Tibetan
ས་དབྱུང་དང། ལྷན་ཅིག་ཡི་གེའི་གདངས་རྣམས་སྐྱེ། ཞེས་པ་སྟེ། མཚན་གཞི་ནི་ཨཱ་ལོ་དང། ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཀླ་ཀློའི་ཡི་གེ་དང་རྒྱ་ནག་སོགས་མ་ཡི་གེའི་ཚོགས་པ་མེད་པས་ཡིག་གཟུགས་ལ་ཐུག་པ་མེད་ཅིང། རྒྱ་བལ་དང་བོད་ཡུལ་སོགས་སུ་ཡི་གེ་དབྱངས་གསལ་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པས་མིང་ཚིག་གསར་དུ་བྱུང་ཡང་ཡི་གེ་སྦྱོར་བ་ལ་དཀའ་བ་མེད་དོ། མིང་ནི་ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་ཡང་ཡི་གེ་སྦྱོར་བ་ལ་དཀའ་བ་མེད་དོ། མིང་ནི་ཡི་གེ་འདུས་༑པ་ལས་བྱུང་བའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་སྦྱི་སྣང་བ་སྟེ། ཀ་བ་དང། བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། ཚིག་ནི་མིང་དུ་མ་འདུས་པོ་ལས་བྱུང་བ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྦྱི་དང་གནང་བ་སྟེ། ཙན་དན་ཀ་བའ། གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། བརྡ་སྦྲོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། རང་བཞིན་དང། རྐྱེན་དང། རྣམ་འགྱུར་གསུམ་(སྨད་ཆ།༨༡༣)གྱིས་བསྡུས་ཏེ། བརྡ་སྦྲོད་སྙིང་པོ་གསལ་བ་ལས། རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས། བརྡ་སྦྲོད་དག་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན། ཞེས་གསུངས། དེ་རང་བཞིན་ནི། རང་བཞིན་དབྱངས་དང་མིང་དེ་ལའང། ཐོག་མའི་རང་བཞིའི་བྱ་བའི་དོན། རྟགས་གསུམ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཐའ། ཟེས་པས་ཐོག་མའི་རང་བཞིན་ནི། དབྱངས་ཏེ། བྱ་བའི་དོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། གཉིས་པ་མིང་ནི། སྒྲ་བའི་ལུགས་འདིར་རྟགས་སུ་གྲགས་ཏེ། དབྱངས་དང་རྣམ་དབྱེ་བོར་བའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སོ། ཞེས་པ་བྱིངས་ལ་ཀྲིཏ་རྐྱེན་ཕྱིན་ཞིང་རྣམ་དབྱེ་མ་བྱིན་པའི་བར་སྐབས་ཀྱི་སྒྲའི་ཡན་ལག་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་ཅིང། གཉིས་པ་རྐྱེན་ནི་སྒྲ་རང་བཞིན་གཉིས་མིང་ཚིག་བྱིངས་གསུམ་གང་རུང་སྒྲུབ་པར་ཕྱེད་པོའི་སྒྲའི་ཡན་ལག་ལ་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་ཤེས་ལས། རྐྱེན་ལ་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་དུ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་སྒྲ་ཡི་ཡན་ལག་ཟེར། ཞེས་སོ། གསུམ་པ་རྣམ་འགྱུར་ནི། དཔང་ལོས། རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་འབྲེལ་པའམ། ཡི་གེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡི། བསྒྱུར་དང་དབྱེ་བ་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པས། མཚམས་སྦྱོར། མིང་ལེ། ཀུན་བཤད་ཀྲིཏ་དང་བཞེས་མདོའི་རྩ་བ་བརྟན་ལ། ཡན་ལག་ནི། བྱིངས་མདོ་དང། ཉེར་བསྒྱུར་དང། ཨུ་ཎ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། སྦྱིར་སྒྲ་འབྱུང་ཚུལ་ནི། སྔོན་སུམ་ཅུ་ཙ་གསུམ་དུ་སརྦ་ཛྙ་དེ་ཝ་སྟེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་མཁན་ཞིག་བྱུང། དེས་སརྦ་ཛྙ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་དེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པས་ལས་འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་མ་དར། ལྷ་དེའི་སློབ་མ་ལྷ་དབང་བརྒྱ་ཡིས་ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མཛད།(སྨད་ཆ།༨༡༤)དེའི་སློབ་མའམ་དྲང་སྲོང་ཕུར་བུས་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་ལྷའི་བུ་རྣམས་ལ་བསྟན་པས་ལྷའི་བླ་མ་དང་སྒྲ་མཁན་ཞེས་མིང་ཡང་དུ་མར་གྲགས་ཤིང་རློམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཆེ་བ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཆུ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་གང་བླངས། དེ་ལས་ཀྱང་ཀུ་ཤའི་ཐིགས་པ་གཅིག་བླངས་ཏེ། སྒྲ་མི་བསྟན་བཅོས་རྒྱ་མཚོ་ཙམ། གསུངས་པས། ཁོ་ཡིད་ཆད་དེ་སྒྲ་མི་འཆད་པར་དམ་བཅས་པ་ལ། ལྷའི་དབང་པོས་རང་གིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྟོན་ཅིང། ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་བསྒོས་པས་དམ་བཅས་མི་འགལ་བའི་ཆེད་དུ། ཆོས་བརྒྱད་སློབ་དཔོན་ངེས་པར་འཛོམས། བཅུ་བཞི་ལ་ནི་སློབ་མ་འཇོམས། གནམ་སྟོད་ལ་ནི་རིག་པ་འཇོམས། ཚེས་གཅིག་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ཞེས་དུས་གཉན་བཞི་བསྲུང་བར་བྱས་ཏེ་གཞན་ལ་བ སྟན་པས་སྒྲ་མཁན་ནམ་ལྷའི་བླ་མའི་ཞེས་གྲགས་སམ། གསུམ་པ་རྒྱ་གར་དུ་བྱོན་ཚུལ་ནི། པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་ཕེབས་གོང་དུ་ནང་པའི་ལུགས་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་དུམ་ཀ་བསགས་ནས་སྦྱོར་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་སྡེབ་པའི་བསྟན་བཅོས་མེད་པར་གྲགས། ཕྱི་རོལ་པ་ནི་ལྔ་མོ་ནས་ཡོད་པར་མངོན་ལ། གདུལ་བ་ལུང་ལས། ཤ་རིའི་བུས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་དབང་པོའི་བརྡའི་སྦྲོད་བཀླགས་པར་གསུངས་པས་སོ། བརྡ་སྦྲོད་བཀླགས་པར་གསུངས་པས་སོ། དེ་ལ་པ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ནི། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་དུ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱིའུ་པ་ཎི་ནི། ངེས་པར་ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་བྱས་པ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བདག་ཉིད་ཆེ། དེ་ཡང་དེ་ཡིས་སྔགས་འགྲུབ་པའོ། ཞེས་(སྨད་ཆ།༨༡༥)བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྩ་རྒྱུད་དུ་སྒྲ་བྱེད་པར་ལུང་བསྟན་པའི་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ཞེས་བྱ་པ་འཕགས་ཡུལ་ནུབ་ཕྱོགས་བྷི་རུ་ཀའི་ཚལ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། སྒྲ་རིག་པ་ཤེས་སམ་མི་ཤེས་ལག་རས་མཁན་ལ་བསྟན་པ་ན་མི་ཤེས་པར་ལུང་བསྟན་པས། རང་ཉིད་ཀྱིས་གྲིའུ་ཆུང་གིས་ལག་རིས་བཅོས་ནས་ས་སྟེང་གི་བརྡ་སྦྲོད་པའི་སློབ་དཔོན་མཐའ་དག་བསྟེན། སྒྲ་ལེགས་པར་ཤེས་ཀྱང་ད་རུང་མ་ཚིམ་པར། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རིགས་སྔགས་བསྒྲུབས་པས་འཕགས་པ་ཞལ་གཟིགས་ཏེ་ཅི་འདོད་གསུངས་པ་ལ་སྒྲ་ཤེས་པར་འཚལ་ཞུས་པས། ཨ་ཨི་ཎཱ་སོགས་ཡི་གེའི་བསྡུ་བ་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་མཐའ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་མེད་པས
Chinese
意思是“发出声音，同时产生文字的音调”。名称的基础是阿利（ཨཱ་ལོ་）和卡里的字母。而且，由于野蛮人的文字和中国等没有母字组合，因此与字形无关。在印度、尼泊尔和西藏等地，文字被归纳为元音和辅音两种来解释，因此即使出现了新的名称和词语，组合文字也没有困难。名称是从文字的组合中产生的，但组合文字并没有困难。名称是从文字的组合中产生的，它仅仅表达了所表达的事物的本质，即声音的普遍显现，例如柱子和瓶子。词语是从多个名称的组合中产生的，它表达了意义的特殊性，即声音的普遍性和给予，例如檀香柱子和金瓶子。按照语法学的说法，非共同的表达对象被归纳为自性、条件和变化三种（下卷，813页）。正如《语法学精要》中所说：“自性、条件和变化，是语法学的表达对象。” 其中的自性是：自性也包括元音和名称，最初的自性是行为的意义。三种符号是元音和辅音的结尾。因此，最初的自性是元音，也被称为行为的意义。第二，名称，在声音的体系中被称为符号，是具有失去元音和变格意义的符号。也就是说，它被认为是已经完成了krit词尾，但尚未给予变格的中间阶段的声音成分。第二，条件，是指能够完成声音的自性、名称、词语、词干这三种中的任何一种的声音成分，被称为条件。正如《一切知》中所说：“条件的定义是，它作为自性、变化，是完成的工具，被称为声音的成分。” 第三，变化，如《量论》中所说：“与自性、条件相关联，或者仅仅与文字相关联的，转换和区分就是变化。”因此，连接、名称的获取，《一切释》中krit和接受经的根本稳固，成分是词干根本、重复转换和乌纳等。总的来说，声音产生的规律是：过去在三十三位中，有一位名叫萨瓦吉那提婆（梵文天城体：सर्वज्ञदेव，梵文罗马拟音：sarvajñadeva，汉语字面意思：一切知天）的声音学者。他创作了一部名为《萨瓦吉那语法》（梵文天城体：सर्वज्ञव्याकरण，梵文罗马拟音：sarvajñavyākaraṇa，汉语字面意思：一切知语法）的语法论著。
