Tibetan
མ་རིང་གི་གདན་རབས་རྣམས་བྱུང་ངོ། འདི་གཉིས་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་རྗེ་ཇོ་ནང་ཡབ་སྲས་སུ་གྲགས།(སྨད་ཆ།༧༤༤)དེ་ནས་རིམ་པར་བརྒྱུད་པའི་མཁས་མང་དུ་བྱོན་ཅིང། ཕྱིས་སུ་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་བདག་པོ་རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོ་ཏྲཱ་ར་ནཱ་ཐ་བྱོན་ཏེ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་གཏམ་གྱི་སེང་གེས་སྒྲ་བསྒྲགས་པས་ས་ཆེན་ཁྱབ་པར་མཛད་དེ་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་བདག་པོ་ཇོ་ནང་པར་གྲགས་སོ། དེང་སང་ཡང་ཆོས་བརྒྱུད་མ་ནས་པར་བཞུགས་སོ། དཔལ་ཞ་ལུང་པ་ནི། ཐོག་མར་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་དུས་འགོ་བོ་ཡེ་ཤེས་གཡུང་དྲུང་གི་མཁན་བུ་ལྕེ་བཅུན་ཤེར་འབྱུང་གིས་བཏབ། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་པཎྜི་ཏའི་གསོལ་ཞལ་ཡོད་པ་ལ་ཡུལ་སྐད་ཞལ་བུར་བོས་པས་ཕྱིས་ཞ་ལུར་གྲགས། གྱིས་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་གདན་སར་ཕེབས་པ་ནས་མདོ་སྔགས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏེ། བུ་སྟོན་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་དང། ཡུམ་བསོད་ནམས་འབུམ་གྱི་སྲས་སུ་ལྕགས་ཕོ་སྟག་ལ་སྐུ་བསྟམས། ཁྲོ་ཕུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བསོད་ནམས་སེང་གེ་ཞེས་པ་ཁ་རག་སྒོམ་ཆུང་པའི་སྐུའི་སྐྱེ་བར་གྲགས་པ་དང། ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་འཛིན་མང་པོ་བསྟེན། གནས་ལྔ་རིག་པའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་གྱུར། ཡབ་དང་དངོས་རིན་ཆེན་གྲུབ་ཡིན། དགུང་ལོ་སོ་གཅིག་པ་ལ་སྐུ་ཞང་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས། ཞ་ལུང་གསེར་ཁང་དུ་གདན་དྲངས་ནས་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱངས། ཞ་ལུ་རི་ཕུག་བཏབ། རི་ཕྲག་ཏུ་ཚོགས་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་དང། མཐིལ་དུ་སུམ་སྟོང་བརྒྱད་བརྒྱར་འདུས། ལོ་ཙཱ་བ་རིན་ཆེན་རྣམ་རྒྱལ་ལ་གདན་ས་གཏད་(སྨད་ཆ།༧༤༥)ནས། རི་ཕུག་ཏུ་ཐུགས་དམ་མཐར་ཕྱིན། སྒྲའི་འགྲེལ་པ་དུར་སིང་ལ་སོགས་གསུང་རབ་ཀྱང་མང་དུ་བསྒྱུར། བཀའ་འབུམ་པུ་ཏི་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་བཞུགས། དགུང་ལོ་དོན་ལྡ་པ་ཤིང་ཕོ་འབྲུག་གི་ཟླ་བ་དྲུག་པའི་ཉེར་གཅིག་ལ་རི་ཕུག་ཏུ་སྐུ་གཤེགས་སོ། ཕྱིས་སུ་གདན་ས་སད་ཤྲཱོའི་མཁས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛད་པས་རྐང་འཛིན་ཟུར་པ་མེད་པ་ཆོས་བརྒྱུད་ནི་མ་ནུབ་པར་བཞུགས་སོ། བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་ཆོས་བརྒྱུད་ནི་མ་ནུབ་པར་བཞུགས་སོ། བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་ཆོས་བརྒྱུད་ཁྲོ་ཕུ་བར་གཏོགས་ཀྱང་ཞ་ལུའི་གདན་སར་ཕེབས་ནས་ཕྲིན་ལས་ཆེས་པས་ཞ་ལུ་པ་ཞེས་ལུགས་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་ལོགས་སུ་བགྲངས་སོ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ནི་བླ་མ་དམ་པ་བསོད་ནམས་རྒྱལ་མཚན་དང། གོང་གསུམ་དྷ་རྨཱསོགས་མང་དུ་བྱོན་ནོ། བོ་དངོ་པ་ནི་ཐོག་མར་བཀའ་གདམད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མི་ཏྲ་ཆེན་པོས་བཏབ།
Chinese
玛让的传承世系就这样出现了。这两位被称为昆钦法王觉囊父子。（下卷，744页）之后，历代涌现出众多学者。后来，真正意义上的教法之主，至尊大德多罗那他降临，以不可逆转之法轮，如雄狮般宣讲，传遍大地，因此被称为觉囊派的真正意义之教法之主。如今，该教派的经文仍然以手抄本形式存在。关于夏鲁派：最初，在后弘期，益西雍仲的弟子列尊西绕迥创建了夏鲁寺。寺庙里有班智达的餐桌，当地人称之为“夏布”，后来被称为夏鲁寺。后来，布顿仁波切担任住持，使之成为显密教法的重要源头。布顿·仁钦珠（布顿仁波切）生于铁虎年，是布顿·仁钦珠和母亲索南崩之子。据说，绰浦大菩萨索南僧格是卡热贡琼巴的转世，他依止了许多持明者，如量学的圣人等，成为精通五明的大学者。他的父亲是丹沃·仁钦珠。三十一岁时，他的叔叔扎巴坚赞邀请他到夏鲁金殿担任住持，广弘佛法。他建立了夏鲁日普。山脚下聚集了一百六十个僧团，山腰聚集了三千八百人。他将住持之位传给了译师仁钦南嘉（下卷，745页），自己在日普完成了闭关修行。他还翻译了许多经文，如《声明论》等。著有《全集》三十三函。七十五岁时，在木龙年六月二十一日于日普圆寂。后来，萨迦派的各种学者担任住持，教法传承没有中断，至今仍然存在。布顿仁波切的教法传承没有中断，至今仍然存在。布顿仁波切的教法传承虽然属于绰浦派，但他担任夏鲁寺住持，弘扬佛法，因此夏鲁派被视为一个独立的大学派。他的主要弟子有喇嘛当巴·索南坚赞和衮桑达玛等。波东巴最初由噶当派的格西米扎钦波创建。
