Tibetan
པའི་སྟོང་ནིད་མེད་དགག་དང་དེའི་ངེས་ངོ་སྐྱོང་བ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་སོགས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། རེ་ཞིག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་མཉམ་གཞག་ནི་དོན་དམ་དངོས། ཡིན་པར་བྱེད་ཀྱང་། དངོས་ནི་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོའི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམདངོས་ལ་བྱེད་དོ། དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་པའི་ངོ་བོ་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པའི་བདེན་འཛིན་གྱི་མཐའ་རྣམས་རིག་པས་བཀག་ནས་ཤུལ་དུ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསྒྲུབས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པའི་བདེན་འཛིན་གྱི་མཏའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་ཤུལ་དུ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སོགས་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའོ། ཁྱད་པར་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྟེ་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངེས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། ཞེས་དང་། དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལས། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི་(སྟོད་ཆ།༡༠༩)ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། དེ་ལ་ཐལ་རང་འདི་རྣམས་དོན་དམ་སྟོང་ནིད་མེད་དགག་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་བཞག་ལུགས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་ཀྱིས་ནང་གསེས་དབྱེ་བ་མང་དུ་ཡོད་དོ། གྲུབ་པའི་མཏའ་འདི་ལ་ཡང་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་བཀགས་པ་ཙམ་གྱི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་འདོད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཅིང་བདེན་པ་མེད་མེད་ཟེར་བ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡང་བདེན་མེད་དུ་འདོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་འཇོག་བཞིན་དུ། གཞན་གྱི་རྩོད་པ་ལ་འཛེམ་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པ་དང་། ངེས་ཤཻས་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་འདོད་པ་སོགས་འགལ་བར་འདུ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་བཞེད་ལ། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མེད་པ་དང་། བདེན་མེད་ཙམ་དེ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ནི་མ་ནོར་བར་བཞེད་དོ། གཉིས་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་དང་དགོགཤ་འགྲེལ་བྱམས་ཆོས་ལྔ་སོགས་ལ་བརྟེན་ཏེ། འདི་ཡི་ལུགས་ལ་སེམས་ཙམ་མན་ཆད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་བཏགས་པ་དངོས་མེད་རྣམས་དང་། གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་གྲགས་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་སོགས་མདོར་ན་གཞི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་། གནས་སྐབས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་།
Chinese
对于“是”的空性无遮，以及为了维护其确定性，有无戏论等各种名称的胜义谛。暂时什么也不执着的等持是真实的胜义谛。虽然认为是“实”，但“实”是指圣者所见的空性胜义实。其中，自续派的体性是：以理智遮止他人所认为的实执的边，然后在剩余之处建立心之自性无戏论如幻。应成派的体性是：遮止他人所认为的实执的一切边，然后在剩余之处什么也不承认心之自性等。特别是应成派不执着一切承诺，即什么也不承认。如《辩答论》中说：“如果存在任何确定的誓言，那时我会有这个过失。因为我没有誓言，所以我才是无过失的。”以及《中观宝鬘论》中说：“所承诺的事物，（上部，109）连极微尘许也不存在，因为本来就没有生。如同石女的儿子一样。”像这样。因此，这些应成派和自续派，在胜义空性无遮方面没有差别，但由于安立世俗的方式不同，所以在内部有许多差别。对于这个宗派的观点，也有人认为胜义法性仅仅是遮止戏论的虚空一般，也有人说佛的智慧等是世俗，并且没有真实，也有人认为胜义谛也是无真实。特别是应成派，在建立宗派的体系的同时，为了避免他人的辩论，什么也不承认，并且认为即使没有生起定解，也能遣除邪分别，等等，认为存在一些相违之处。认为由能取和所取所摄的一切法没有真实，并且仅仅是无真实本身也没有成立为真实等等，这些是毫无错谬地认为的。第二，依靠最后法轮的经典和《现观庄严论》以及弥勒五论等，按照这个宗派，心识派以下所认为的无为法三者等，无为法是假立的无实体，以及色等被称为外境的事物，以及八识聚、五十一心所等，总之，作为基础的轮回的一切法，以及作为状态的道所摄的一切法，以及
English