English
It means "to produce sound, and at the same time generate the tones of letters." The basis of the names are the letters Āli and Kāli. Moreover, since the letters of barbarians and China, etc., do not have groups of mother letters, it is not related to the typeface. In India, Nepal, Tibet, and other places, letters are summarized into vowels and consonants for explanation, so even if new names and words arise, there is no difficulty in combining letters. Names arise from the combination of letters, but there is no difficulty in combining letters. A name arises from the combination of letters, and it merely expresses the essence of the thing being expressed, which is the general manifestation of sound, such as a pillar and a vase. A word arises from the combination of multiple names, and it expresses the particularity of meaning, which is the generality and giving of sound, such as a sandalwood pillar and a golden vase. According to the system of grammar, the non-common objects of expression are summarized by nature, condition, and transformation (lower volume, p. 813). As stated in "Clarifying the Essence of Grammar": "Nature, condition, and transformation are the objects of expression of grammar." That nature is: nature also includes vowels and names, and the initial nature is the meaning of action. The three signs are the end of vowels and consonants. Therefore, the initial nature is a vowel, which is also called the meaning of action. Second, a name, in the system of sound, is known as a sign, which is a sign that possesses the meaning of losing vowels and inflections. That is, it is considered a sound component in the intermediate stage that has completed the krit suffix but has not yet been given an inflection. Second, a condition is a sound component that is capable of completing any of the three: the nature of sound, a name, a word, or a stem, and is called a condition. As stated in "All Knowing": "The definition of a condition is that it, as nature, transformation, is the tool for completion, and is called a component of sound." Third, transformation, as stated in "Pramāṇa": "That which is associated with nature, condition, or merely associated with letters, conversion and distinction are transformations." Therefore, conjunction, the acquisition of names, the root of krit and the acceptance sutra in "All Explanation" are stable, and the components are the stem root, repeated transformation, and Uṇa, etc. In general, the law of the origin of sound is: in the past, among the thirty-three, there was a sound scholar named Sarvajñadeva (Sanskrit Devanagari: सर्वज्ञदेव, Sanskrit Romanization: sarvajñadeva, Chinese literal meaning: All-Knowing God). He composed a grammatical treatise called Sarvajña Vyākaraṇa (Sanskrit Devanagari: सर्वज्ञव्याकरण, Sanskrit Romanization: sarvajñavyākaraṇa, Chinese literal meaning: All-Knowing Grammar).
