Tibetan
་ཅད་ཆོས་མཐུན་ཁོ་ན་བསྐྱངས་ཤིང། གྲ་རིགས་སློབ་ཚོགས་ཡིན་བདག་རྣམས་ལའང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་གསུང་དང་མཛད་པས་སྐྱོང་བ་ལས་གཞན་པའི་རང་ཉིད་ཆེ་ཐབས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བརྒྱད་འདུ་འཛིའི་གསུང་དང་མཛད་པ་ཡེ་ནས་མི་མངའ། སྐར་རྩིས་སྙན་ངག་སོགས་རིག་གནས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གསན་སྦྱོང་མཛད་ཅིང། ཁྱད་པར་གསུང་རབ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་ཐར་དེབ་ཐེར་ལོ་རྒྱུས་སོགས་ལ་སྦྱོད་བརྟར་ཕུལ་དུ་ཚུང་ཅིང་མཁས་པར་མཁྱེན་ཀྱང་གཞན་ངོར་མི་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལྟར་མངོན་ཆུང་ཁོ་ན་མཛད། དོན་དུ་གཉེར་པ་དག་གི་གང་དང་གང་དྲིས་ཀྱང་དེ་དང་དེའི་ལན་ཐོགས་བརྟུགས་མེད་པར་སྩལ་ཞིང། རྒྱབ་བརྟེན་གྱིས་ལུང་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་མང་པོ་ཐལ་བྱུང་དུ་གནང་བས་ལུང་ཕྱག། རིག་པ་རྣོ་མན་ངག་གི་གནད་དང་འབྲེལ་པ་ཤ་སྟག་སྩལ། གཞན་ཡང་སྐུ་འཕྱོར་དང་མཐོང་སྦངས་ནས་བཟང་འདོད་དང་ཆེ་འདོད་མི་མཛད་ཅིང། ན་བཟའ་སོགས་ཀྱང་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྟུང་བ་ཙམ་ལས་འཕྱོར་སྒེགས་ཀྱི་རིགས་གཏན་ནས་མི་མཛད། རྒྱུན་དུ་ནམ་གྱི་སུམ་གཉིས་ནས་བཞེངས་ཏེ་ཐུགས་དམ་ཞལ་འདོན་གྱི་རིགས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་དང། དགོང་མོའང་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་གཞུང་བསྲང་བའི་གཏོར་བསྔོ་སོགས་གང་(སྨད་ཆ།༤༧༤)རྒྱས་གནད་རྟིང་ཟབ་མོའི་ཐུགས་དམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་ནམ་གུང་བར་ཏིང་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས་ཅུང་ཟད་མནལ་ཙམ་ལས་དེ་མ་ཐག་ནས་ཐུགས་དམ་ལ་འཇུག། གཞན་ཡང་ཡར་ངོ་མར་ངོའི་ཚེས་བཅུ་སོགས་དུས་ཆེན་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོའི་ལས་གཞུང་བསྲང་བ་རེས་མོས་ཀྱིས་ཚེ་ག་ཚོགས་མཆོད་བསྐང་བཤགས་སོགས་ཀྱང་མང་དུ་སྩལ། དུས་རྟག་ཏུ་དབེན་པ་ལ་དགྱེས་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་ཐུགས་སྦྲོ་བ་ཁོ་ན་ཡོད་ཀྱང་གདན་སའི་ཁུར་བཞེས་ཀྱིས་དབེན་པ་བསྟེན་པ་སོགས་རྒྱུན་རིང་མཛད་རྒྱུ་མ་བྱུང་ཡང་གདན་ས་རང་དུ་ཐུགས་གུ་ཡངས་དང་གྲོས་དལ་ལྟ་བུར་མི་བཞུགས་པར་བསྙེན་སྒྲུབ་མང་དུ་ཧུར་ཐག་མཛད། གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ནམ་དུའང་མི་གཡེལ་བར་བཞུགས་ནའང། ཕྱག་དང་སྐོར་བ་སོགས་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་ལ་ཡང་བརྙན་པ་མི་མཛད་པར་ཉམས་སུ་བཞེས་ཤིང། གཞན་ལའང་བསྐུལ་བ་དང། བྱས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་གནང་བར་མཛད། སྐུ་མདུན་དུ་འདུག་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ལ་བློ་སྣང་ཐུང་ཞིང་ངེས་འབྱུང་སྐྱེ་ནུས་པ་ཡོད་ལ། སྦྱིར་ཡང་ཆོས་སྲིད་ཀྱི་བྱ་བ་གང་དང་ཅི་སྒྲུབ་ཀྱང་ཐུགས་མྱུར་ཞིང་བཙོན་འགྲུབ་ཆེ་བལ་ལེ་ལོར་མི་ནུས་པ་དང། ཐུགས་སྒམ་ཞིང་བློ་འ
Chinese
一切都奉行符合佛法，对于我们这些僧人组成的学团，也以业果为中心的言行来教导，除此之外，完全没有为了抬高自己而追求世间八法的言行。对于星算、诗歌等文化也稍有学习，尤其精通经论、传记、目录、历史等，虽然学识渊博，但在他人面前却表现得像不通晓一样，总是非常谦逊。实际上，无论求学者问什么，都能毫不迟疑地回答，并且以大量的经、律、论的语句作为依据，赐予精辟的教言，全部与敏锐的智慧和诀窍的要点相关联。此外，从不矫揉造作，不追求美名和地位，对于衣着等，也只是不落于两边极端，绝不做作炫耀。经常在凌晨两点起床，进行大量的功课和念诵，晚上也认真进行生起次第和圆满次第的修持，以及供施朵玛等，（下卷，474页）以广略结合、要点深刻的修持来安住，直到半夜都在禅定中，稍作休息后立即投入修持。此外，在上弦月和下弦月的初十等节日里，轮流进行众多坛城的仪轨，大量地进行荟供、会供、圆满和忏悔等。虽然一直喜欢隐居，一心向往修行，但由于承担了寺院的重任，未能长期隐居，即使在寺院里，也不像心胸宽广、悠闲自在那样，而是努力精进地进行闭关修行。虽然始终不懈地进行深刻实相的瑜伽，但对于磕头、绕转等细微的世俗善行，也从不轻视，而是认真修持，并且劝勉他人，对于行善者也给予随喜。仅仅是待在您的面前，就能减少对世间事物的执着，生起出离心。总的来说，无论处理佛法或政事，都思维敏捷，迅速完成，从不拖延，而且心思缜密，
