Tibetan
ིར་བསྟན་གྱི་མ་རིག་པ་མིན་ཏེ་དེ་ནི་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་དག་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་མ་རིག་པ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་ཕྱིར། དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཇི་ལྟར་སློང་སྙམ་ན་ཀུན་སློང་ལ་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་དང་། དེ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་འབྱུང་ཞེས་པ་འདི་ནི། རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། དེ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ནི་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། མ་རིག་པ་དེ་དུས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་ཏེ་འཆད་དོ། །འདི་མི་འཐད་པར་སྟོན་པ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་གྱི་སྐྱོན་དང་། རང་ལུགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་དང་། དེ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཞན་ལ་ཀུན་སློང་གི་མ་རིག་པ་མི་དགེ་བ་ཡིན་ན། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བར་ཐལ་བ་འཕངས་ནས། རང་གི་ཀུན་སློང་གི་མ་རིག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཀྱང་དེས་བསླངས་ 8-5-13a པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་ཅན་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ཤེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་མ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དེ་ནི་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་དག་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ཡང་ཧ་ཅང་རྩིངས་ཏེ། ཀུན་སློང་གི་མ་རིག་པ་ཡིན་ན། ལས་གསུམ་ཆར་ཀུན་ནས་སློང་བས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དེ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་དུ་གྱུར་པའི་མ་རིག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡན་ལག་གཉིས་པས་བསྡུས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་གཉིས་པ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ལས་འབྲས་མེད་པར་ལྟ་བའི་ལོག་ལྟ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ལས་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ། ཀུན་སློང་གི་མ་རིག་པ་ཡིན་ན། ཉོན་ཡིད་འཁོར་གྱི་མ་རིག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི་མཐོང་སྤངས་དང་སྒོམ་སྤངས་གཉིས་ཀ་ཡོད་དེ། སའི་དངོས་གཞི་ལས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པས་ཡན་ལག་དུ་སྤངས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ། གང་ཡང་རིལ་གྱིས་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས
Chinese
这不是教义中提到的无明（avidyā，梵文，Avidyā，不知道，不了解），因为它不随顺于福德和不动摇的造作。那么，由意识之伴随烦恼所生的无明，由于向内观察，如何引发善与非善之业呢？因为有因时之意乐和彼时之意乐两种。‘无明缘行’指的是因时之意乐，而不是彼时之意乐。否则，福德和不动摇之业也会变成烦恼，因为无明是彼时之缘。这是详细的解释。 为了揭示这种说法的不合理性，存在三种过失：承诺自相矛盾的过失、自宗的论证不确定的过失，以及彼时之意乐未被十二缘起所包含的过失。首先，如果他人的意乐之无明是不善的，那么由它所引发的一切业都应成为不善的。反驳之后，自己的意乐之无明虽然是烦恼，但由它所引发的一切业并非都变成烦恼，因为考虑的是因时之意乐，这在任何情况下都是一样的，因为他人也可以说考虑的是因时之意乐。 其次，作为意识之伴随烦恼的无明的论证，‘它不随顺于福德和不动摇的造作’，这种说法非常粗糙，因为如果是意乐之无明，那么它并不遍及引发所有三种业。第三，作为造作之彼时意乐的无明，你（无明）不被十二缘起所包含，因为你未被十二缘起中的无明到老死之间的任何一个所包含。如果说被第二个缘起所包含，那也不是，因为第二个缘起是引发的无明。 此外，由于与认为业果不存在的邪见相应的无明，导致堕入恶趣之业等不应存在，因为如果是意乐之无明，那么它必须是意识之伴随烦恼。自宗认为见断和修断两者都存在。如《事师法五十颂》中说：‘入流者说断支分，是否一切皆断尽？’答：‘非一切，仅断一部分。’入流…
English
This is not the ignorance (avidyā, ignorance, not understanding) mentioned in the doctrine, because it does not follow meritorious and unwavering formations. Then, how does the ignorance arising from the afflictive mind, due to inward observation, initiate good and non-good actions? Because there are two types of intention: the intention at the time of cause and the intention at that time. 'Ignorance conditions formations' refers to the intention at the time of cause, not the intention at that time. Otherwise, meritorious and unwavering actions would also become afflictions, because ignorance is the condition at that time. This is a detailed explanation. To reveal the unreasonableness of this statement, there are three faults: the fault of contradictory commitment, the fault of uncertain proof of one's own doctrine, and the fault that the intention at that time is not included in the twelve links of dependent origination. First, if the ignorance of others' intention is unwholesome, then all actions initiated by