Regarding the emptiness that is negation without affirmation of "is," and to uphold its certainty, there are ultimate truths with various names such as non-elaboration. Samadhi that does not grasp anything for a while is the actual ultimate truth. Although it is considered to be "real," "real" refers to the emptiness ultimate truth seen by the noble ones. Among them, the nature of the Svatantrika is: to intellectually block all extremes of the belief in truth held by others, and then in the remaining place, to establish the mind's nature as non-elaborate and illusory. The nature of the Prasangika is: to block all extremes of the belief in truth held by others, and then in the remaining place, not to accept anything such as the mind's nature. In particular, the Prasangikas are free from all commitments, that is, they do not accept anything. As it is said in the Refutation of Arguments: "If there were any definite vows, then I would have this fault. Because I have no vows, I am only without fault." And as it is said in the Garland of Precious Jewels of Madhyamaka: "The object of commitment (upper part, 109) does not exist even as a subtle particle, because it originally has no birth. It is like the son of a barren woman." Like this. Therefore, these Prasangikas and Svatantrikas have no difference in terms of ultimate emptiness negation without affirmation, but due to the difference in the way of establishing conventional truth, there are many internal differences. Regarding this tenet's view, some believe that the ultimate Dharma nature is merely like the sky that has blocked elaboration, and some say that the Buddha's wisdom, etc., are conventional and have no truth, and some believe that the ultimate truth is also without truth. In particular, the Prasangikas, while establishing the system of tenets, do not accept anything in order to avoid the arguments of others, and they believe that even if definitive understanding has not arisen, it can dispel wrong discriminations, etc., believing that there are some contradictions. They believe without error that all phenomena included by the grasper and the grasped have no truth, and that merely being without truth itself is not established as truth, etc. Second, relying on the sutras of the final turning of the wheel and the Ornament of Clear Realization and the Five Treatises of Maitreya, etc., according to this system, the three unconditioned phenomena, etc., believed by the Mind-Only school and below, the unconditioned phenomena are imputed non-entities, and phenomena such as form that are known as external objects, and the eight consciousnesses, fifty-one mental factors, etc., in short, all phenomena of samsara as the basis, and all phenomena included by the path as the state, and
Tibetan
འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ནང་ནས་གསར་དུ་བྱུང་བའི་ཆ་རྣམས་དང་། གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་པ་ (སྟོད་ཆ།༡༡༠)སྟེ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་སམ། ཆོས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་སམ། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སམ། དོན་དམ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་འདིར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་དང་། གློ་བུར་བར་བཞག་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་མེད་ཡིན་ལ། དབྱིངས་དག་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ། འདི་ནི་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། རང་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སོགས་ནི་དཔྱད་ན་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བཞེད་དེ། ཕུང་པོ་རྣམས་དཔྱད་སྟོང་པ་ཉིད། ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། སྟོང་ཉིད་དེ་ལྟ་འགྱུར་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། གྲུབ་མཐའ་འདི་ནི་མདོ་ལུགས་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩེ་མོར་བཞེད་དོ། དེ་ཡག་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལཡོད། དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དེ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏམས་ཅད་བཤད། ཡོད་པ་མེད་པས་ཡོད་པ་ན། དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཏན་ལ་འབེབ་འི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་(སྟོད་ཆ།༡༡༡)ཡང་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡག་དག་མི་རྟོགས་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཚུལ་དུ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང་དྲི་བཅས་སྐབས་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་རྣམ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན་དྲི་མ་གློ་བུར་བྲལ་རུང་། སྤང་བྱའི་དྲི་མེད་བདེན་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་དང་། ཀུན་བརྟགས་སོགས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་ཤར་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། རང་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱི་བའི་གཞན