English
Everything was conducted in accordance with the Dharma, and for us, the monastic assembly, he guided us with speech and actions centered on karma and its results. Apart from that, he had absolutely no speech or actions that pursued the eight worldly concerns in order to elevate himself. He also studied some cultural subjects such as astrology and poetry. In particular, he was extremely proficient in scriptures, treatises, biographies, catalogs, and histories, and although he was learned, he always acted with humility, as if he did not know. In reality, no matter what seekers asked, he would answer without hesitation, and he would give profound teachings based on many words from the sutras, vinaya, and shastras, all related to sharp wisdom and the key points of the essential instructions. Furthermore, he never acted pretentiously, nor did he seek fame or status. Regarding clothing and the like, he only avoided falling into extremes, and never acted ostentatiously. He would often rise at two in the morning and perform a great deal of practice and recitation. In the evening, he would diligently perform the practices of the generation and completion stages, as well as offering tormas and so on. (Lower volume, page 474) He would remain absorbed in profound and essential practices, staying in meditation until midnight, and after a short rest, he would immediately engage in practice. Furthermore, on the tenth days of the waxing and waning moons, and on other holidays, he would take turns performing the rituals of many mandalas, and would extensively perform tsok offerings, ganachakra, fulfillment, and confession. Although he always enjoyed solitude and longed for practice, he was unable to maintain a long period of retreat due to the responsibility of the monastery. Even in the monastery itself, he did not live in a relaxed or leisurely manner, but diligently engaged in retreat and practice. Although he always remained unswerving in the yoga of profound reality, he never disdained even the smallest mundane virtues such as prostrations and circumambulations, but practiced them diligently, and encouraged others to do so, and rejoiced in the virtuous deeds of others. Just being in his presence could reduce attachment to worldly affairs and generate renunciation. In general, whether dealing with Dharma or political matters, he was quick-witted, quick to accomplish tasks, and never procrastinated, and his mind was steadfast,
Tibetan