it should become unwholesome. After refuting, one's own ignorance of intention, although it is an affliction, does not cause all actions initiated by it to become only afflictions, because it considers the intention at the time of cause, which is the same in all cases, because others can also say that it considers the intention at the time of cause. Secondly, as proof of the ignorance of the mind's accompanying afflictions, 'it does not follow meritorious and unwavering formations' is a very rough statement, because if it is the ignorance of intention, then it does not pervade initiating all three actions. Thirdly, the ignorance that has become the intention at that time of formation, you (ignorance) are not included in the twelve links, because you are not included in any of the twelve links from ignorance to old age and death. If you say that it is included in the second link, that is not the case, because the second link is the ignorance that initiates. Furthermore, due to the ignorance corresponding to the wrong view that there is no result of actions, the actions of falling into evil destinies, etc., should not exist, because if it is the ignorance of intention, then it must be the afflictions accompanying consciousness. The self-doctrine holds that both the abandonment of seeing and the abandonment of cultivation exist. As it is said in the *Fifty Verses on the Guru*: 'The one who has entered the stream says that the branch has been abandoned, is everything completely abandoned?' Answer: 'Not everything, only a part is abandoned.' The one who has entered the stream... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཕྱིར་མི་འོང་བས་ཡན་ལག་ 8-5-13b དུ་སྤངས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དགྲ་བཅོམ་པས་ཡན་ལག་དུ་སྤངས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་བསྟན་མ་རིག་པ་ལ་དབྱེ་ན། ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་དང་། དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་ནི། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་ལ། ཕྱི་མས་ནི། བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་བར་ཀུན་བཏུས་ལས་བཤད་དོ། །འདུ་བྱེད་ནི་རང་རྒྱུ་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཤིང་ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་ནུས་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས། དབྱེ་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་། མི་གཡོ་བའི་ལས་དང་གསུམ། མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ངན་འགྲོར་འཕེན་པའི་ལས་དང་། འདོད་པའི་བདེ་འགྲོར་འཕེན་པའི་ལས་དང་། ཁམས་གོང་མར་འཕེན་པའི་ལས་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཆ་བཟུང་ན་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆ་དང་། འབྲས་བུའི་ཆ་བཟུང་ན་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་གནས་སུ་དང་པོར་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཤེས་སོ། །ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ནི་རྒྱུའི་ཆ་འཛིན་ཏེ། འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གང་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ནི་འབྲས་བུའི་ཆ་བཟུང་སྟེ། གཉིས་ལས་བདུན་འབྱུང་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མདོ་ལས། འདིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ 8-5-14a ན། མངོན་པ་བ་ཁ་ཅིག །ཐོགས་མེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ལ་ཚོགས་དྲུག་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ནི། ལས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་གནས་སུ་དང་པོར་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་བདག་རྐྱེན་དང་དམིགས་རྐྱེན་གཉིས་དང་འཕྲད་ན། ཚོགས་དྲུག་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་པའམ། ཡང་ན་རྫུས་སྐྱེས་ལ་མིང་གཟུགས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གཅིག་ཆར་གྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས། མིང་གཟུགས་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཕུང་པོ་ལྔ་གྲུབ་པའོ། །འོ་ན་གཞན་ནས་བཤད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་གོ་རིམ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། མངོན་པ་བ་ཁ་ཅིག །ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་། ཉེ་བར་བླང་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་པར་བཞེད་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་བླང་བྱར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དུས་སུ་མིང་གཞིའི་ཕུང་པོ་གྲུབ་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་གཟུགས་ཕུང་གྲུབ་པའི་ཚེ་མིང་གཟུགས་སུ་འཇ
