་དག་གི་མདུན་དུ་གདོང་ཇི་ལྟར་ལྷ་དེ་ནས་ཤི་བ་མཆོག་ཅེས་རལ་གྲི་བཙལ་ཏེ་རང་གི་མགུལ་བཅོད་པར་གཟས་པས། ཁྲག་ཉིལ་གྱི་ལྟུང་བ་ན། འཕགས་མ་དབྱངས་ནས་མ་དངོས་སུ་བྱོན་ཏེ། བུ་བུ་བདག་ཉིད་ལ་གདུངས་བ་མ་བྱེད་ཅེས་དབུགས་ཕྱུང། དྲང་སྲོང་ཀ་ཏའི་བུས་བྱས་པའི་བར་ཏི་ཀ་ཞེས་པའི་གཞུང་ལས། བརྩོན་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་ཀཀ་ཨཱ་ག་མ་སྦྱིན་པར་བཤད་པའི་ཁུངས་བསྟན། རྨ་ལ་ཟུག་རྡུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། གསུང་ལས་ཁ་སང་ཚོགས་སུ་བདེན་པར་སྨྲས་ན། དེ་དུས་ཞལ་མཐོང་ནས་དོགས་པ་བཅད་ཆོག་རྒྱུ་ལ། གཡོ་སྒྱུའི་ངག་སྨྲས་པས་ང་ལ་མཐོང། ད་རེས་གདུང་བ་འདི་བརྩམས་པས་སྡིག་པ་དག་སྟེ། ང་མཐོང་བ་ཡིན་གསུངས། དེ་ནས་ལྷའི་མཐུས་མོའི་ཐུན་ཐ་མ་དེ་ཉིད་ལ་བྲིས་གྲུབ་ཅིང། ཡིག་ཤོག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྲིས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་པའི་དཔེ་རྙིང་པ་འདྲ་བར་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། དེ་ནས་ཉི་མ་ཤར་བ་ནས་སྔར་བཞིན་རྒོལ་བ་པོ་རྣམས་ཚོགས་པའི་སར། ཀུ་རོའི་ཚུལ་དུ་གླེགས་བམ་བསྟན། ཀུན་ལ་གྲགས་པའི་གཞུང་ཀ་ཏའི་བུའི་ལུངས་དྲངས་པས་ཐམས་ཅད་མགུའོ། དེ་ནས་ཀྱལ་བཀྲོལ་ཏེ། མགུལ་གྱི་རྨ་བསྟན། མདང་གི་ལོ་རྒྱུས་བཤད་པས་ཐམས་ཅད་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར།(སྨད་ཆ།༨༢༤)མཁས་པ་མང་པོས་མདོ་འདི་བཤད་པར་ཞུས་པས་ཚེ་གཅིག་བཤད་དོ། གཞན་ཡང་རྒྱ་གར་ན་བརྡ་སྦྲོད་པའི་གཞུང། ཤཊ་ཡ་བྱཱ་ཀ་ཎ་དང། སཏ་ཉྫ་ལི་དང། མ་ནུ་ཇོནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་དང། པྲཀྲྀ་ཡ་ཀཽ་མོ་དི་དང། མ་ངྷྱ་ཀཽ་མོ་དང། སཾ་ངྔྷཱཾ་ཏ་ཀཽ་མོ་དི་དང། བྷ་ཤ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་དང། གཟུགས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང། གཞུང་བཅུ་པ་ཟེར་བ་སོགས་སྔོན་བོད་དུ་མ་གྲགས་པའི་སྒྲའི་གཞུང་མང་དུ་ཡོད་དོ། བཞི་པ་བོད་དུ་བསྐྱུར་ཚུལ་ནི། དེ་ཡང་བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་དུས་ན་ལོ་པཎ་དེ་དག་སྒྲ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་ཀྱང་བཀའ་བསྟན་བསྒྱུར་བྱ་ལྕི་བ་དང་བོད་ལ་ཉེ་མཁོ་ཡང་མེད་པར་གཟིགས་ནས་སྒྲ་སོགས་བསྒྱུར་བར་མཛད། འོ
Chinese
为了彻底驳倒对方，进行了广泛的讨论，许多天过去了。有一天，一位名叫昂塔布的老师，本应说“男士们”为“松苏”（下函，823），但他却说成了“松库”，声音很高。因此，所有与会者都嘲笑他发音不正确。他担心自己的发音有误，心想：“以前的语法学家们都是这样做的，明天我要展示一本书。”说完就离开了。那天半夜，他想：“如果根本没有那样的书，明天我该如何面对他们？不如死了算了。”于是他寻找剑，准备割断自己的喉咙。当他要倒在血泊中时，圣母妙音天女亲自显现，说：“孩子，不要伤害自己。”并安慰了他。她引用了圣人卡塔之子所著的《巴尔提卡》中的一段话，证明了“伟大的努力”的意思是给予“卡卡阿伽玛”。她祝福他的伤口没有痛苦。她说道：“如果昨天在集会上说实话，那时见到我就可以消除疑虑了。因为说了虚伪的话，所以你才见到我。现在你遭受这样的痛苦，罪业得以净化，所以你才能见到我。”之后，凭借神的力量，在当晚的最后一刻，书写完成了。所有的纸张都写好了，看起来像一本已经存在很久的旧书。第二天太阳升起后，像往常一样，反对者们聚集在一起。他像库若一样展示了书本。引用了卡塔之子广为人知的著作，所有人都赞同了。然后他解开了衣领，展示了脖子上的伤口，讲述了昨晚发生的事情，所有人都感到惊讶。（下函，824）许多学者要求他讲解这部经，他用了一生的时间来讲解。此外，在印度还有许多语法著作，如《沙塔亚比亚卡拉纳》、《萨塔尼亚扎里》、《玛努琼德拉比亚卡拉纳》、《帕拉克里亚考穆迪》、《玛昂迪亚考穆迪》、《桑昂达塔考穆迪》、《巴沙比亚卡拉纳》和《形态学入门》等，据说有十部著作，这些都是以前西藏没有的语法著作。第四，关于如何在西藏翻译这些著作：在早期佛教传入西藏的时期，那些译师和学者们虽然精通语法，但考虑到翻译佛经的任务繁重，而且语法对西藏来说并不那么重要，因此他们没有翻译语法等著作。