ཛངས་པས་གྲུབ་མཐའ་མི་གཅིག་པའི་མཆོད་གནས་དགོན་པ་ཆེ་ཕྲ་གང་ལའང་ཆགས་སྡང་གི་བསྙན་རྩེར་མི་མངའ་ཞིང་ཐུགས་བསམ་དག་པས་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཕན་པ་བསྒུགས་པར་མཛད། རང་ལུགས་བསྟན་པའི་འཕེལ་རྒྱས་ལའང་ཐུགས་བསམ་ཆེ་ཞིང་སྦྱན་རྒྱང་མི་ཐུང་བས་ཉེ་འཁྱད་པར་མའི་དགོན་གནས་གྲའི་རོགས་ཙམ་ལའང་ཞལ་སྐྱོང་གནང་ནས་ཕན་སླེབས་གང་ཆེ་མཛད། དངོས་རྫས་ཆེ་ཕྲའི་རིགས་གང་(སྨད་ཆ།༤༧༥)ཡང་འཕྲན་དགོས་ཙམ་ལས་ཕལ་ཆེར་ཚོགས་གསོག་རྟེན་བཞེངས་སོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བཏང་བ་ལས་ཕྱག་མཛོད་ཕུག་མའི་སྒོ་ལྕགས་བསྡོམས་པ་དང་གནས་མ་ཡིན་པར་ཟག་པ་སོགས་མི་མཛད་པར་ཕྲལ་བྱུང་ཕྲལ་དག་ལྟ་བུའི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཅི་ཐེངས་མཛད། བཀའ་ཆོས་འཆད་སྦེལ་གནང་བའང་ལྗགས་ཀློག་བདེ་བས་རྣམ་པ་དག་ཅིང་ཚིག་གསལ་ལ་འགྲོ་མྱུར་ཞིང་དབང་ཁྲིད་ལྟ་བུར་ཡང་ཕྱག་ལེན་གཙང་ཞིང་རྣམ་དཔྱོད་ཆེ་ལ་ལྗགས་བཤད་མཛད་པའང་ལུང་རོགས་དང་འབྲེལ་བའི་གསུང་མཐའ་རྒྱ་ཆོད་ངེས་ལས་འབྲེལ་མེད་སྦོམ་ཡོར་མང་པོ་མི་མཛད། མདོར་ན་སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་མཛད་པ་ངོ་མཚར་ཅན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངའ་ཞིང། མགོན་པོ་བྱམས་པས། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང། ཉན་དང་ཀློག་དང་ལེན་པ་དང། འཆད་དང་ཁ་བཏོན་བྱེད་པ་དང། དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། སྦྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་གཞལ་དུ་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་སྦྱོད་བཅུའི་མཛད་པ་ཁོ་ན་ལྟུར་བཞེས་པས་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་སྦེལ་བའི་མཛད་པ་བླ་མ་མེད་པ་ཉིད་མཛད་དོ། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྦྲུལ་པའི་སྐྱེས་མཆོག་རིག་འཛིན་ཆེན་པོ་འཇིགས་མེད་གླིང་པ་དང། རྡོ་རྗེ་བྲག་ཞབས་དྲུང་རིག་འཛིན་ཆེན་པོ་སྐལ་བཟང་པདྨ་དབང་ཕྱུག། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་དཔའ་བོ་ལས་པར་གྱུར་ཅིང། ཁྱད་པར་དུ་རིག་འཛིན་ཆེན་པོ་ཉི་མ་གྲགས་པའི་དག་སྣང་ཐོར་བུའི་ལུང་བསྟན་ལས། འགྲོ་དོན་འདི་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་འབྱུང། ཞི་བ་འདི་རྒྱས་པའི་ལས་འགྲོ། དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྡན་(སྨད་ཆ།༤༧༦)རིག་པ་འཛིན། པདྨའམ་ངག་དབང་མིང་གིས་སྦེལ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྗེ་འདིའི་མཚན་ངག་དབང་པདྨ་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་མཚན་སྒྲ་དང་མཐུན་ཞིང། སྔར་སྦོང་བ་བསམ་གཏན་གྱི་སྡེ་སྦྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞིང་ཡང། དེང་སང་མཆོག་སྦྲུལ་རིན་པོ་ཆེ་འདིས་བསྒྲུབ་མཆོད་སོགས་སྦྲོས་བཅས་སྦྲོས་མེད་ཟུང་འཇུག་གི་མཛད་པ་བསྐྱངས་པས་བསྟན་པ་འཕེལ་རྒྱས་ཆེ་བ་འདི་བཞིན་ཞི་བ་འདི་རྒྱས་པའི་ལས་ལ་འགྲོ། ཞེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ
Chinese
尊者对任何不同教派的寺庙，无论大小，都没有丝毫的偏袒和憎恨，以纯洁的思想从多方面利益众生。他对自身教派的弘扬也极为关注，且目光长远，不仅对附近的寺庙给予帮助，还尽力提供最大的利益。对于任何大小财物，除了必要的少量自用外，几乎全部用于积累资粮、建造佛像等善事，从不将财物锁入库房，或用于不当之处，而是像闪电般迅速地将所得用于善事。他在讲经说法时，因为口齿清晰，所以表达准确，用词清晰且速度快，即使是灌顶等仪式，也仪轨纯正，智慧超群，讲解时引用经文佐证，言之有物，绝不做无意义的冗长论述。总之，他具备无尽的功德，拥有不可思议的利生事业。如慈氏菩萨所说：“书写、供养、布施，听闻、读诵、受持，讲说、念诵、思维、禅修，此十种行为，是功德的本性，其功德之量不可估量。”他以修持这十种法行为主，从而成就了无与伦比的弘扬佛法、利益众生的事业。不仅如此，斯布日的殊胜化身，大持明者吉美林巴，以及多杰扎的夏仲大持明者噶桑贝玛旺秋，成就自在者巴沃雷西都曾授记过他。特别是，大持明者尼玛扎巴的净相零散授记中说：“利生事业将在北方展开，寂静将走向兴盛，他将是具有菩提心、持有明觉者，名为贝玛或阿旺。”这与尊者的名字阿旺贝玛南嘉尔（Ngawang Padma Namgyal）的音节相符。过去，松瓦桑丹的僧团衰败，但如今，这位至尊仁波切通过修行、供养等有为和无为相结合的方式，使佛法得以兴盛，正如“寂静将走向兴盛”的授记得以应验。