Chinese
就像这样，一还来者也是如此。那么，不还来者是否可以说已经断除了支分呢？如果是在欲界，那么断除的是所有欲界的行。如果是在色界和无色界，那么对于行就没有确定了。阿罗汉是否可以说已经断除了支分呢？因为经中说，‘断除的是三界中的所有行。’ 这里所说的无明，如果进行区分，可以分为两种：对业果愚昧的无明和对真实义愚昧的无明。前者会引发所有非福业，后者会引发福业和不动业。这是在《摄类学》中解释的。 行是指由其根本原因——无明所引发，并且能够投生后有的有漏业。如果进行区分，可以分为非福业、福业和不动业三种。它们的体性依次是：投生恶趣的业、投生欲界善趣的业和投生上界的业。 识，如果从因的角度来说，是指具有执持业习气的阿赖耶识种子的部分；如果从果的角度来说，是指依赖于业而在生处最初形成的识。无著认为应该执持因的部分，因为经中说：‘什么是能投生的支分呢？是无明、行和识。’龙树则认为应该执持果的部分，因为经中说：‘从二生七。’ 那么，《缘起经》中说，‘此识有六识的分类’，这又该如何理解呢？ 有些有部宗论师认为，按照无著的观点，是指阿赖耶识种子的部分具有产生六识的能力。按照龙树的观点，是指依赖于业而在生处最初形成的识，如果与自缘和所缘缘相遇，就具有产生六识的能力。或者，也可以理解为是为化生者同时具有名色和六处的情况。 名色是指在连接相续的第二个刹那，五蕴就已经形成。那么，为什么与论藏中解释的五蕴顺序不一致呢？ 有些有部宗论师认为，这是从能取和所取的角度来解释的，但这并不合理，因为它们都是异熟果蕴，所以作为所取是相同的。因此，在识的阶段，名蕴虽然已经形成，但在第二个刹那，色蕴形成时，才称为名色。
English
Just as that, so too is the once-returner. Does the non-returner mean they have abandoned the limbs? If in the desire realm, it means all practices in the desire realm. In the form and formless realms, there is no certainty regarding practices. Does the Arhat mean they have abandoned the limbs? Because it is said, 'All practices in the three realms are abandoned.' Here, ignorance (avidyā) is divided into two types: ignorance of the workings of karma and its results, and ignorance of the ultimate truth. The former instigates all non-meritorious actions, while the latter instigates meritorious and unwavering actions, as explained in the Compendium of Topics (Abhidharmasamuccaya). Action (saṃskāra) is karma accompanied by defilements (sāsrava), instigated by its cause, ignorance, and capable of projecting rebirth. It is divided into three types: non-meritorious action, meritorious action, and unwavering action. Their characteristics are, respectively: actions that project into the lower realms, actions that project into the happy migrations of the desire realm, and actions that project into the higher realms. Consciousness (vijñāna), from the perspective of cause, is the aspect of the all-ground (ālaya) that holds the imprints of karma; from the perspective of result, it is the consciousness that first arises in the place of birth, dependent on karma. Asaṅga holds the aspect of cause, because it is said, 'What are the limbs that project? Ignorance, action, and consciousness.' Nāgārjuna holds the aspect of result, because it is said, 'From two, seven arise.' Then, how should we understand the statement in the Dependent Arising Sutra (Pratītyasamutpāda Sūtra) that 'this consciousness has six divisions of aggregates'? Some Abhidharma masters believe that, according to Asaṅga's view, the aspect of the all-ground seed has the ability to generate the six aggregates. According to Nāgārjuna's view, the consciousness that first arises in the place of birth, dependent on karma, has the ability to generate the six aggregates when it encounters the two conditions of self-condition and object-condition. Alternatively, it can be understood as referring to the case where spontaneously born beings simultaneously possess name and form (nāmarūpa) and the six sense bases (ṣaḍāyatana). Name and form (nāmarūpa) refers to the formation of the five aggregates in the second moment of linking rebirth. Then, what is the reason for the discrepancy with the order of the five aggregates explained elsewhere? Some Abhidharma masters believe that it is explained from the perspective of the taker and the taken, but this is not reasonable, because they are all aggregates of resultant maturation (vipāka), so they are the same as the taken. Therefore, although the aggregates of name are formed at the time of consciousness, it is called name and form when the aggregate of form is formed in the second moment. --------------------------------------------------------------------------------