Chinese
以前有五百位精通唯识的论师出现，弘扬了唯识宗。然而，龙树菩萨出现后，没有人秉持他们的宗义，而且他们的论著也没有翻译到藏地。龙树父子在论著中提到的早期辩论者就是唯识宗的观点。弥勒菩萨和无著菩萨兄弟并没有撰写论著。因为释迦牟尼佛涅槃四百年后龙树菩萨才出现，九百年后无著菩萨才出现，时代不同，怎么会有早期的辩论呢？同样，唯识宗认为心是真实存在的，而这派（指中观）认为心的法性是真实存在的，所以不同。同样，唯识宗认为识的法，后者认为法性是真实存在的。前者认为识，后者认为智慧是真实存在的（上册，115页），等等，所以并不相同。此外，《楞伽经》中说：“依赖于唯心，不考察外境。依赖于无相，超越唯心。依赖于真实对境，从无相中超越。瑜伽士安住于无相，不能见到大乘。”意思是说，在特定阶段，依赖于唯心，最终从唯心中真正超越，从而宣说无相中观，甚至超越无相中观，从而宣说有相中观。经中说，如果没有达到这个境界，就无法见到大乘的深奥意义。从第二转法轮中直接开示的空性，对于断除外道的神我见、自宗的宗派执着，以及众生俱生的我执的戏论，具有极其锐利的手段，因此被认为是最好的。总的来说，这三个法轮依次作为净化染污如来藏的粗、细、极细微尘垢的方法，安立为三个法轮。正如龙树菩萨所说：“最初是宣说我的法轮，中间是宣说无我的法轮，最后是破斥一切见解的法轮。”圣天菩萨解释其含义时说：“最初遮止非福德，中间遮止我，最后遮止一切见之基础，谁知此理即智者。”等等，因此最终归于龙树和无著。
English
Previously, five hundred masters proficient in Vijnanavada appeared and propagated the Vijnanavada school. However, after Nagarjuna appeared, no one upheld their tenets, and their treatises were not translated into Tibet. The early debaters mentioned in the treatises by Nagarjuna and his son are the views of the Vijnanavada school. Maitreya Bodhisattva and the brothers Asanga did not write treatises. Because Shakyamuni Buddha appeared four hundred years after Nirvana, and Asanga appeared nine hundred years later, the times are different, so how could there be early debates? Similarly, Vijnanavadins believe that the mind is truly existent, while this school (referring to Madhyamaka) believes that the nature of mind is truly existent, so they are different. Similarly, Vijnanavadins believe in the dharma of consciousness, while the latter believes that the nature of dharma is truly existent. The former believes in consciousness, and the latter believes that wisdom is truly existent (Volume 1, page 115), and so on, so they are not the same. Furthermore, the Lankavatara Sutra says: "Relying on the mind-only, one does not investigate external objects. Relying on the absence of appearance, one transcends the mind-only. Relying on the true object, one transcends from the absence of appearance. When a yogi dwells in the absence of appearance, he does not see the Mahayana." It means that in a specific stage, relying on the mind-only, one ultimately truly transcends from the mind-only, thereby proclaiming the non-appearing Madhyamaka, and even transcending the non-appearing Madhyamaka, thereby proclaiming the appearing Madhyamaka. The sutra says that if one does not reach this state, one cannot see the profound meaning of Mahayana. The emptiness directly taught from the second turning of the wheel of Dharma is considered the best because it has extremely sharp means to cut off the heretical view of self, the sectarian attachment of one's own school, and the innate ego-grasping of sentient beings. In general, these three wheels of Dharma are established as three wheels of Dharma in order to purify the coarse, subtle, and extremely subtle stains that obscure the Tathagatagarbha. As Nagarjuna Bodhisattva said: "The first is the wheel of Dharma that teaches self, the middle is the wheel of Dharma that teaches non-self, and the last is the wheel of Dharma that refutes all views." When Aryadeva explained its meaning, he said: "First, stop non-merit, in the middle, stop the self, and finally, stop the basis of all views. Whoever knows this is wise." And so on, therefore, ultimately it comes down to Nagarjuna and Asanga.