English
The venerable one harbored no attachment or aversion towards any monastery, large or small, regardless of its doctrinal affiliation, and with pure intention, he sought to benefit beings in numerous ways. He was deeply concerned with the flourishing of his own tradition and possessed great foresight, extending his support not only to nearby monasteries but also striving to provide the greatest possible benefit. Of all possessions, large or small (Lower Section, 475), he used only what was strictly necessary, dedicating almost everything else to accumulating merit, constructing sacred images, and other virtuous activities. He never locked away wealth in vaults or misused it; instead, he swiftly channeled whatever arose into virtuous endeavors, like a flash of lightning. When teaching the Dharma, his articulation was clear, his expression accurate, his words lucid, and his delivery rapid. Even in empowerments and other rituals, his practice was impeccable, his wisdom profound, and his explanations were always supported by scriptural references, ensuring that his words were meaningful and never strayed into irrelevant verbosity. In short, he possessed countless flawless qualities and engaged in inconceivable, wondrous activities for the benefit of beings. As Lord Maitreya stated, "Writing, offering, giving, listening, reading, receiving, teaching, reciting, contemplating, and meditating – these ten activities are the very nature of merit, and their accumulation of merit is immeasurable." He dedicated himself solely to these ten activities of Dharma practice, thereby accomplishing unparalleled deeds in propagating the teachings and benefiting sentient beings. Furthermore, the sublime incarnation of Sribhu, the great Vidyadhara Jigme Lingpa, and the great Vidyadhara Kalzang Padma Wangchuk of Dorje Drak Zhapdrung, and the accomplished master Pawo Lhase, had all prophesied about him. In particular, in the scattered pure vision prophecies of the great Vidyadhara Nyima Drakpa, it was said: "The activity of benefiting beings will arise in the northern direction; quiescence will progress towards flourishing; he will be a holder of awareness, endowed with bodhichitta, known by the name Padma or Ngawang." This corresponds with the syllables of the venerable one's name, Ngawang Padma Namgyal. In the past, the Sangha of Songwa Samten had declined, but now, this supreme emanation, through engaging in both active and passive practices such as sadhana and offerings, has caused the Dharma to flourish, thus fulfilling the prophecy that "quiescence will progress towards flourishing."