English
The lineage of Ma Ring thus appeared. These two are known as the omniscient Dharma Lord Jonang father and son. (Lower Volume, p. 744) Thereafter, many scholars appeared in succession. Later, the great venerable Tāranātha, the master of the definitive meaning of the teachings, appeared and proclaimed the irreversible wheel of Dharma like a lion, spreading it throughout the land, and thus he was known as the master of the definitive meaning of the teachings of the Jonangpas. Even today, the scriptures of this lineage are still extant in manuscript form. Regarding the Zhalu tradition: Initially, during the early period of the Later Propagation of the Dharma, Lhetsun Sherjung, a disciple of Yeshe Yungdrung, founded Zhalu Monastery. In the monastery, there was a table for offerings to paṇḍitas, which the locals called "Zhalbu," and later it became known as Zhalu. Later, when Buton Rinchen Drup became the abbot, it became a great source of both sutra and tantra teachings. Buton Rinchen Drup was born in the Iron Tiger year as the son of Buton Gyaltsen Palzang and Yum Sonam Bum. It is said that the great bodhisattva Khropu Sonam Senge was a reincarnation of Kharak Gomchungpa, and he relied on many upholders of knowledge, such as the sage of valid cognition, and became a great paṇḍita proficient in the five sciences. His father was Dangwo Rinchen Drup. At the age of thirty-one, his uncle Drakpa Gyaltsen invited him to become the abbot of the Golden Temple of Zhalu, where he carried out extensive activities. He established Zhalu Ripuk. One hundred and sixty assemblies gathered at the foot of the mountain, and three thousand eight hundred gathered on the hillside. He entrusted the seat to the translator Rinchen Namgyal (Lower Volume, p. 745), and completed his retreat in Ripuk. He also translated many scriptures, such as the commentary on grammar, Dur Sing. He had thirty-three volumes of collected works. At the age of seventy-five, on the twenty-first day of the sixth month of the Wood Dragon year, he passed away in Ripuk. Later, various scholars of the Sakya tradition served as abbots, and the Dharma lineage has not been interrupted and still exists today. The Dharma lineage of Buton Rinchen Drup has not been interrupted and still exists today. Although the Dharma lineage of Buton Rinchen Drup belonged to the Khropu tradition, he served as the abbot of Zhalu Monastery and propagated the Dharma, so the Zhalu tradition was regarded as a separate great tradition. His main disciples were Lama Dampa Sonam Gyaltsen and Kongsum Dharma, among many others. Bodongpa was initially founded by the Kadampa Geshe Mitra Chenpo.