Tibetan
་གཉིས་བཞེད་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་བབས་ཏེ་ཆོས་དབྱིངས་(སྟོད་ཆ།༡༡༦)བསྟོད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་ནུས་སོ། ཚུལ་འདི་དག་ཀྱང་རང་ཤར་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ནི། འཇུག་པའི་སྒོ་ནི་བདེན་པ་གཉིས། དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །བསྲུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡན་ལག་ནི། བསྡོམ་པ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་ལྔའོ། ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སོ། ཞེས་པ་ནས། དེ་ནི་བྱང་སེམས་ཐེག་པ་སྟེ། སྟོང་པའི་ཚིག་མེད་ཡི་གེ་མེད། ཅང་མེད་སྟོག་པར་འདོད་པའོ་ཞེས་སོ། ༨ སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐོར། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་སྟེ། དེ་ཡང་མནྟྲ་ཞེས་པ། ཡིད་དེ་མན་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ཏྲ་ནི་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། ཞེས་གསུགས་པས། ཡིད་འཁོར་བ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་གདུང་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་སམ། ཡང་ན་སྣོད་མིན་རྣམས་ལ་གསང་ནས་ཚུལ་བཞིན་སྤྱད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་ཞེས་བརྗོད་དེ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས། གསང་བས་འགྲུབ་ཕྱིར་གསུངས་སྔགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འབྲས་བུ་ཆེ། ཞེས་གསུངས་སོ། ཚུལ་གསུམ་སྒྲོན་མེ་ལས། དོན་གཅིག་ནའང་མ་རྨོངས་དང་། ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་དང་། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་བྱས་ནས། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། ཞེས་གསུངས། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་ཡོད་ལ། མདོར་བསྡུ་ན། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་ལས།(སྟོད་ཆ།༡༡༧) ཤིན་ཏུ་གྲངས་མེད་བསྐལ་པ་རུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་མཁྱེན་པ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དུས་གཅིག་ཏུ། ཚེ་གཅིག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུ་འཐོབ། ཅེས་གསུངས་སོ། འདི་ལ་སྔགས་གསར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྡེའི་དབྱེ་བ་སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་། ཕལ་ཆེར་མཐུན་པར་བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་དང་རྒྱུད་སྡེ་བཞིར་བཞེད་དོ། རག་ལུགས་ལ་གོག་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་པྱི་ནང་གཉིས་ཀྱི་ཕྱི་པ་ཐུབ་པའི་རྒྱུད་དམ་དཀའ་ཐུབ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་ཁྲི་ཡོག་སྡེ་གསུམ་དུ་བཤད་པའི་དང་པོ་ཀྲ་ཡ་ནི། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བའི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྦྱང་བྱའི་དྲི་མར་ཤེས་ནས། དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་སེམས་ཉིད་སྦྱང་གཞིར་བྱས་ནས། ལམ་གཙང་སྦྲ་དང་ལྷའི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པའང་བདག་དང་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྗེ་ཁོལ་གྱི་ཚུལ་དུ་ལྟ་བས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའོ། དེ་ཡང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ལབ་སྟེན་ནས་ཀུན་རྫོབ
Chinese
两种观点毫无冲突地统一起来，可以通过《法界赞》(上册，116页)等来了解。这些道理也出自《朗夏》：菩萨的乘，进入之门是二谛，胜义和世俗。守护的戒律支分是八十五条。见解是空性和智慧。从“这是菩萨乘，空性无言无字，一无所有，执着于空”等语可以看出。8. 关于密咒乘。密咒乘是，在大乘中，分为因乘和果乘两种的后者。也就是所谓的“曼陀罗（藏文：མནྟྲ་）”，解释为“心，即门（藏文，梵文天城体：man，梵文罗马拟音：man，汉语字面意思：心）”， “扎（藏文，梵文天城体：tra，梵文罗马拟音：tra，汉语字面意思：救护）是救护的意思”。因此说，为了从轮回和烦恼的痛苦中救护心，所以称为秘密真言。或者，对非器者保密，如法行持就能成就，因此称为秘密真言。如《时轮金刚》所说：“因秘密而成就故说为咒，金刚乘果大。”《三类灯》中说：“即使只有一个意义也不迷惑，方法多且没有困难，依仗敏锐的根器，密咒乘特别殊胜。”还说了其他许多殊胜之处。简而言之，《意旨授记》中说(上册，117页)：“在极其无数劫中，诸佛所知的一切，密咒士们在同一时间，一生圆满获得菩提。”对此，新密咒师们对续部的分类，各位论师的观点有很多不同，但大致相同地认为是事部、行部、瑜伽部、无上瑜伽部和四部续。按照拉格的说法，如高格所说，内外二者之外道，即胜论的续部或苦行吠陀的三乘，称为三瑜伽部。其中的第一个克里亚，是将世俗显现的蕴、界、处诸法视为应净化的垢染，将自性清净的心性作为净化的基础，以清净的道路和观修本尊，也以自我和本尊智慧萨埵主仆的方式看待，从而希求成就。也就是依靠共同的成就，世俗
English
The two views converge into one without any conflict, which can be understood through the Praise of Dharmadhatu (Chos dbyings, Vol. 1, p. 116) and others. These principles also come from Rangshar: The vehicle of Bodhisattvas, the gate of entry is the two truths, the ultimate and the conventional. The branches of the precepts to be protected are eighty-five. The view is emptiness and wisdom. From "This is the Bodhisattva vehicle, emptiness without words or letters, nothing at all, clinging to emptiness," and so on. 8. About the Mantra Vehicle. The Mantra Vehicle is the latter of the two vehicles of cause and effect in the Great Vehicle. That is, "Mantra" (藏文：མནྟྲ་) is explained as "mind, that is man (藏文，梵文天城体：man，梵文罗马拟音：man，汉语字面意思：心)", "tra (藏文，梵文天城体：tra，梵文罗马拟音：tra，汉语字面意思：救护) means to protect." Therefore, it is said that in order to protect the mind from the suffering of samsara and afflictions, it is called secret mantra. Or, it is kept secret from those who are not vessels, and it can be accomplished by practicing properly, so it is called secret mantra. As the Kalachakra says: "Because it is accomplished by secrecy, it is called mantra, the Vajra Vehicle has great fruit." The Three Lamps says: "Even if there is only one meaning, there is no confusion, there are many methods and no difficulties, relying on sharp faculties, the Mantra Vehicle is particularly superior." Other superior aspects have also been mentioned. In short, the Prophecy of Intentions (Vol. 1, p. 117) says: "In countless eons, whatever the Buddhas know, the mantra practitioners, at the same time, attain perfect enlightenment in one lifetime." Regarding this, the new mantra practitioners have many different views on the classification of tantras by various teachers, but they mostly agree on the four classes of tantra: Kriya, Charya, Yoga, and Anuttarayoga. According to Ragluk, as Gok said, the outer path of the inner and outer, that is, the Samkhya's tantra or the three vehicles of asceticism and Vedas, are called the three Yoga sections. The first of these, Kriya, is to regard the aggregates, elements, and sense bases that appear in the conventional illusion as impurities to be purified, and to regard the mind-essence, which is pure by nature, as the basis for purification. The path of purification and the meditation on the deity are also viewed in the manner of a master and servant of oneself and the deity's wisdom being, thereby desiring accomplishment. That is, relying on common accomplishments, the conventional