Tibetan
ང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ། གསུམ་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། །ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། ། ༈ ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ 1-7-139a ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བ། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག །ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ། བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུ
Chinese
为了获得卓越的成就，并且因为我执常存，即使知道蕴等生灭，仍然执迷不悟。因此，贪执的法，并非仅仅因为将境与补特伽罗（梵文：Pudgala，补特伽罗，人或有情）视为一体而产生，即使知道境与补特伽罗各不相同，你仍然会产生贪执。那么，我执的障碍是什么呢？对我的贪执，是产生我执的原因，因为仅仅有你存在，就会产生以所缘为目标的识，并且内在的支分，如蕴等，会自然而然地执着于我。 无法通过厌离痛苦来断除贪执 第三部分是关于无法通过厌离痛苦来断除贪执，分为两点：揭示厌离并非无贪，驳斥无贪的过失。 揭示厌离并非无贪 第一点是：如果因为见到蕴等是痛苦而生起厌离，从而断除对境的贪执，那么，对于执着于我的人来说，当他们见到某些境是痛苦时，所产生的厌离，与嗔恨相同，并非无贪，因为那时仍然存在贪执，因为他们会为了逃离痛苦而寻求快乐。因此，具有厌离特征的嗔恨，只会持续到痛苦存在的时候，因为它是痛苦的原因和结果。一旦痛苦消失，它就会再次依赖于自身的本性，即贪执。 驳斥无贪的过失 第二点是：如果认为无贪是不可能的，那么，对于所有可爱与不可爱的对境，没有喜好和厌恶，保持平等和中庸的补特伽罗，被称为无贪，因为他们已经放弃了对境的取舍。那么，达到何种程度的平等才能被称为无贪呢？如果一个人恭敬地用旃檀涂抹一方，另一个人则因憎恨而用刀割肉，但（修行者）对他们没有贪恋和愤怒，保持平等，那么，你被称为无贪，因为你是放弃取舍的典范。 驳斥与将痛苦视为修行对境的说法相矛盾的观点 第四部分是驳斥与将痛苦视为修行对境的说法相矛盾的观点：如果将蕴等视为痛苦，并且厌离痛苦并非无贪，那么，经部中将痛苦视为修行的对境
English
In order to attain supreme otherness, and because of the self-grasping that persists, even knowing the aggregates and other phenomena arise and cease, one remains deluded. Therefore, attachment as a phenomenon, is not merely caused by seeing the object and the Pudgala (Sanskrit: Pudgala, person or sentient being) as one and the same; even knowing that the object and the Pudgala are distinct, you still generate attachment. So, what is the obstacle to self-grasping? Attachment to the self is the cause of self-grasping, because merely by your existence, consciousness aimed at an object arises, and the inner limbs, such as the aggregates, naturally cling to the self. Inability to Abandon Attachment Through Disgust with Suffering The third part is about the inability to abandon attachment through disgust with suffering, which is divided into two points: Revealing that disgust is not non-attachment, and refuting the fault of non-attachment. Revealing That Disgust Is Not Non-Attachment The first point is: If, by seeing the aggregates and other phenomena as suffering, disgust arises, thereby abandoning attachment to the object, then, for someone who clings to the self, when they see certain objects as suffering, the disgust that arises is the same as hatred, not non-attachment, because attachment still exists at that time, as they seek happiness to escape suffering. Therefore, hatred characterized by disgust only lasts as long as suffering exists, because it is the cause and result of suffering. Once suffering disappears, it will again rely on its own nature, which is attachment. Refuting the Fault of Non-Attachment The second point is: If it is thought that non-attachment is impossible, then, for all objects that are lovely and unlovely, the Pudgala who has no likes and dislikes, and maintains equality and equanimity, is called non-attachment, because they have abandoned grasping at what to take and what to discard in relation to objects. To what extent of equanimity is called non-attachment? If one person respectfully smears one side with sandalwood, and another cuts flesh with a knife out of hatred, but (the practitioner) has no attachment and anger towards them, remaining equal, then you are called non-attachment, because you are the epitome of abandoning grasping at what to take and discard. Refuting the Contradiction with the Statement That Suffering Is a Subject of Meditation The fourth part is refuting the contradiction with the statement that suffering is a subject of meditation: If seeing the aggregates and other phenomena as suffering, and being disgusted with suffering, is not non-attachment, then, in the Sutras, suffering is said to be a subject of meditation --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་ 1-7-139b བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོ་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའིའོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ 1-7-140a ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ། གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། ། ༈ གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སོག་པའི་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་དང་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་
