Tibetan
། ཉི་ཤུའམ། སུམ་ཅུའམ། བཞི་བཅུའམ། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་ཀྱང་མི་བསྒྲུབ་ན། དེ་ལ་གང་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞལ་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཚད་མས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གཞལ་བར་བྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་དག་གིས་དངོས་པོ་གཞལ་བར་བྱ་བ་དག་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཚད་མ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་ དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས། སྐྱེ་བོ་ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མཁས། །དགེ་བ་དག་གི་ཆོས་རྣམས་ལ། །དགེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ནི། །སེམས་ཤིང་ལྷག་མ་ རྣམས་དང་ཡང་། །ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་རབ་མཁས་པ། །དགེ་བ་ཡི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དགེ་བའི་རང་བཞིན་སྨྲ་བ་གང་། །དེ་ལྟར་རབ་ཕྱེ་ བརྗོད་བྱ་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་མཁས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དགེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་སེམས་པ་དེ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ། འདི་ནི་དགེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན། །འདི་དག་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཡིན་ཏེ། 2-346 འདི་ནི་དགེ་བ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན། འདི་ནི་དགེ་བ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ མ་བསྟན་པས་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རུང་ངོ་། ། འདི་ལྟར་གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་དགེ་ བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དགེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེ་ན་དེ་ལྟ་ན། །གཞན་དངོས་རང་ངོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མི་དགེ་བ་ ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལྟར་གཞན་ཡང་། འོན་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །རང་གི་ངོ་བོ་དེ་འགའ་ལའང་། ། 2-347 མ་བརྟེན་སྐྱེ་ན་དེ་ལྟ་ནའང་། །ཚངས་པར་སྤྱོད་ལ་གནས་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འགའ་ལའང་མ་བརྟེན་པར་སྐྱེ་ལ། མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་ པ་དག་གི་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་ འབྱུང་བ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅིང་
Chinese
如果二十、三十、四十，甚至三十六种（论证）都不能成立，那么你所要衡量的对象，既然是需要通过量（pramana）来理解的，那么这些可衡量的对象是存在的。但是，如果你的量不能正确地理解这些可衡量的对象，那么你所说的那些量也是存在的，这是不合理的。 此外，你所说的：‘智者精通法之境，于诸善法之自性，常怀善念及余者。’对此需要解释：‘精通法之境，宣说善法之自性者，如是分辨所诠释。’精通法之境，思虑善法之善性，你也应清楚分辨：‘这是善的自性，这些是善法，这是善的认知，这是善的认知的自性。’同样，一切都应如此指示。然而，因为没有如此指示，所以说如实地揭示了诸法的自性，这是不合理的。 此外，如果善法的自性，依赖而生，那么，他物如何成为自性？如果善法的自性依赖于因和缘的聚合而生，那么，如果它依赖于他物而生，善法的自性又如何成立呢？对于不善等法也应同样理解。因此，说既已揭示了善法的善性，也同样揭示了不善等法的自性，这是不合理的。 或者，如果善法的自性不依赖于任何事物而生，那么，就不会安住于梵行。如果善法的善性不依赖于任何事物而生，并且你认为不善等法也是如此，那么就不会安住于梵行。为什么呢？因为如果是那样，就等于放弃了缘起。
English
If twenty, thirty, forty, or even thirty-six (arguments) cannot be established, then the objects you want to measure, since they need to be understood through pramana (means of knowledge), then these measurable objects exist. However, if your pramana cannot correctly understand these measurable objects, then it is unreasonable to say that those pramanas also exist. Furthermore, what you said: 'The wise are skilled in the realm of dharma, constantly cherishing good thoughts and others regarding the nature of all virtuous dharmas.' This needs to be explained: 'Those skilled in the realm of dharma, who proclaim the nature of virtuous dharmas, thus clearly distinguish what is to be explained.' Being skilled in the realm of dharma, contemplating the goodness of virtuous dharmas, you should also clearly distinguish: 'This is the nature of goodness, these are virtuous dharmas, this is the cognition of goodness, this is the nature of the cognition of goodness.' Likewise, everything should be indicated in this way. However, because it has not been indicated in this way, it is unreasonable to say that the nature of dharmas has been revealed as it is. Furthermore, if the nature of virtuous dharmas arises dependently, then how can something else become its own nature? If the nature of virtuous dharmas arises dependent on the aggregation of causes and conditions, then, if it arises dependent on something else, how can the nature of virtuous dharmas be established? The same should be applied to non-virtuous dharmas, etc. Therefore, it is unreasonable to say that the goodness of virtuous dharmas has been revealed, and likewise, the nature of non-virtuous dharmas, etc., has also been revealed. Or, if the nature of virtuous dharmas arises without depending on anything, then one would not abide in brahmacharya (pure conduct). If the goodness of virtuous dharmas arises without depending on anything, and you think that non-virtuous dharmas, etc., are also like that, then one would not abide in brahmacharya. Why? Because if that were the case, it would be abandoning dependent origination. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གཏང་བའི་ཕྱིར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མཐོང་ བ་སྟེ། དམིགས་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་མེད་ན། ཆོས་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་དགེ་སློང་སུས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ མཐོང་བ་དེས་ཆོས་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བཏང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ བ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་བཏང་བས་སྡུག་བསྔལ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་འབྱུང་བ་མེད་ན་གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བར་འགྱུར། 2-348 སྡུག་བསྔལ་གཏང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་གཏང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་གཉིས་མེད་ན་གང་ཞིག་སྤངས་པས་འགོག་པར་འགྱུར་བས་སོ། །སྡུག་ བསྔལ་འགོག་པ་མེད་ན་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར། དེས་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་སྦྱོང་གི་ ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་མཐོང་བ་ལས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འཐོབ་པས་སོ། །དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་མེད་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་ པ་ལ་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞན་ཡང་། རྒྱུ་མི་ལྡན་པ་རྟག་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་འགྱུར། །ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་མེད་ཅིང་། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་མེད། །དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གཏོང་བ་དེ་ལ་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་མེད་པ་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་མེད་ན་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། 2-349 རྒྱུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པའི་ རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན། །ངེས་འབྱིན
Chinese
为了舍弃缘起，所以才要舍弃见缘起。不见缘起，就无法确立目标。如果不见缘起，就无法见到法（Dharma）。世尊曾说：‘比丘们，谁见缘起，谁就见法。’因为不见法，就无法安住于梵行（Brahmacarya）。 或者说，舍弃缘起，就是舍弃痛苦的生起，因为痛苦的生起就是缘起。舍弃痛苦的生起，就是舍弃痛苦。如果没有生起，又从何处产生痛苦呢？ 为了舍弃痛苦，舍弃痛苦的生起，所以才要舍弃痛苦的止息。如果痛苦和生起都不存在，那么舍弃什么才能达到止息呢？如果没有痛苦的止息，又为了获得什么而修习能达到痛苦止息的道路呢？因此，四圣谛（Arya Satya）就不存在了。因为四圣谛不存在，就没有沙门（Sramana）的果位，因为只有通过证悟真谛才能获得沙门的果位。没有沙门的果位，就无法安住于梵行。 再者，如果原因不具备恒常性，那么一切法都将是恒常的。既没有法，也没有非法，也没有世俗的言说。如果真是这样，那么舍弃缘起会有什么过失呢？过失就是没有法，没有非法，也没有世俗的言说。为什么呢？因为这一切都是缘起，如果缘起不存在，又从何处产生呢？ 此外，（如果一切都是）具有自性、非缘起、无因而生，那么一切都将是恒常的，因为无因的事物本身就是恒常的。那么，不持梵行也将成为常态。这也与（佛教的）宗义相违背。为什么呢？因为世尊曾说：‘一切行（Samskara）都是无常的。’而那些具有自性的事物，却因其自性而恒常。不善和无记（Avyakrta），以及决择（Niryana）。 （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）：种子字和咒语未提供，故无法翻译。
English
To abandon dependent origination is to abandon seeing dependent origination. Not seeing dependent origination means not having a valid object of focus. If dependent origination is not seen, the Dharma (law, truth) is not seen. The Blessed One (Bhagavan) said, 'Monks, whoever sees dependent origination sees the Dharma.' Because the Dharma is not seen, there is no abiding in the Brahmacarya (pure conduct). Alternatively, abandoning dependent origination is abandoning the arising of all suffering, because the arising of suffering is dependent origination. Abandoning the arising of suffering is abandoning suffering. If there is no arising, from what does suffering arise? To abandon suffering, to abandon the arising, is to abandon the cessation of suffering. If suffering and its arising do not exist, by abandoning what does one attain cessation? If there is no cessation of suffering, for what attainment does one follow the path that leads to the cessation of suffering? Therefore, the Four Noble Truths (Arya Satya) do not exist. Because they do not exist, there are no fruits of the ascetic life (Sramana), since the fruits of the ascetic life are rightly attained through seeing the Truths. Because there are no fruits of the ascetic life, there is no abiding in the Brahmacarya. Furthermore, if the cause is impermanent, all phenomena become permanent. There is neither Dharma nor non-Dharma, and there are no worldly conventions. If that is the case, what fault is there in abandoning dependent origination? The fault is that there is no Dharma, no non-Dharma, and no worldly conventions. Why? Because all of this is dependent origination, and if dependent origination does not exist, from what does it arise? Moreover, (if everything is) with its own essence, not dependent origination, and arising from no cause, then it becomes permanent, because things without a cause are permanent. Then, not abiding in the Brahmacarya also becomes permanent. This also contradicts the established tenets (of Buddhism). Why? Because the Blessed One said, 'All conditioned phenomena (Samskara) are impermanent.' Those with their own essence are permanent by their very nature. Unwholesome and indeterminate (Avyakrta), and definite emergence (Niryana). （Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning): Seed syllables and mantras were not provided, so they could not be translated. --------------------------------------------------------------------------------