English
To thoroughly refute the opponent, extensive discussions took place, and many days passed. One day, a teacher named Ngagtab, who was supposed to say "Sumsu" (lower letter, 823) for "gentlemen," instead said "Sumku" in a loud voice. Therefore, all the attendees ridiculed him for his incorrect pronunciation. He was worried that his pronunciation was wrong, and thought, "The previous grammarians did it this way, tomorrow I will show a book." After saying that, he left. That night, he thought, "If there is no such book at all, how can I face them tomorrow? It is better to die." So he looked for a sword and prepared to cut his own throat. As he was about to fall in a pool of blood, the Holy Mother Saraswati appeared in person and said, "Child, do not harm yourself." And comforted him. She quoted a passage from the book 'Bartika' written by the son of Sage Kata, proving that the meaning of "great effort" is to give "Kaka Agama." She blessed his wound to be without pain. She said, "If you had spoken the truth in the assembly yesterday, you could have eliminated your doubts by seeing me then. Because you spoke falsely, you saw me. Now that you have suffered this pain, your sins are purified, so you can see me." After that, by the power of the deity, the writing was completed in the last moment of that night. All the papers were written, and it looked like an old book that had existed for a long time. The next day, after the sun rose, as usual, the opponents gathered together. He showed the book like Kuro. Quoting the well-known work of the son of Kata, everyone agreed. Then he undid his collar, showed the wound on his neck, and told the story of what happened last night, and everyone was amazed. (Lower letter, 824) Many scholars asked him to explain this sutra, and he spent his whole life explaining it. In addition, there are many grammar books in India, such as 'Shataya Vyakarana,' 'Satanyajali,' 'Manu Jondra Vyakarana,' 'Prakriya Kaumudi,' 'Maangdhya Kaumudi,' 'Samangdhataka Kaumudi,' 'Bhasha Vyakarana,' and 'Introduction to Morphology,' etc., said to be ten books, which are all grammar books that were not previously known in Tibet. Fourth, regarding how to translate these books into Tibetan: During the early period of Buddhism's introduction to Tibet, although those translators and scholars were proficient in grammar, considering the heavy task of translating the Buddhist scriptures and the fact that grammar was not so important to Tibet, they did not translate grammar and other works.