Tibetan
ས་དབྱིབས་བུ་མོའི་གསང་གནས་འདྲ་བས་བོ་དོང་དང་ཨེར་འབོང། པཎ་ཆེན་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པའང་བཞུགས། ས་སྐྱའོ་དགེ་བཞེས་རིན་ཆེན་རྩེ་བ་དང། དཔང་ལོ། ལོ་ཆེན་བྱང་རྩེ། ལོ་ཆེན་གྲགས་རྒྱལ། དེའི་དབོན་བོ་དོང་འཇིགས་བྲལ་ཏེ། པཎ་ཆེན་བྱང་རྩེ། ལོ་ཆེན་གྲགས་རྒྱལ། དེའི་དབོན་བོ་དོང་འཇིགས་བྲལ་ཏེ། པཎ་ཆེན་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་དང། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ཡང་ཟེར། འདི་རྣམས་དཔང་ལོའི་དབོན་བརྒྱུད་ཡིན། པཎ་ཆེན་འདིས་བྱམ་ཐལ་འགྱུར་ལ་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་སོགས་ལྟ་གྲུབ་ཟུར་པར་བྱུང། དེ་ཉིད་འདུས་པ་ཞེས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཛད། ཕྱིས་བོ་དོང་གི་གདན་ས་བོར་ནས་དཔལ་མོ་ཆོས་ལྡིངས་སོགས་བཟུང། ཆོས་བརྒྱུད་རྒྱ་ཆེར་(སྨད་ཆ།༧༤༦)འཕེལ་ཏེ། དེང་ཡང་ལོ་རོང་པཎ་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་སྦྲུལ་སྦྱོ་ར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྐུ་ཕྲེང་རིམ་བྱོན་དང། མེ་ལོང་སྦྲུལ་སྐུ་ཡར་འབྲོག་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྦྲུལ་སྐུ་ཨོ་རྒྱན་མཚོ་མོ་རིམ་བྱོན་སོགས་གྲུབ་མཐའི་རྐང་འཛིན་ཀྱང་མང་ངོ། དཔལ་ལྡན་ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་པའི་ལུགས་སྲོལ་ནི། ཁྱུང་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྒྱ་གར་དུ་བྱོན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གདན་ས་དང། མེ་ཏྲི་པ་དང། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་གུ་མ་ལ་སོགས་པའི་བླ་མ་བརྒྱ་དང་ལྔ་པ་ལྷག་པ་ལས་ཆོས་གསན་ཏེ་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས། བོད་དུ་བྱོན་ཏེ་ཤངས་གཞོང་གཞོང་གི་དགོན་པ་བཏབ་པས། འདི་ལ་སློབ་མ་ལ་སྟོད་པ་དཀོན་མཚོག་མཁར། འདི་ལས་གནས་རྙིང་གི་གདན་རབས་རྣམས་བྱུང། རྨོག་ཅོག་པ་ལ་སོགས་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་དུ་ལོངས་པ་བྱུང་བར་གྲགས། རྨོག་ཅོག་པའི་སློབ་མ་སྐྱེར་སྒང་པ། དེའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་གཉན་སྟོན། དེའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་སྟོན་པ་འདི་ཡན་ལ་བརྒྱུད་པ་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་དུ་གྲགས། དེའི་སློབ་མ་ཤོང་སྟོན་དང་གཞོན་ནུ་གྲུབ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མས་འཇགས་པ་དང། ཕྱི་མས་པ་རྣམས་བསམ་ལྡིངས་བཏབ་པས་འཇགས་བསམ་གཉིས་སུ་བྱེར་ལ། ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་ཅེས་སུ་གྲགས་སོ། ཞི་གཅོད་གཉིས་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་བཀའ་སྲོལ་ནི། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དམ་པ་སངས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དར་བར་བགྱིས་ཏེ། འདི་ལ་བརྒྱུད་པ་སྔ་ཕྱིར་བར་གསུམ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དར་བར་བགྱིས་ཏེ། འདི་ལ་བརྒྱུད་པ་སྔ་ཕྱི་བར་བྱེད་པའི་བཀའ་སྲོལ་ནི། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དམ་པ་སངས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དར་བར་བགྱིས་ཏེ། འདི་ལ་བརྒྱུད་པ་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་གྱི་བརྒྱུད་པ་དང་པོ་ནི། དམ་པ་རྒྱ་
Chinese