Chinese
诸天讲述的（语法）并未在阎浮提兴盛。那位天神的弟子，名为天自在百者，著有伟大的语法论著，名为《因陀罗声明论》。(下卷，814页)他的弟子或仙人普尔布很好地理解后，向天子们传授，因此他以天神上师和语法师等诸多名称而闻名，并且非常傲慢。百施（因陀罗）从外海取来装满金水的宝瓶，又从中取出一滴吉祥草的露珠，说：“（你所知的）语法论著只有大海那么大。”他因此灰心丧气，发誓不再讲解语法。天自在（因陀罗）说道：“展示你自己所知，将会对他人有所帮助。”为了不违背誓言，规定必须聚集八位法师，十四日聚集弟子，上半夜聚集智慧，初一聚集一切。像这样守护四个凶日，然后传授给他人，因此被称为语法师或天神上师。第三，关于他前往印度的经过：在波你尼声明论未出现在世间之前，据说在佛教中，只是积累了零散的语法组合，没有将这些组合成一体的论著。外道似乎从五母时期就存在了。在《律藏》中说，舍利子在十二年中读诵了自在的符号组合。说了读诵符号组合。关于波你尼声明论：在《文殊根本续》中说：“婆罗门之子波你尼，我已授记他必定成为声闻菩提。他是自在世间的主宰，他也将成就真言。”如是(下卷，815页)世尊在根本续中预言将造语法的婆罗门波你尼，出生于圣地（印度）西方比鲁嘎的园林中。他将是否精通语法之事告诉一位手艺人，手艺人预言他并不精通。他自己用小刀修改了手相，然后依止了地上所有的语法老师。虽然精通语法，但仍然不满足，修持自在世间的明咒，亲见了圣者，圣者问他想要什么，他说想要精通语法。圣者仅仅说了“阿阿伊那”等字母的组合，因为世间没有将三界的语法组合全部汇集在一起的论著
English
The (grammar) spoken by the gods did not flourish in Jambudvipa. The disciple of that god, named Indra Shatakratu, composed a great treatise on grammar called the "Indra-vyākaraṇa." (Lower Volume, p. 814) His disciple, or the sage Purva, having understood it well, taught it to the sons of the gods, and thus he became known by many names such as the guru of the gods and grammarian, and was very arrogant. Indra took a vase full of golden water from the outer ocean, and from that, he took a single drop of dew from a Kusha grass, and said, "(What you know of) grammar is only as big as the ocean." He was discouraged by this and vowed not to explain grammar anymore. Indra said, "Show what you know, it will be helpful to others." In order not to break the vow, it was stipulated that eight Dharma masters must gather, disciples must gather on the fourteenth, wisdom must gather in the first half of the night, and everything must gather on the first day of the month. By guarding these four inauspicious times, he then taught it to others, and thus he was called a grammarian or the guru of the gods. Thirdly, concerning his journey to India: Before the Pāṇini-vyākaraṇa appeared in the world, it is said that in Buddhism, only scattered grammatical combinations were accumulated, and there was no treatise that combined these into one. The outsiders seem to have existed since the time of the five mothers. In the Vinaya Sutra, it is said that Shariputra recited the symbolic combinations of Ishvara for twelve years. It is said that he recited the symbolic combinations. Regarding the Pāṇini-vyākaraṇa: In the Manjushri Root Tantra, it is said, "The Brahmin boy Pāṇini, I have prophesied that he will surely become a Shravaka Bodhi. He is the great lord of the world, and he will also accomplish the mantra." Thus (Lower Volume, p. 815), the Blessed One prophesied in the Root Tantra that the Brahmin Pāṇini, who would create grammar, was born in the garden of Bhiruka in the western part of the sacred land (India). He told a craftsman whether he was proficient in grammar or not, and the craftsman predicted that he was not proficient. He himself modified the lines of his hand with a small knife, and then relied on all the grammar teachers on earth. Although he was proficient in grammar, he was still not satisfied, and practiced the mantra of Ishvara, the lord of the world, and directly saw the Holy One. The Holy One asked him what he wanted, and he said he wanted to be proficient in grammar. The Holy One merely spoke the combination of letters such as "A A I ṆA," because there was no treatise in the world that had gathered all the grammatical combinations of the three realms into one place.