Chinese
如果有人问：‘这是否矛盾？’ 答：‘并非如此，世尊（Bhagavan，通常指佛陀）！’佛陀所说的修习苦，并非指苦苦（duhkha-duhkha，显而易见的痛苦），而是指行苦（samskara-duhkha，由无常和不确定性引起的痛苦）。我们所说的行苦，也只是在集谛（samudaya，苦的根源）中所说的，由爱（trsna，渴爱）这个主要原因所生的有漏蕴（sasrava skandha，受烦恼影响的聚合体），并非仅仅是苦苦。此处，将先前的事物，即刹那生灭的事物，解释为因缘所生，因此受制于因，而成为痛苦，这是没有区分宗义的说法。因为在经部（Sautrantika，佛教的一个学派）的观点中，有漏的组合事物也都是受因支配的。 修习行苦，并非仅仅是为了你自己的解脱，而是为了让你明白你与他者不同，并且认识到无我的观点。通过认识到与他者不同且无自性的空性（sunyata，空虚，无自性）的观点，才能获得解脱。其余的修习，如无常、苦等，都是为了生起证悟空性的观点。因此，世尊也说，通过认识无常，才能认识苦；通过认识苦，才能认识无我。如经中所说：‘诸比丘（bhiksu，佛教僧侣）！你们认为如何？色（rupa，物质形态）是常还是无常？’‘尊者，是无常。’‘凡是无常的，是乐还是苦？’‘尊者，是苦。’‘对于无常、苦，且是变异之法的事物，认为“这是我”、“这是我的”、“这是我的自性”，这样看待是合理的吗？’‘尊者，不合理。’ 如果不能离贪，就会在轮回中流转。 第三，如果不能离贪，就会在轮回中流转，这包含两点： 已显示具备三者是轮回者，不具备三者则太过分。 已显示具备三者是轮回者： 第一，执着于‘我’，认为‘我’是痛苦的补特伽罗（pudgala，个体），这样的人被称为轮回者，因为他们没有获得解脱。这是因为他们没有从烦恼（klesha，负面情绪）和业（karma，行为和结果）中解脱出来。他们没有离贪于‘我’，并且执着于‘我的’，为了获得‘我的’而不断造业。 不具备三者则太过分： 第二，如果获得解脱时，对‘我的’没有贪执，那么‘不能离贪’的说法就不成立。
English
If someone asks, 'Is this contradictory?' Answer: 'It is not, Bhagavan (usually refers to the Buddha)!’ The practice of suffering spoken of by the Buddha does not refer to the suffering of suffering (duhkha-duhkha, obvious pain), but to the suffering of conditioned existence (samskara-duhkha, suffering arising from impermanence and uncertainty). The suffering of conditioned existence that we speak of is only the contaminated aggregates (sasrava skandha, aggregates influenced by afflictions) born from the primary cause of craving (trsna, thirst) as spoken of in the origin of suffering (samudaya, the source of suffering), and not merely the suffering of suffering. Here, explaining the earlier things, that is, momentary things that arise from conditions, as being subject to causes and therefore becoming suffering, is a statement without distinguishing the tenets. Because in the view of the Sutra School (Sautrantika, a school of Buddhism), contaminated composite things are also subject to causes. Practicing the suffering of conditioned existence is not just for your own liberation, but to make you understand that you are different from others and to realize the view of no-self. Only by realizing the view of emptiness (sunyata, emptiness, no self-nature) that is different from others and without self-nature can liberation be attained. The remaining practices, such as impermanence, suffering, etc., are all for the purpose of generating the view of realizing emptiness. Therefore, the World Honored One also said that by realizing impermanence, one can realize suffering; by realizing suffering, one can realize no-self. As it is said in the sutra: 'Bhikkhus (Buddhist monks)! What do you think? Is form (rupa, material form) permanent or impermanent?' 'Venerable, it is impermanent.' 'Whatever is impermanent, is it happiness or suffering?' 'Venerable, it is suffering.' 'Is it reasonable to regard something that is impermanent, suffering, and subject to change as “This is me,” “This is mine,” “This is my self”?' 'Venerable, it is not.' If one cannot be free from attachment, one will wander in samsara. Third, if one cannot be free from attachment, one will wander in samsara, which includes two points: It has been shown that possessing the three is a cyclic existence, and not possessing the three is too extreme. It has been shown that possessing the three is a cyclic existence: First, a person (pudgala, individual) who clings to 'I' and thinks that 'I' is suffering is called a cyclic existence, because they have not attained liberation. This is because they have not been liberated from afflictions (klesha, negative emotions) and karma (actions and results). They have not been detached from 'I', and they cling to 'mine', constantly creating karma in order to obtain 'mine'. Not possessing the three is too extreme: Second, if there is no attachment to 'mine' when liberation is attained, then the statement 'cannot be free from attachment' is not established. --------------------------------------------------------------------------------