因为地形像女人的秘密之处，所以有博东和埃尔崩。班禅·邦扎·松巴也曾住在这里。还有萨迦俄的格西仁钦孜瓦，以及邦洛、洛钦·江孜、洛钦·扎嘉。他的侄子博东·吉扎，班禅·江孜，洛钦·扎嘉。他的侄子博东·吉扎，班禅·乔列南嘉，也叫曲吉坚赞。这些都是邦洛的侄子后代。这位班禅认为，在嘉姆塔姜中，自性是光明的，等等，出现了独特的见解。他创作了名为《德巴》的论著。后来，他放弃了博东的法座，占据了帕姆曲丁等地。教法传承广泛发展（下卷，746页），如今依然有洛荣班禅自己的转世、化身、修行者，一切智者化身世代相传，以及梅龙化身、雅砻多吉帕姆的化身、邬金措姆世代相传等，也有许多宗派的支柱。光荣的香巴噶举派的传统是：琼波瑜伽士前往印度，在金刚座和麦哲巴，以及智慧空行母尼古玛等一百零五位以上的上师那里听闻佛法，并在心中修持。他回到西藏，建立了香雄雄的寺庙。他的弟子有拉托巴·衮却喀。从他那里产生了纳宁的座次传承。据说莫乔巴等人达到了八万之众。莫乔巴的弟子是杰冈巴，他的弟子是桑结年顿，他的弟子是桑结顿巴，到此为止被称为七宝传承。他的弟子是雄顿和云努哲，前者建立了嘉巴，后者建立了帕南桑丁，因此分为嘉桑二派，被称为香巴噶举。寂止二法的殊胜教法，是平息痛苦的教规。由成就自在的大师当巴桑吉广泛弘扬。这个传承分为前、后、中三个时期。由成就自在的大师当巴桑吉广泛弘扬。这个传承分为前、后、中三个时期。第一个传承是当巴嘉
English
Because the terrain resembles a woman's secret place, there are Bodong and Erwong. Panchen Bumphag Sumpa also resided here. There were also Sakya O's Geshe Rinchen Tsewa, as well as Banglo, Lochen Jangtse, Lochen Drakgyal. His nephew, Bodong Jigdral, Panchen Jangtse, Lochen Drakgyal. His nephew, Bodong Jigdral, Panchen Chokyi Gyaltsen, also called Chokyi Gyaltsen. These are all descendants of Banglo's nephews. This Panchen considered that in Jamthal Gyur, self-nature is luminous, etc., and unique views arose. He composed a treatise called "Deba." Later, he abandoned the seat of Bodong and occupied Palmo Choding and other places. The Dharma lineage developed extensively (Vol. 2, p. 746), and today there are still the successive incarnations of Lorong Panchen himself, the embodiments, practitioners, and omniscient incarnations, as well as the incarnations of Melong, the incarnations of Yarong Dorje Phagmo, Orgyen Tso, and many pillars of the sect. The tradition of the glorious Shangpa Kagyu is that Kyungpo Naljor went to India and listened to the Dharma from more than one hundred and five gurus, including Vajrasana and Maitripa, and the wisdom dakini Niguma, and practiced it in his heart. He returned to Tibet and established the monastery of Shang Shong Shong. His disciple was Lato Konchok Khar. From him arose the seat lineage of Naning. It is said that Mokchokpa and others reached a crowd of eighty thousand. Mokchokpa's disciple was Kyergangpa, his disciple was Sangye Nyenton, and his disciple was Sangye Tonpa, up to this point it is called the Seven Jewels Lineage. His disciples were Shongton and Zhonnu Drub, the former established Jagpa, and the latter established Panamsamding, so they were divided into Ja-Sam two factions, and called Shangpa Kagyu. The supreme Dharma of Zhi and Chod, the precept of pacifying suffering, was widely propagated by the great master of accomplishment, Dampa Sangye. This lineage is divided into three periods: early, late, and middle. Widely propagated by the great master of accomplishment, Dampa Sangye. This lineage is divided into three periods: early, late, and middle. The first lineage is Dampa Gya.