Chinese
从果位佛所摄持的新生部分，以及所化有情他显所摄持（上册，110页）：即显现声响之法，或法与法性区分之法，或能取所取所摄持之法。在此确立胜义谛之际，所有事物有与非有，以及暂时安立者，皆是无实。清净界与智慧无二之智慧，自知自明，胜义谛，法性，无为法，此乃以理性能堪忍观察之真实成立者。自性空宗所许之虚空等，若观察则为非有，故非胜义谛。如是主张：五蕴若观察，即是空性；如水树般，无有心要；具足一切种殊胜，空性即在于此；空性如是无有变异。如是说。此宗被认为是所有经部宗派之顶峰。如《辨中边论》云：非真遍计所执有，于此二者实非有，空性即在于此有，于此亦有彼亦有，非空非不空亦非，如是故说一切法，有由无故而有者，是则名为中观道。如是说。若就安立世俗谛而言，显现种种现象之识，仅为非真遍计所执，于世俗中存在。然于此显现之能取与所取，仅为分别假立，故于世俗中亦非存在。是故世俗谛（上册，111页）亦是从二边解脱者。离戏论空性之智慧，于清净不分别之识中，以法性之方式真实存在。然于有垢染之时，彼法性中，识作为有法，垢染乃是暂时可分离者，存在于应断之无垢无实之自性中。即空性真实成立，以及遍计所执等能取所取二者所摄持之诸法，皆是无实，故已超离有无常断之边。是故世俗之能取所取，仅于错乱显现中生起，除此之外，以自性而言，无有成立之理，故以自性而言是空性，自他二者区分之他。
English
From the newly arisen aspects gathered by the Fruition Buddha, and those gathered by the other-appearance of those to be tamed (Vol. 1, p. 110): that is, the phenomena of appearance and sound, or the phenomena divided by dharma and dharmata, or the phenomena gathered by grasping and apprehended. In this occasion of establishing the ultimate truth, all things, existent and non-existent, and those temporarily established, are all unreal. The wisdom of the indivisibility of the pure realm and wisdom, self-knowing and self-illuminating, the ultimate truth, dharmata, the unconditioned, is said to be that which is truly established and can withstand rational scrutiny. The emptiness, such as space, that is asserted by those who hold to self-emptiness, is non-existent when examined, and therefore is not the ultimate truth. Thus it is asserted: The aggregates, when examined, are emptiness; like water and trees, they have no essence; possessing the supreme of all aspects, emptiness is present here; such emptiness does not change. Thus it is said. This tenet is considered the pinnacle of all Sutra-based tenets. As the Discrimination of the Middle and Extremes states: The unreal, completely conceptualized is existent; in it, the two are not existent; emptiness is present here; in it, that is also existent; it is neither empty nor non-empty; therefore, all is explained; existence exists because of non-existence; that is the Middle Way. Thus it is said. If we consider the establishment of conventional truth, the consciousness that manifests various appearances is merely the unreal, completely conceptualized, and exists conventionally. However, the grasped and the grasper of that appearance are merely conceptual imputations, and therefore do not exist even conventionally. Therefore, conventional truth (Vol. 1, p. 111) is also liberated from the two extremes. The wisdom of emptiness, free from elaboration, is truly present in the undefiled, non-discriminating consciousness as the nature of reality. However, when there is defilement, in that nature of reality, the consciousness, as the subject, has defilement that is temporarily removable, and exists in the nature of the undefiled and unreal that should be abandoned. That is, emptiness is truly established, and all phenomena gathered by the two, grasping and apprehended, such as the completely conceptualized, are all unreal, and therefore have transcended the extremes of existence, non-existence, permanence, and annihilation. Therefore, the conventional grasping and apprehended, only arise in the appearance of delusion, and apart from that, there is no reason for it to be established by its own nature, so it is empty by its own nature, and other, which distinguishes self and other.